Η πένα που χάνει μελάνι

Πολλές φορές τα βράδια κάθομαι και σκέφτομαι πλάνα, παίκτες, τακτικές και γενικά οτιδήποτε εμπεριέχει μπάσκετ και Ολυμπιακό. Δεν σας κρύβω πως επηρεάζει αρκετά την καθημερινότητα μου η ομάδα. Όταν κερδίζει, η επόμενη μέρα είναι ας πούμε πιο όμορφη, δεν δίνω τόση βάση στα αρνητικά που θα τύχουν στη δουλειά ή σε άλλον τομέα της ζωής μου. Ο λόγος είναι απλός – είμαι χαρούμενος! Υπάρχουν όμως και οι ανάποδες καταστάσεις στην περίπτωση ενός μπασκετόγαυρου σαν και του λόγου μου! Για παράδειγμα πέρσι με Gran Canaria και φέτος με Maccabi – Zenit (στην παράταση δεν βλεπόμασταν) δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Περιπλανιόμουν στο internet, έβλεπα παλιά highlights, μεγάλες νίκες με καλάθια στο τελευταίο δευτερόλεπτο.

Τον μπασκετικό Ολυμπιακό, όντας μικρός ακόμα σε ηλικία, τον αγάπησα τα δύσκολα χρόνια της ομάδας.

Τον στήριξα τις εποχές 2004-2009, τότε που ο περισσότερος κόσμος είχε απομακρυνθεί και την είχε αφήσει. Πιο πολύ το αναφέρω για τις σεζόν 2004-2005-2006, καθώς τα επόμενα χρόνια η κατάσταση άλλαξε με την έλευση του Childress και των λοιπών αστεριών. Οι σκέψεις από εκείνες τις σεζόν είναι ακόμα έντονες στη μνήμη μου και αυτός είναι ο λόγος που τις μεγάλες χαρές, που μας προσέφερε η ομάδα, τις ένιωσα αρκετά έντονα. Εκστασιασμένος θυμάμαι να περπατάω 4-5 χιλιομετρα μετά τη νίκη στη Κωνσταντινούπολη, και αντίστροφα να γυρνάω τους δρόμους να ηρεμήσω μετά την ήττα στο Βερολίνο.

Είμαι ένας άρρωστος Ολυμπιακός.

Δεν θέλω να φανεί ότι χρησιμοποιώ κάποιου είδους ολυμπιακόμετρο (άλλωστε δεν υπάρχει), απλά εξηγώ πως και γιατί, ακόμα και εν έτει 2020, επηρεάζομαι τόσο πολύ.

Φτάνουμε στο σήμερα. Δεν ξέρει τι συμβαίνει στη διοίκηση. ΑΦΑΝΤΗ. Ναι κύριοι Αγγελόπουλοι, έχω πολλά παράπονα. Γνωρίζω σαφώς πως πονάτε την ομάδα. Όμως που πάμε τελικά; Τι σκέφτεστε για τον Ολυμπιακό; Έχω σκάσει και σας το λέω σοβαρά. Όχι τόσο για την ήττα από τα αδέρφια από Σερβία.

IMG_1335

Η ώρα είναι 3:34 που γράφω το κείμενο, έχω τελειώσει την προβολή του παιχνιδιού και απορώ με αυτά που είδα. Πολλοί (μέσα σε αυτούς και εγώ) πάντα θα πιστεύω στην οκτάδα και στην είσοδο στα Playoffs.

Για κάποιο παράδοξο και ίσως παράλογο λόγο πιστεύω και στηρίζω την ομάδα.

Όμως τώρα πρέπει να το πάρετε αλλιώς, και πιστέψτε με για να τα λέω εγώ (ο πιστός οπαδός) κάτι έχει πάει πολύ λάθος για μεγάλο χρονικό διάστημα.

157694178879055212_2

Μετά το παιχνίδι με την Khimki κοίταξα όλο το πρόγραμμα, ώστε να σκεφτώ πιθανές αφορμές να χαρώ με την σκέψη της πρόκρισης. Δεν σας κρύβω, το πίστεψα, διότι θεωρώ ότι το roster δεν είναι για πέταμα. Ναι υπάρχουν κενά, τρανταχτά λάθη (πάντα από τη δική μας οπτική), όμως δεν παύει να υπάρχει μια ποιότητα σε αρκετά σημεία. Υπάρχει όμως η προσωπικότητα στον πάγκο να κερδίσει και να ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ πράγματα; Θαρρώ πως όχι. Δεν είναι μομφή στον coach Kemzura, διότι είναι ένας επαγγελματίας με 1000 γνώσεις παραπάνω από μένα.

Δυστυχώς όμως δεν είναι όλοι οι καπετάνιοι για όλα τα καράβια και όλες τις θάλασσες…

Δεν θέλω τελικά να περάσω οκτάδα, αν είναι να μην κοιμάμαι και πάλι του χρόνου. Αποδέχομαι σιγά σιγά την τωρινή κατάσταση, όμως δεν γίνεται να μην σκεφτεί η διοίκηση από τώρα την επόμενη σεζόν και να χτίσει κάτι διαφορετικό. Ίσως αρκετοί συνοπαδοί σκεφτούν πως, με το να παρατήσουν τον φετινό στόχο της οκτάδας, δεν υπάρχει σεβασμός προς τον αρχηγό Βασίλη Σπανούλη. Για μένα δεν τον σέβονται κάθε φορά που φέρνουν τέτοια guard να τον πλαισιώσουν, όταν δεν ανανεώνουν σημαντικά γρανάζια για το καράβι (που λέει και ο Figure8). Hunter, Hines, Dunston, Hackett, Green (γιατί δεν ανανεώθηκε δεν κατάλαβα ποτέ).

Πόσο διαφορετική θα ήταν η ομάδα τώρα με αυτές τις ανανεώσεις;

«Εμείς» όμως θέλαμε το our way. Our way ειναι να τελειοποιήσεις αυτό που πέτυχες. Εσείς το διαλύσατε όμως και τα καλύτερα χρόνια των δύο αρχηγών πέρασαν…

157694178879055212

Η φετινή μας ομάδα έχει υπερβολικά πολλές μεταπτώσεις ανά παιχνίδι, κυρίως αγωνιστικές. Οι φίλαθλοι, εκεί που πάμε να πιστέψουμε σε κάτι, η ίδια η ομάδα μας ρίχνει. Κάτι τέτοιο έπαθα κι εγώ μετά τη διπλή αγωνιστική με BAYERN και ALBA είχα γράψει.

Με την Bayern ήταν από τις λίγες φορές που μπήκα σε ιστοσελίδες να δω απόψεις. Συμφωνούσα – διαφωνούσα ήθελα να δω πως το είδε ο κόσμος, που τελικά το είχε κάνει τελείως διαφορετικά με εμένα. Δεν γκρίνιαξα τόσο για την ήττα και χάρηκα με τα βήματα μπροστά που κάναμε. Η επικρατούσα άποψη αρκετών Ολυμπιακών ήταν “ααχ και να είχαμε κερδίσει μέσα στη Bayern, τώρα θα ήμασταν σε πλεονεκτική θέση”.

157694178879055212_3

Το δικό μου ερώτημα είναι διαφορετικό. Προτιμώ μια τέτοια ήττα, που θα διορθώσει καταστάσεις και θα έρθουν περισσότερες νίκες. Προσέξτε όχι κάτι σαν νίκη, αλλά ήττα που θα τους κάνει να δουλέψουν αρκετά περισσότερο, αλλά ταυτόχρονα μου δείχνει πως δουλεύουν αρκετά σωστά.

Για να σας δώσω ένα παράδειγμα. 7/11 παίζαμε με την EFES στο ΣΕΦ και 1/11 πάλι εντός με την Maccabi. Είδατε την ίδια ομάδα; Σαφώς και όχι. Έρχεται δύσκολο  πρόγραμμα, δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πόσες νίκες θα γίνουν, αν γίνουν. Επιτέλους βλέπουμε μια ομάδα να παλεύει σκληρά κάθε κατοχή, να προσπαθεί να παίξει σύγχρονα και  να τα καταφέρνει σε μεγάλο βαθμό. Οι εμφανίσεις με Milano/Alba/Zalgiris ποιον οπαδό δεν ικανοποιησαν; Είδαμε:

1) Transition παιχνίδι

2) Σκληρή άμυνα

3) Μεθοδευμένα η μπάλα να πηγαίνει στο post ,όχι απλά για να πάει αλλά να κερδίσουμε πράγματα

4) Επιρροή από τον πάγκο

5) Τρομερές διπλές αλλαγές που, από κοντά, δεν σας το κρύβω ενθουσιάστηκα

6) Αλλαγή στην τακτική προσέγγιση στα ματς με Zalgiris/Milano

7) Δεν έχω βρει παίκτη να υστερεί ειδικά στο παιχνίδι με την Milano

157694178879055212_4

Όμως δεν μένουμε εκεί. Τελείωσαν αυτά τα παιχνίδια, η ομάδα είχε βρει αυτοπεποίθηση, ψυχολογία και ρυθμό. Οι τελευταίες εμφανίσεις αυτό έδειχναν. Ακόμα και με τα τόσα προβλήματα τον τελευταίο καιρό ο Ολυμπιακός ξαναχαμογελούσε. Μαζί του χαμογελάσαμε κι εμείς. Όλα αυτά πριν τα τελευταία αποτελέσματα – αλλά κυρίως εμφανίσεις σε Μαδρίτη και Βελιγράδι… η άμμος όμως στην κλεψύδρα τελειώνει και μαζί και οι όποιες μαθηματικές πιθανότητες της ομάδας για κάτι καλό φέτος. Αν δεν γίνουν τρομερές ανατροπές σε μερικές αγωνιστικές θα έχουν τελειώσει όλα. Οκ αυτό είναι μέρος του επαγγελματικού αθλητισμού μας αρέσει ή όχι!

Και τώρα που πάμε;

Πριν ένα μήνα σε κείμενο έλεγα χαρακτηριστικά πως αν πιστεύουν στην ομάδα στην οκτάδα να συνεχίσουν να παίζουν έτσι. Γιατί δεν λέω, είναι ευχάριστο κάποιες στιγμές βλέπουμε την ομάδα να προσπαθεί να κάνει νέα πράγματα, να δοκιμάζει και να της βγαίνουν στο γήπεδο δουλεμένα συστήματα. Όμως… αυτό είναι παρηγοριά στον άρρωστο.

Προσωπικά εγώ θα ζητούσα να χτιστεί η ομάδα για την επόμενη σεζόν.

Ως παράδειγμα είχαμε φέρει τον Αλέξανδρο Vezenkov, που πρέπει να πάρει χρόνο φέτος για να δούμε αν αξίζει να παραμείνει. Κάτι που μοιάζει να κερδίζει με το σπαθί του μετά τις τελευταίες εμφανίσεις. Τι άλλο μπορούμε να κρατήσουμε; Αρκετά πράγματα. Να μπει ο Κόνιαρης με τον Baldwin στο παιχνίδι, να εξελιχθούν και τη νέα σεζόν να είναι πιο έτοιμοι. Με άλλον όμως μπροστά τους. Όχι τον συμπαθέστατο Will Cherry.

157694178879055212_5

Αν στη διοίκηση σκέφτονται την επόμενη μέρα, θα έπρεπε μέσω του τωρινού η μελλοντικού προπονητή (;) να οργανώσουν την ομάδα της νέας σεζόν. Όμως δεν φαίνεται να σκέφτονται έτσι. Πιστεύουν, ακόμα, όλοι στην οκτάδα(;) ή απλά είναι αδύναμοι να αντιδράσουν… Σε κάθε περίπτωση, εγώ θα ‘’πουλούσα’’ την φετινή ελπίδα για οκτάδα (γιατί για ελπίδα πρόκειται) για να αγοράσω χρόνο και παιχνίδια να χτίσω μία καλύτερη ομάδα την επόμενη σεζόν.

Μέχρι τότε θα στηρίζω και πάντα θα στηρίζω!

Αλλά θα με κρατάει κάθε φορά ξύπνιο η πίκρα της κατρακύλας και η δίψα να γράψει και πάλι η πένα μου ένα κείμενο χαράς και όχι μαυρίλας και απογοήτευσης. Και για το τελικό αποτέλεσμα δεν φταίει ότι είναι παλιά και κάποιες φορές χάνει μελάνι..

Εντάξει Αφοί;

157694178879055212_6

Next Post

Red PointCast Ep#19 - Συζήτηση με τον αρχηγό του Ολυμπιακού Β Development Team - Νίκο Καμπούρη

Όταν ξεκινήσαμε πριν από σχεδόν 4 χρόνια το Red Point Guard κανείς […]

Subscribe US Now

%d bloggers like this: