Το αβάσταχτο της διαφορετικότητας

Το τελευταίο άρθρο είχε ακριβώς τον τίτλο – σύνθημα που όλοι όσοι αγαπάμε πραγματικά και όχι εποχικά – ευκαιριακά την ομάδα μπάσκετ του Ολυμπιακού τραγουδούσαμε μετά τον χαμένο τελικό με αντίπαλο την Fenerbahce (Και αν δεν γίνει αυτό…). Εντάξει μπορεί να μην είναι ακριβώς στα φρύδια μας τα δυο αλλά δεν νομίζω ότι μπορεί κάποιος…

The team of destiny – η επιστροφή

Σε γενικές γραμμές θα πρέπει να είμαστε σούπερ ευχαριστημένοι από την φετινή μας πορεία. Ξεκινήσαμε με την απορία αν έχουμε ξεφουσκώσει αγωνιστικά και αν ο Σφαιρόπουλος μπορεί να δημιουργήσει μια ανταγωνιστική ομάδα (έχοντας στο μυαλό τα χάλια του ΤΟΠ16 της προηγούμενης σαιζόν και την ηλικία του Σπανούλη) και παιχνίδι με παιχνίδι αρχίσαμε να πιστεύουμε πως…

Και αν δεν γίνει αυτό…

Έχουν περάσει αρκετές ώρες από τη στιγμή που το ματς στο ΣΕΦ ολοκληρώθηκε και ακόμα δεν έχω καταφέρει να βάλω τις σκέψεις μου σε μία τάξη. Θα ξεκινήσω να γράφω και, φαντάζομαι στην πορεία αρκετές προτάσεις / παράγραφοι θα μετακινηθούν μπρος-πίσω και άλλες θα μείνουν στη θέση τους. Γιατί? Γιατί έτσι. Ετσιθελικά. Όπως ακριβώς προκρίθηκε…

Το “θηρίο” που έγινε “γατάκι” και άλλα…

Εδώ και χρόνια ολόκληρα, η θέση 5 στον Ολυμπιακό μοιάζει στοιχειωμένη για τους περισσότερους που καλούνται να ηγηθούν της front line. Και τι δεν έχουμε δει, από κωμικοτραγικούς τύπους τύπου Gulyas, “NBAers” τύπου Bagaric, “Garnett των Βαλκανίων” τύπου Djikanovic παλαιότερα, μέχρι πιο πρόσφατα τον Μπουρούση του “λάδι πολύ και απο τηγανίτες τίποτα”, τον Σχορτσιανίτη να…

The new era is here … are we?

Λίγες ώρες μετά το τέλος της φετινής σαιζόν και όλα μοιάζουν να εξελίχθηκαν φυσιολογικά. Η καλύτερες ομάδες προκρίθηκαν αρχικά στο F4 και μετέπειτα στον τελικό και το τρόπαιο το κατέκτησε σε έναν πολύ ωραίο τελικό η κατά κοινή ομολογία καλύτερη ομάδα στη διάρκεια της σαιζόν.   Πριν όμως περάσω στο θέμα του σημερινού άρθρου θα…