By Edoexeipono
Σφίξιμο, εφίδρωση, ταχυπαλμίες, αδυναμία συγκέντρωσης. Αν αναρωτιέστε μήπως έχετε μπει σε άρθρο για συμπτώματα κρίσης πανικού, όχι δεν έχετε μπει. Αν ήρθατε για τακτική ανάλυση, θα πρέπει να σας στεναχωρήσω. Αυτή πάνω κάτω ήταν η βδομάδα μου, πριν το f4 στις 22-24 Μαΐου.
Κατανάλωση δηλώσεων και κάθε λογής συνεντεύξεων προκειμένου να δω που βρίσκεται πνευματικά η ομάδα. Αποτιμητικά, μάλλον ήθελα η ομάδα να στηρίξει πνευματικά εμένα και όχι να δω εγώ που βρίσκεται εκείνη. Είναι μια ιδιόμορφη σχέση που έχει αναπτύξει αυτή η ομάδα με τον κόσμο, η οποία συχνά αποτυπώνεται και στο ίδιο της το γήπεδο. Ένταση και πυγμή η ομάδα; Ακόμα μεγαλύτερη ένταση ο κόσμος. Ένα διαρκώς αλληλοτροφοδοτούμενο σχήμα απόλυτης χαράς και αναθέματος. Ποτέ γκρί, ποτέ μέτριο.
Φτάνοντας την Παρασκευή, όλα γυρίζουν πλέον γύρω από τη Fener. Η ώρα άφιξης στη δουλειά, η σκέψη σου, η ώρα αποχώρησης, ώστε να προλάβεις να είσαι σπίτι να δεις τον Ολυμπιακό. Γούρια, αλκοόλ, όλα έτοιμα, παίρνοντας θέση στην κερκίδα που έχεις χτίσει για να στηρίξεις όπως μπορείς. Να στηρίξεις τον Ολυμπιακό και να στηριχθείς από αγαπημένα πρόσωπα, που στις προηγούμενες άσχημες νύχτες ήταν ο ώμος που σου δόθηκε. Τις νύχτες που ο Ολυμπιακός δεν έφτανε ως το τέλος.
Η νύχτα της Παρασκευής δεν ήταν τέτοια νύχτα. Ο Ολυμπιακός υπέταξε την Fener δείχνοντας ότι τίποτα δεν θα είναι όπως παλιά. Ένα 40λεπτο “Θρύλε παίξε γερά – παίξε με τσαμπουκά” μετουσιωμενό στο παρκέ, αρκούσε για να μας στείλει στο ραντεβού με την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού τροπαίου.
Η Κυριακή της 24ης Μαΐου είναι η μεγαλύτερη σε διάρκεια Κυριακή που έχω ζήσει. Ένα διαρκές κοίταγμα του ρολογιού για το αν πέρασε παραπάνω ώρα, προκειμένου να ξεκινήσει το παιχνίδι. Όσο περνούσαν οι ώρες με γέμιζε ένα συναίσθημα ερυθρόλευκης πανστρατιάς. Hines, Hunter, Vujcic, Σπανούλης, Πρίντεζης, Παπαλουκάς μέσα σε ένα κατακόκκινο, από οπαδούς του Ολυμπιακού, ΟΑΚΑ. Όλοι εκεί, όλοι με την ίδια λαχτάρα στη φωνή να γυρίσει ο Ολυμπιακός στην κορυφή της Ευρώπης.
Μέσα στην πανστρατιά δε θα μπορούσαν να λείψουν και οι εφιάλτες μας. Οι πληγές που κουβαλούσαν 17.000 Ολυμπιακοί μέσα στο γήπεδο και εκατομμύρια σε οθόνες έξω από αυτό. Αυτό το “όχι πάλι” που θα ακούσεις από τον πιο νέο μέχρι τον πιο παλιό οπαδό του Ολυμπιακού. Κανείς δεν ξέρει πόσα “πάλι” έχει ζήσει ο διπλανός του και όμως, κανείς δε θα ρωτήσει. Απλά θα ελπίσουν μαζί να μην μετρήσουν άλλο ένα “πάλι” δίπλα-δίπλα, και έτσι και έγινε.
Το σουτ του Feliz δεν ξέρω πόσο μπορεί να διήρκεσε μέχρι να χαθεί. Ο γερμένος Παπανικολάου στον Evans, ο Hall που έπιανε το κεφάλι του, είναι φιγούρες που κάπως διαστέλλουν το χρόνο στα μάτια μου. Είναι βίωμα ο Ολυμπιακός, δεν είναι tabula rasa. Θέλει ζόρια και είναι για τους ζόρικους. Η λύτρωση δε θα ερχόταν χωρίς να μας θυμίσει όλα όσα μας έφεραν εδώ, σαν μια χορογραφία που έπρεπε να γίνει για να φτάσουμε ως την 24η Μαΐου 2026, σε μια από τις πιο όμορφες νύχτες της ζωής μας.
Έπιασα τον εαυτό μου να μην με ενδιαφέρει να δω την απονομή. Να θέλω απλά να βγω στο δρόμο. Να φωνάξω για τον Ολυμπιακό και για αυτό το υπέροχο group που έφτασε στην κορυφή. Για τον προπονητή και την ομάδα που μας έκανε τόσα χρόνια να λαχταράμε να δούμε το επόμενο παιχνίδι. Έχω την εντύπωση ότι ακριβώς το ίδιο θα ήθελα να κάνω, ακόμα και αν η ομάδα ήταν στην άλλη άκρη του κόσμου. Κι ας μην περίμενα κανέναν να έρθει στις 5 το πρωί, γιατί το όνειρο βγήκε αληθινό.
Γιατί αυτό είναι ο Ολυμπιακός στο μπάσκετ. Πολλές πληγές, αλλά και τεράστια όνειρα. Και καμιά φορά μπορεί να ξυπνήσεις 5 το πρωί στο Δημοτικό Θέατρο και να είναι ακόμα καλύτερα απ’ ό,τι είχες ονειρευτεί.
Αντί επιλόγου και κατά παράφραση της μετάδοσης του Pablo Giralt στον κερδισμένο τελικό της Αργεντινής στο Copa America του 2021:
«Se Terminó Ολυμπιακέ»
«Se Terminó Γιώργο Μπαρτζώκα»
