Voodoo
Οι παλαιότεροι τα χαρακτήριζαν απλώς γούρια. Ένα μπλουζάκι, ένα κασκόλ, ένα καπέλο. Αυτό «αναβαθμίζεται» σε voodoo όταν αλλάζεις συνήθειες για μερικές ημέρες, όταν επαναλαμβάνεις μονίμως το ίδιο pattern, όταν ψάχνεις απεγνωσμένα ένα «σημάδι», όταν τα πράγματα δυσκολεύουν. Μπαίνουν στην πράξη όλες οι στρατηγικές, το στρες βαράει κόκκινα, η μια τελετουργία φέρνει την άλλη, καταργείται η λογική.
Σκέφτεσαι, τι μπορεί να έκανα λάθος την προηγούμενη φορά; Τι διάολο έκανα λάθος; Και να, μέσα στην παρανοϊκή αυτή σκέψη, του ότι εσύ ένας απλός fan, έπαιξες ρόλο στο Χ κακό αποτέλεσμα της ομάδας σου, σου σκάει! Μίλησα σε αυτή τη μαυρόγατα. Ήπια καφέ σε αυτό το μαγαζί. Πήγα από το τάδε στενό. Όλα αυτή τη φορά πρέπει να γίνουν σωστά. Το νερό να μπει στο αυλάκι και να μην έχει γυρισμό.
Ο Fournier δήλωσε μετά τη μεγάλη επιτυχία το εξής σχετικά με το αν τα περσινά δάκρυα τους οδήγησαν στη φετινή κατάκτηση: “Όχι. Οδηγούμαι από την αγάπη και το κίνητρο, όχι από τον πόνο και την ταλαιπωρία”. Φίλε Evan, ενώ συμφωνώ σε όλα μαζί σου, σε αυτό επέτρεψε μου να το βλέπω λίγο διαφορετικά. Η γαύρικη μας υπόσταση, ναι μεν φέρει τις περισσότερες χρυσές σελίδες, την πιο μεγάλη δόξα ίσως από οποιονδήποτε στον κόσμο, αλλά το πραγματικό ατσάλωμα έρχεται μέσα από τον πόνο και την ταλαιπωρία, τις αποτυχίες και την οδύνη. Στο μπασκετικό κομμάτι τώρα καθαρά, πιστεύω πως δεν θα είχε επανέλθει κανείς μετά τα αλλεπάλληλα χαστούκια σε Βελιγράδι, Κάουνας, Βερολίνο, Άμπου Ντάμπι. Κανείς. Θα είχε καμφθεί η πίστη στην επιτυχία, θα είχαν διαλυθεί ομάδες για γενικό rebuild, ίσως και χειρότερα.
Όταν λοιπόν σε κάποια παιδιά που ζούμε τον Ολυμπιακό από την επαρχία, δίνεται η εντολή «Αν δεν το πάρετε μη γυρίσετε», προσπερνώντας τα κλασικά «να προσέχετε», «να περάσετε καλά», ο στόχος είναι ένας, είναι προφανής, και θα ενεργοποιηθεί ό,τι voodoo έχει ο καθένας, θα ανοιχτούν βιβλία μαύρης μαγείας και αρχαίων Αιγυπτιακών τελετών, αρκεί να το φέρουμε! Να το φέρουμε γαμώτο! Θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας. Θα καταθέσουμε την ψυχή μας, όλη μας την ενέργεια για να γίνει αυτό που πρέπει να γίνει. Αυτό που μας αξίζει ρε φίλε. Μια επίπονη, στρεσογόνα διαδικασία είχε ήδη ξεκινήσει εδώ και καιρό.
Το χρονικό
Κατά τύχη και από συγκυρίες, δημιουργήθηκε μια τριάδα. Μια τριάδα που έμελλε να το πάει μέχρι τέλους. Ο τρομοκράτης Χούθι, έφερε σε επαφή τον γράφων με τον γερο-αυστραλό για ένα random ματς της regular season της Euroleague. Πρώτο ταξίδι για τον όμορφο Πειραιά, νίκη! Δεύτερο, νίκη! Τρίτο, νίκη! Κάτι γινόταν και δεν μπορούσαμε να ταξιδέψουμε; Ήττα! Εκεί είναι που αρχίζουν και σε ζώνουν τα φίδια. «Πρέπει να πάω, και πρέπει να πάω με αυτούς, για να νικήσω». Όταν ανακοινώθηκε το Final 4 στην πρωτεύουσα, η επικοινωνία ήταν άμεση. «Μαλάκες, δε το χάνουμε αυτό, και άρρωστοι βαριά να είμαστε θα ανέβουμε, δεν το χάνουμε με τίποτα, είμαστε η
άχαστη τριάδα».
Οι ημέρες πέρασαν, η ομάδα μας τερμάτησε 1η, «κατάρα» λέει. Άσε μας ρε φίλε, έχουμε γυρίσει όλες τις κατάρες, αν μια ομάδα μπορεί να γυρίσει και αυτή, είναι ο Θρύλος μας. Play offs περίπατος. Πριν το 2-0, επίσκεψη μπουτίκ. Αγοράζεται με συνοπτικές διαδικασίες η φανέλα με το 94, ο τρομοκράτης απορημένος λέει «τι κάνεις ρε; Δεν περιμένεις να βγει με το σήμα της Αθήνας;», «Αδελφέ ξέρω τι κάνω, αυτός θα μας το φέρει, μετά θα ασχοληθούμε με σήματα».
Πρόκριση με σκούπα, βεγγαλικά στο σπίτι του τρομοκράτη. «Σήμερα γιορτάζουμε, και σε μερικές ημέρες η μεγάλη γιορτή». Από τη στιγμή εκείνη ως το πρωί της 22ης Μαΐου, τα 24ωρα έφυγαν σαν νερό, σχεδόν ως μη γενόμενα. Με αϋπνία, συνεχείς επικοινωνίες, αλληλοτόνωση του ηθικού και μια απορία. «Τι θα ζήσουμε;». Η Παρασκευή έφτασε, η παρέα συναντήθηκε, ντυμένοι στα κόκκινα, τα γνωστά πειράγματα. Ξεκινάμε νωρίς νωρίς. Προορισμός Πειραιάς, στην πανέμορφη Ζέα. Όταν φτάνεις και ο σπιτονοικοκύρης σου λέει «εμένα όλοι Λοσάντα με ξέρουν στο Πασαλιμάνι» ξέρεις μέσα σου πως αυτό δεν μπορεί, παρά να πάει καλά.
Ώρα ημιτελικού. Ο τρομοκράτης ντυμένος με τα πιο retro ρούχα της τεράστιας και αξιοζήλευτης συλλογής του. Κάποιος τον χαρακτηρίζει χρονοταξιδιώτη. Σίγουρα είναι! Έχει φέρει μαζί του αέρα 1997. Ο γέρος στην πρίζα, χωρίς εισιτήριο, μας συνοδεύει στο Καραϊσκάκη για τα γνωστά. Συναντάμε τα φιλαράκια μας από Πειραιά μεριά, γνωριμίες, αγκαλιές με αγνώστους! «Πάμε αδέρφια, το ‘χουμε!». Η ώρα δεν περνά. Το πρώτο τρένο γεμίζει και την εκκίνηση του συνοδεύουν ιαχές πολέμου, ζητωκραυγές, συνθήματα. Μια τρέλα! «Πόση ώρα είναι μέχρι πάνω; Θα αργήσουμε» ο τρομοκράτης αγχωμένος στο 120%. «Μη φοβάσαι αδελφέ, γίνονται όλα όπως πρέπει».
Ξαφνικά «Επόμενος σταθμός Ειρήνη». Μια ιαχή που δε ξεχάσω ποτέ «ήρθε το λιμάνι!». Ανατριχίλα. Μέσα στο σπίτι του αιωνίου αντιπάλου, στην περιοχή του, να φέρνεις όχι μόνο τα χρώματα σου και τον κόσμο σου. Αλλά μια ολόκληρη φιλοσοφία. Αυτή που σε κάνει να τα βλέπεις όλα εφικτά, όλα δυνατά, όλα να εξαρτώνται από εσένα και μόνο, ανεξαρτήτως μεγέθους αντιπάλου και συνθηκών. Είμαστε εδώ, ήρθαμε για μάχη, μια μάχη που η ίδια μας η ιστορία απαιτεί να κερδηθεί.
Με το που μπαίνουμε, πράσινες καρέκλες παντού, κάτι ξένο για εμάς, ένα χρώμα που δεν δεχόμαστε ούτε για τις κάλτσες μας. Ο κόσμος μας λίγος ακόμα. Σε λίγο τα πάντα κοκκινίζουν. Οι θορυβώδεις Φενεραίοι κάνουν την παρουσία τους αισθητή για μερικά δευτερόλεπτα μέχρι να καλυφθούν ολοκληρωτικά από το «Ολυμπιακός, Ολυμπιακός». Ο αγώνας ξεκινά και τελειώνει χωρίς να θυμάμαι πολλά. Τον 6 ετών πιτσιρίκο δίπλα μας, διαλυμένο από το αυθημερόν ταξίδι του από τα Χανιά (Ήρωας μπαμπάς και τρελός γαύρος. Τα σέβη μου), το τρίποντο του Evan από το σπίτι του, και τραγούδι, πολύ τραγούδι. Τελειώνουμε, νικάμε. Τα σημαντικά μεθαύριο. Ξεκινά καινούργια περιπέτεια, να βρούμε εισιτήριο στον γέρο. Δεν μπορεί η άχαστη τριάδα να λείπει από τον τελικό της Κυριακής. Αλλά τζίφος! Οι Τούρκοι δεν πουλάνε, ή πουλάνε πανάκριβα. Θα περιμένουμε και τους Ισπανούς. Οι προβλέψεις μοιρασμένες. Εγώ σίγουρος για συναπάντημα με τη Real στον μεγάλο τελικό. «Δεν μπορεί η Valencia και θα το δείτε. Ναι, καλή ομάδα, ναι, ωραίο μπάσκετ, αλλά δεν έχει εμπειρία, δεν έχει μέταλλο». Το «διπλό» βγαίνει εύκολα και με κατοστάρα, και ότι ζήσαμε και μας στοίχειωσε σαν παιδιά στη Σαραγόσα, έρχεται, αλλά από την ανάποδη αυτή τη φορά. Στη χώρα μας.
Το Σάββατο ξημερώνει και ασχολούμαστε αποκλειστικά με πράγματα για την ψυχική μας ανάταση. Σχεδόν καμία αναφορά στα αθλητικά δρώμενα. Ο γράφων ως γέννημα θρέμμα Πειραιά, ανέλαβα το βαρύ φορτίο να μυήσω τους άλλους δύο στα κόλπα του. Απ’ του Τζελέπη την ακτή ως του Καραϊσκάκη, βόλτα στο λιοντάρι, κρασάκια στα κουτούκια της Κοκκινιάς και πάει λέγοντας. Μια τυχαία συνάντηση, στο πιο άκυρο μέρος, με την πιο μεγάλη παικτούρα γυναικείου μπάσκετ που έχει πατήσει το πόδι της σε αυτή τη χώρα, μπαίνει στη μεγάλη λίστα με τα «σημάδια» που είπα παραπάνω. «Παιδιά, αν είναι ο Peters όπως χτες, δικό μας είναι» μας λέει και για να το λέει αυτή, τι να πούμε εμείς;
Έρχεται η μεγάλη Κυριακή. Το τροπάριο γνωστό. Ό,τι ακριβώς κάναμε και την Παρασκευή. Αυτή τη φορά ο γέρος έχει στα χέρια του ένα μαγικό χαρτάκι. Όλα πάνε όπως πρέπει, μέχρι την μεγάλη ταλαιπωρία στην είσοδο για το γέρο. Είμαστε πίσω στο σκορ, πολύ άγχος στο παρκέ. 4 περίπου λεπτά με το τζάμπολ ο γέρος επιτέλους μπαίνει. Η παρέμβαση του χρονοταξιδιώτη ήταν καίρια. Η τριάδα βρίσκεται ενωμένη στις κερκίδες του ΟΑΚΑ. Ο σοφός γέρος μας καθησυχάζει «τώρα που μπήκα και εγώ ΔΕΝ ΧΑΝΟΥΜΕ!». Ο πιτσιρίκος μας σήμερα ξεκούραστος και πάντα χαμογελαστός, είναι μικρός αυτός το άγχος δεν τον πιάνει ακόμα, μας δίνει δύναμη.
Κόντρα στη ροή του αγώνα, κλείνουμε μπροστά το πρώτο ημίχρονο. Παίζουμε με ξεσπάσματα, οι Ισπανοί είναι πολύ σκληροί, απέθαντοι. Για κάθε χτύπημα που δίνουμε, απαντάνε άμεσα και πιο δυνατά. Τότε, ακριβώς σε εκείνη την κρίσιμη καμπή, αναλαμβάνει ο Γάλλος να βγάλει το κάρο από τη λάσπη. Όχι όμως εγωιστικά, όπως πέρσι. Με μαεστρία, με αυταπάρνηση, με καθαρό μυαλό. Έτοιμος να μας οδηγήσει στην γη της επαγγελίας. Είναι ο ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ Evan Fournier. Η μάχη καλά κρατεί. Προβαδίσματα χάνονται για πλάκα. Ανατροπή στην ανατροπή. Τα τελευταία λεπτά σίγουρα μας αφαίρεσαν χρόνια από το προσδόκιμο ζωής μας, αλλά τα πήραμε πίσω πολλαπλά με το σφύριγμα της λήξης.
Κλαίμε ο ένας στην αγκαλιά του άλλου, ουρλιάζουμε από χαρά. Ξέφρενο μεθύσι συναισθημάτων. Για όσα περάσαμε! Είμαστε εδώ, το ζούμε! Είναι αλήθεια! Για τους εαυτούς μας. Για τον έφηβο. Για τον Πειραιά. Για αυτούς που μας έκαναν Ολυμπιακούς. Για τον Θρύλο.
Η κούπα στον ουρανό του ΟΑΚΑ. Η κούπα μέσα στη 13. Ο Γάλλος MVP. Τι ζούμε θεέ μου; Τι σενάριο είναι αυτό που μας έφτιαξες;
Βγαίνοντας, δεν μπορεί παρά να υπάρξει μια συνάντηση με την πολύπαθη παρέα του Βελιγραδίου, του Κάουνας και του Βερολίνου. Είναι όλοι εκεί. Αγκαλιές! Ένα συναίσθημα ανακούφισης, δικαίωσης.
Σε χρόνο dt βρισκόμαστε στην πλατεία Κοραή. Η πόλη τελεί υπό κατάληψη. Χορεύουμε. Τραγουδάμε. Χοροπηδάμε. Διαλυμένοι από κούραση, αλλά εκεί. Μέχρι το πρωί. Θρύλε θεέ μου, Ολυμπιακέ μου! Ο σκακιστής μας δίνει το σύνθημα «Παίρνω θέση, στην κερκίδα, γιατί αρρώστησα απ’ τη μέρα που σε είδα». Και πώς να μην αρρωστήσεις ρε Γιώργη; Πώς; Όλοι μας κουβαλάμε αυτή την αρρώστια εδώ και χρόνια. Και θα την κουβαλάμε για πάντα.
Η συνέχεια για εμάς στη Μαρίνα Ζέας, με τον ήλιο να έχει μόλις σκάσει μύτη. Ο γέρος μας παίρνει τις νικητήριες συνεντεύξεις. «Πως τα είδες τα πράγματα τρομοκράτη;» «Είναι ωραία εδώ στον Πειραιά και μ’ αρέσει. Κοίτα τη θάλασσα, λάδι είναι» «Τι έχεις να πεις στον φίλο σου τον κόκκινο;» «Τι να του πω κι αυτουνού; Ότι του έδωσα μια υπόσχεση και την τήρησα, αυτό.»
Υ.Γ. 1 Πιτσιρίκο Κωνσταντίνε, εύχομαι να σε συναντήσω σε 20 χρόνια από τώρα και να θυμόμαστε πώς ζήσαμε πλάι πλάι το 1ο σου Ευρωπαϊκό.
Υ.Γ. 2 Τα γέλια μας τα ξημερώματα της Δευτέρας, τρεκλίζοντας από τον κόπωση και την υπερπροσπάθεια. Κάτι το αφύσικο. Κάτι μεταξύ δακρύων και γέλιου και πόνου και χαράς. Ένα τεράστιο mix συναισθημάτων.
Υ.Γ. 3 Αδέρφια μου γέρο και τρομοκράτη, τρομοκράτη και γέρο, αυτή η μέθεξη, αυτές οι στιγμές που ζήσαμε θα μου μείνουν ανεξίτηλες. Θα τις διηγούμαι σαν παραμύθι στα βαθιά μου γεράματα.
