Λένε ότι το καλό πράγμα αργεί να γίνει και πως πίσω έχει η αχλάδα την ουρά και άλλα τέτοια ωραία παραδοσιακά παλαιοφασαίικα (γιατί ο Φασαιϊσμός υπήρχε πάντοτε εκεί αλλά δεν του είχαμε δώσει όνομα και υπόσταση). Η αλήθεια όμως, αγαπητοί φίλοι, είναι ότι την ιστορία δεν την γράφουν οι λαϊκές ρήσεις – όσο τα γεγονότα, είτε αυτά μας αρέσουν, είτε όχι. Κάπως έτσι εχθές το βράδυ γράφτηκε ένα ακόμη κεφάλαιο συγκλονιστικής Ολυμπιακής ιστορίας. Μια στιγμή έντονα συναισθηματική και με το πάντοτε απαραίτητο πειραϊκό δράμα. Γιατί «αδέρφια μου Ολυμπιακοί» (με φωνή Λάγιου Ντέταρι) ο χθεσινός τελικός δεν ήταν απλά ένας μεγάλος αγώνας, που δικαίωσε μπασκετικά την προσπάθεια των τελευταίων ετών της ερυθρόλευκης διοίκησης, του προπονητή μας και των παικτών, παλαιών και νέων. Ούτε ήταν μόνο μια μοναδική ευκαιρία για τον κόσμο του Ολυμπιακού να πανηγυρίσει μέσα στο σπίτι του αιωνίου του αντιπάλου μια ευρωπαϊκή κούπα τραγουδώντας Κατερίνα Λιόλιου. Ήταν πολλά παραπάνω!
Σε ένα από τα πιο τρελά κλεισίματα τελικών στην ιστορία της διοργάνωσης, ο Ολυμπιακός βρέθηκε 30,7” πριν το τέλος στο +8 και χρειαζόταν απλά να μην αυτοκτονήσει… αντί αυτού όμως παραλίγο να στείλει στον «τάφο» τους οπαδούς του, με συνεχόμενα λάθη, χαμένα αμυντικά rebs και κυρίως με την έλλειψη συγκέντρωσης που απαιτείται στο τέλος τέτοιων αγώνων. Αν δεν θυμάστε ακριβώς γιατί ξημερωθήκατε στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά, θα σας το θυμίσω. Δώστε βάση σαν να μην είναι η ομάδα που αγαπάτε και πείτε μου πως γκένεν όλα αυτά μόνο σε εμάς!
[30,7” πριν το τέλος] Ο Campazzo παίρνει ένα 3π στον αιφνιδιασμό το χάνει – ο Fournier μαζεύει το reb, όμως o Andres Feliz τον πιέζει πάνω στην βασική γραμμή. Ο Evan πετάει απρόσεκτα την μπάλα (γιατί βρε αγόρι μου;;;) στον Lyles, ο οποίο καρφώνει για το (88-82).
[Με 26,8” στο ρολόι] O Peters κάνει επαναφορά πάνω στον Vezenkov που, σαν μεθυσμένος, χάνει την μπάλα από τα χέρια του από τον Lyles που, με κάποιο τρόπο, το χάνει εξ επαφής αλλά κερδίζει φάουλ… βάζει την πρώτη και χάνει την δεύτερη βολή με στυλ μπάρμπα που σουτάρει σε ανοικτό μετά από βαρβάτο μπάρμπεκιου με την παρέα του… αλλά και πάλι ο Lyles παίρνει το reb!! (σκέφτομαι τον Αταραξία πως θα ένιωσε σε αυτή την φάση) και την δίνει στον Campazzo, που φεύγει τρέχοντας για την αριστερή γωνία… με το λαγωνικό Thomas στο κατόπι του!
Με την διαφορά στο +5 ο Αργεντίνος εκβιάζει και παίρνει 3 βολές, σε ένα σουτ που έκανε σπαγγάτο με το δεξί του πόδι για να βρει το πόδι του Walkup, ο οποίος προσπάθησε να τον κόψει σε ένα καθοριστικό corner three.
[Έχουμε μείνει με 18,8” στο ρολόι] Ο Facundo βάζει τις 2 βολές και χάνει – όπως και ο Lyles νωρίτερα – επίτηδες την 3η – πετώντας την με φάλτσα αριστερά στην άκρη της στεφάνης. Με το σκορ στο (88-85) ο Ολυμπιακός κοιμάται για ακόμη μια φορά στο αμυντικό reb (ο Αταραξίας πρέπει να νιώθει την ζωή να φεύγει από μέσα του…), ο Lyles ξεφεύγει από το block out του Tarique Jones (ο Peters έχει λοκάρει τον Deck), σπρώχνει τον Vezenkov και του αρπάζει την μπάλα και την δίνει στο Campazzo, που με δυο βήματα βρίσκεται και πάλι στο σημείο σπαγγάτου! Όμως με τον Θωμά αυτή την φορά κολλημένο πάνω του δεν έχει άλλη επιλογή από τον να την δώσει στον Andres Feliz, που έχει ένα στρέμμα ελεύθερο μπροστά του για να εκτελέσει το σουτ που, αν ισοφαρίσει το παιχνίδι, θα στείλει τον Ολυμπιακό στην Κόλαση. (Γιατί μια τέτοια ΕΞΩΦΡΕΝΙΚΗ αυτοκτονία είναι δύσκολα διαχειρίσιμη στην συνέχεια, από οποιαδήποτε ομάδα και με τους σφυγμούς επικίνδυνα υψηλούς).
Όμως ο καλός Ερυθρόλευκος Θεούλης αυτός που εντάξει… δεν ήταν και τόσο φιλέσπλαχνος στο Τελ Αβίβ, όπου από την ίδια θέση ο Cornelius Thompson μας σκότωσε, στον 1ο μας τελικό στην διοργάνωση και που στο Κάουνας φρόντισε να μας θυμίσει ότι όσο εύκολα μπαίνει ένα συριανό πεταχτάρι, άλλο τόσο τρως ένα μαδριλένικο μανταρίνι, μας λυπήθηκε. Έτσι απλά… φίλοι μου… ο Θεούλης ήταν… καλός μαζί μας εχθές… και σίγουρα δεν πολύ βλέπει μπάσκετ, γιατί αν έβλεπε πιστεύω ότι θα ήταν και στο παρελθόν.
Που είχαμε μείνει α ναι… ο Peters πήρε το αμυντικό reb (γλυτώνοντας τον Αταραξία και σύμφωνα με δικούς μου υπολογισμούς περίπου 5 εκατομμύρια ακόμη γαύρους από το έμφραγμα) αλλά και το φάουλ – έβαλε τις 2 βολές – και η σεμνή τελετή έλαβε τέλος. Και σας ρωτώ τώρα… πόσο απείχε η ευτυχία της 4η Ευρωπαϊκής Κούπας από μια ήττα που θα διέλυε συθέμελα αυτή την ομάδα; Λίγους πόντους φίλοι και φίλες, όσους και αστόχησε ο Feliz ο Δομινικανός, ο οποίος παρεμπίπτοντος σούταρε στην φετινή Euroleague με 50%+ 3π από σχεδόν όλες τις θέσεις, εκτός από την κορυφή και την θέση Cornelius.
Και κάπως έτσι ο καλός Θεούλης όλα καλά τα εποίησε και τώρα καθόμαστε και τα λέμε ερυθρόλευκα και ωραία. Γιατί στην μάχη δεν έχει σημασία το αν προσπάθησες ή αν είχες καλές ιδέες ή όχι, αν είσαι καλό παιδί και αν αγαπάς την ομάδα, όπως εμείς, όσο αν ήσουν αποτελεσματικός. Διαχρονικά το αποτέλεσμα καθορίζει το αφήγημα ενός τελικού ακόμη και ενός τόσο κλειστού. Δεν έχει καμία σημασία για τον ιστορικό του μέλλοντος, ούτε για τον οπαδό του παρόντος τι, πώς, πού, πότε και γιατί. (Δεν είναι τρελοί οι άνθρωποι να κάθονται να βλέπουν τελικούς 30 χρόνια μετά και να γράφουν κείμενα όπως κάτι μυστήριοι τύποι στο Red Point Guard). Το σουτ του Feliz δεν μπήκε τέλος! Finito La Musica, Passato La Festa και ο Ολυμπιακός έσπασε την κατάρα, δικαιώθηκε το πλάνο και όλοι ήταν υπέροχοι. Αν έμπαινε και εν τέλει χάναμε θα ήταν όλοι κότες και άχρηστοι. Όπως και έτσι νιώθαμε μετά το απίστευτα πιο δύσκολο σουτ του Llull ή του Micic ή του Thompson. Και αυτός ο κυνισμός, που εδράζεται στην απόλυτη ταύτιση των οπαδών με τις ομάδες τους, όσο άδικος και τοξικός και να είναι, αποτελεί την αιτία που τα σπορ, τουλάχιστον στην Ευρώπη, προσελκύουν τόσο κόσμο. Που είναι διατεθειμένος όχι μόνο να πληρώσει ένα μηνιάτικο για να δει την ομάδα του σε αυτούς του μεγάλους αγώνες αλλά και αφήνει χιλιάδες άλλους απ’ έξω να καταριούνται την τύχη τους.
Ο Ολυμπιακός ήταν η καλύτερη ομάδα την φετινή περίοδο και το ίδιο θα μπορούσε να ισχυριστεί και την περίοδο (2022-23), όμως το buzzer-μαχαιριά του Llull τον άφησε παγωμένο να αναρωτιέται τι έφταιξε. Φέτος, και μετά την απρόσμενη επιτυχία του ΠΟΑ το (2023-24), αλλά και τις δυο δικές του χαμηλές πτήσεις στους ημιτελικούς του Βερολίνου και του Abu Dhabi υποχρεώθηκε να αλλάξει ρότα. Η περιβόητη μεγάλη ιδέα του Bartzokas Ball υποχώρησε και έδωσε την θέση της σε περισσότερες πρωτοβουλίες στα guards του (κυρίως σε Dorsey και Fournier), η ομάδα γέμισε με αθλητικά PG και Center για να έχει επιλογές σε βάθος χρόνου, ενώ και το πλάνο εστίασε στην στοχευμένη χρήση των Ward / McKissic και Jones / Hall, ιδίως στην 3η και 4η περίοδο των αγώνων του, σαν energy boosters για τους υπόλοιπους. Ακόμη και όταν τα ματς ήταν στην κόψη τους, ο Coach B δεν επέμεινε στους αστέρες του, δεν δίστασε να παρκάρει τον καταπληκτικό φέτος Dorsey στον τελικό, εμπιστεύτηκε περισσότερο τον Peters αντί του Vezenkov και μάλιστα έκλεισε τον τελικό και με τους 2 στην 5αδα, κάτι που γινόταν μόνο σε αγώνες της GBL. Η ομάδα παρουσιάστηκε σφυρηλατημένη από τις συνεχόμενες αποτυχίες, παρέμεινε προσηλωμένη στον στόχο της, έγινε πιο ευέλικτη στις αποφάσεις της, πιο κυνική στο πως θα κερδίζει τα παιχνίδια και κατέκτησε εν τέλει αυτό το οποίο ίσως και να στέρησε μόνη της από τον εαυτό της στο παρελθόν, επιμένοντας στο “Our way”. Και αυτό το λέω εγώ ουσιαστική πρόοδο και γαλόνια στην φανέλα, που θα φανούν πολύ χρήσιμα και στο μέλλον.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν δούλεψαν όλοι σκληρά στο παρελθόν, ούτε ότι οι σημερινοί παίκτες είναι ανώτεροι αυτών του παρελθόντος. Ο Μπαρτζώκας δεν ήταν μυρωδιάς στο παρελθόν και Master Tactician φέτος. Η φετινή επιτυχία αναδεικνύει περίτρανα την αξία της προσαρμοστικότητας στις νέες συνθήκες. Τα οφέλη του απλώματος των ρόλων και του στοχευμένα μεγάλου και ακριβού roster. Γιατί καλές οι χημείες και τα καλά παιδιά στα αποδυτήρια, αλλά αν δεν υπήρχε ο Jones (ως 3ος Center) να μπει στο τέλος και να κρατήσει την άμυνα μας στις αλλαγές και ο τροφαντούλης Joseph να βουτάει για μπάλες στα γεράματα ή να τις παίζει για να σπάσει κάθε screen θα βλέπαμε άλλο παιχνίδι, και ενδεχομένως αποτέλεσμα, εχθές στο ΟΑΚΑ.
Και για να κλείσω σιγά-σιγά αυτό το κείμενο ακόμα και μετά από αυτό το υπέροχο αποτέλεσμα (όπως θα έλεγε και ο Τσαρλς) καλό θα είναι να μελετήσει η ομάδα το γιατί και πως ομάδες επιπέδου Real μπορούν με σημαντικές απουσίες και απέναντι σε 18.000 τρελούς να διεκδικούν τίτλους. Γιατί σε αντίστοιχες περιπτώσεις το 2015 και το 2017 εμείς χάσαμε στους τελικούς εκτός έδρας με μεγάλες διαφορές.
Εν κατακλείδι, ο ΘΡΥΛΟΣ του OAKA μεγάλωσε τον μύθο του, θαυμάστηκε από όσους δεν φορούν τοξικά γυαλιά και ανέβηκε επίπεδο στο πάνθεον του ευρωπαϊκού μπάσκετ, εκεί που δεσπόζουν Real Madrid, CSKA, ΠΑΟ, Maccabi και Varese Με την δημιουργία του νέου γηπέδου και με το όραμα που φαίνεται πως έχουν ακόμη οι ιδιοκτήτες του για το μέλλον της ομάδας, το πρωινό της 25ης Μάιου ξημέρωσε γλυκύτερο από ποτέ. Και όσοι από εμάς έχουμε αφιερώσει ατέλειωτες ώρες παρακολουθώντας και βιώνοντας τις επιτυχίες και τις αποτυχίες του Ολυμπιακού τις τελευταίες δεκαετίες απολαμβάνουμε αυτές τις στιγμές ευτυχίας, γιατί ξέρουμε πλέον καλά ότι αυτές είναι και λίγες και μοναδικές. Και αν δεν με πιστεύετε κάντε το ακόλουθο πείραμα. Κλείστε τα μάτια σας συγκεντρωθείτε λίγο περισσότερο και απομονώσετε τον θόρυβο γύρω σας είναι βέβαιο ότι θα ακούσετε σήμερα την ψυχούλα σας να φωνάζει σε έκσταση ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ – ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ! Κάτι περισσότερο θα ξέρει.
