Έφτασε η στιγμή που σε αυτό το ημερολόγιο καταστρώματος θα υπάρξει καταγραφή για Ολυμπιακό.
Φυσικά θα ερχόταν αυτή η ώρα, απλά θα περιμένει λίγο ακόμα για να ολοκληρώσω τα μείζονα ζητήματα της εθνικής πρώτα.
Καταστρόφα Γιάννη μου.
Καταστρόφα Μπίλη μου.
Το θέλατε πολύ αλλά μάλλον μέχρι εκεί ήμασταν.
Ο Ataman έχει χτίσει μια εξαιρετική ομάδα γύρω από τον Shengun, αποδίδει υψηλού επιπέδου και έντασης μπάσκετ και στις δύο μεριές, είναι σοβαρή και δίκαια φτάνει σε τελικό μετά από 25 χρόνια. Όσοι/όσες διαβάστε το τελευταίο ημερολόγιο θα θυμάστε πως είχα αναφέρει το πόσο δύσκολο βράδυ θα έχουν ο Σλούκας και ο Τολιόπουλος από την πίεση στην μπάλα των Hazer & Sipahi. Ξαπλώθηκαν 4-5 φορές στο παρκέ, πάτησαν γραμμές, έκαναν πάσες που θύμιζαν αγώνες ανάμεσα σε παιδιά 12 χρόνων με 15χρονα. Ο Ataman και προστάτευσε τον Shengun, μη ρίχνοντάς τον πάνω στο Γιάννη, και έπνιξε το Γιάννη. O Osmani, σε άμυνα και επίθεση, εξέθεσε και τον Γιάννη και τις επιλογές μας. Ο σούπερ σταρ μας έκανε τη χειρότερη εμφάνιση του με το εθνόσημο. Αμυντικά ήταν παθητικός σε κάθε double team πάνω στον Shengun, αδιανόητα αργός στα close outs & γενικά άνευρος. Η επιλογή να ντουμπλάρουμε τον Shengun, έναν εξαιρετικό δημιουργό, ήταν αυτοκτονική και δεν άλλαξε ποτέ επί της ουσίας.
Ο Σπανούλης πίστευε ότι αν δεν σκοράρει ο Shengun η Τουρκία θα ζοριστεί. Μάλλον μετέφρασε λάθος την εικόνα του προημιτελικού με την Πολωνία. Ο Shengun ζέστανε και έβαλε στο ματς τον Osmani, τόσο από το τρίποντο όσο και σαν baseline cutter. Το ίδιο συνέβη και με τον Osman. Το αμυντικό πλάνο μας έγινε σμπαράλια και μάλλον ο πνιγμός της δικής μας επίθεσης θόλωσε το μυαλό Σπανούλη και παιχτών. Ενώ το ματς έπρεπε να προσεγγιστεί στο πως θα φάμε τα λιγότερα, εμείς επενδύσαμε στο πως θα βάλουμε τα περισσότερα. Βέβαια πέραν την αδυναμίας να περάσουμε το κέντρο, υπήρχε και η αδυναμία προσαρμογής στο τείχος της Τουρκίας πάνω στο Γιάννη. Κλασσικά όταν ένα ματς δεν του πηγαίνει καλά, ο Γιάννης προσπαθεί να τρυπήσει τον τοίχο. Ε χτες δεν τα κατάφερε και ξέμεινε να δοκιμάζει midrange jumpers, σαν το Nowitski. Ακόμα και σαν screener, φράση που «ζητούσε» ο Ataman να συμβεί, ο Γιάννης πνίγηκε στις ταχύτατες καλύψεις των Τούρκων με το που άγγιζε την μπάλα και την πρόκληση τους να δοκιμάσει την πάσα. Δεν πήγε πολύ καλά αυτό. Βέβαια δε δοκιμάσαμε και κάτι άλλο. Αντί για παράδειγμα να του δώσουμε την μπάλα και να τον βάλουμε σαν χειριστή στα ball screens, προκαλώντας τους Τούρκους να αλλάξουν ή να τον παγιδεύσουν ψηλά, είδαμε σχήματα με Τολιοπουλο, Λαρεντζάκη και Σλούκα, που ούτε την ασφάλεια στην κυκλοφορία πέτυχαν και στην άμυνα ήταν τουλάχιστον ευάλωτα.
Η ξενέρα για τον τρόπο της ήττας πρέπει να περάσει. Τα σημαντικά είναι ακόμα μπροστά.
Οι γενναίοι στα όρια της αφέλειας Φινλανδοί πήγαν να τρέξουν τους Γερμανούς, όπως ειχα αναφέρει πήγαν πάλι ομαδόν στο επιθετικό rebound, αλλά το early offense έγινε messy offense και βούτυρο στο ψωμί του Franz αρχικά, και στη συνέχεια του Lo & του Obst. Σε αυτό το παιχνίδι οι Γερμανοί βρήκαν και έξτρα παράγοντα τον Tristan Da Silva, που έδωσε και ενέργεια & άμυνες και πόντους. Οι Φινλανδοί δεν το παράτησαν, αλλά και πάλι βιάστηκαν και σε διαδοχικές επιθέσεις έκαναν λάθος επιλογές. Αμυντικά σίγουρα έχουν μεγέθη να δημιουργήσουν τείχος για το Γιάννη, αλλά η συγκέντρωσή τους είναι αμφισβητήσιμη στην πίεση της συνθήκης, πίεση στην μπάλα δεν μπορούν να βάλουν ανάλογη με τους Τούρκους ή τους Λιθουανούς, αλλά και πάλι ο Τολιόπουλος θα έχει ζόρια .
Το ζήτημα με αυτούς είναι ότι για πρώτη φορά στο τουρνουά θα πρέπει να βρούμε τρόπο να κρατήσουμε το Γιάννη στο ποστ στην άμυνα, ενώ αυτοί σουτάρουν πολύ και καλά και από το 4 και από το 5. Εμπρός καλέ μου Παπ λοιπόν, πάνω σε Markkanen (ίσως έπρεπε να δοκιμαστεί και πάνω στο Shengun) και σίγουρα μεγαλύτερη συγκέντρωση από όλους στα flare & pin downs των Φινλανδών.
Η παρουσία μας στην 4αδα αποτελεί επιτυχία. Η συγκυρία όμως απαιτεί μετάλλιο. Για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δαχτυλο μας.
Πάμε τώρα και στο Θρύλο.
Δε θα κάτσω να σχολιάσω κάτι σε συνολικό επίπεδο λειτουργίας της ομάδας. Δεν έπαιζε ο βασικός ψηλός και το βασικότατο 4 και βαρόμετρο του gameplan. Ήταν μια πρώτη γνωριμία.
Για να είμαι ειλικρινής ένιωσα κάπως άβολα στην αρχή. Ανυπομονούσα να δω τα νέα πρόσωπα αλλά το στιλ ήταν απαράλλαχτο. Ηταν σαν να μην έβλεπα κάτι νέο. Έπαιξε ρόλο ότι και οι προσθήκες ήταν «διακριτικές» σε αυτό το πρώτο ραντεβού.
Ο Koumadje αν μείνει θα το θεωρήσω εκκεντρικότητα. Τα μοναδικά κοινά στοιχεία του με το Fall είναι η αφρικανική καταγωγή, το ύψος και ότι είναι επαγγελματίες μπασκετμπολίστες. Κακά χέρια, αργά πόδια, καθυστερημένες αντιδράσεις ακόμα και σε box out. Νομιζω πως με το πέρας της προετοιμασίας θα χωρίσουν οι δρόμοι μας.
Ο Ward θέλει κούρδισμα με τους υπόλοιπους. Μπορεί να έχει αρκετά παρόμοια στοιχεία με τον Παπ, αλλά έρχεται από ένα τελείως διαφορετικό αγωνιστικό περιβάλλον και ρόλο. Στην Paris ουσιαστικά ήταν ο side kick του Short, διαχειριζόμενος κάποιες ελάχιστες κατοχές σαν δεύτερος χειριστής και κυρίως λειτουργώντας σαν τιμωρός του stunt help πάνω στον κοντό, είτε σουτάροντας είτε κάνοντας drive. Εδώ πλέον κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Με την μπάλα στα χέρια, ειδικά σε σετ, είναι εξίσου ασταθής με τον Παπ. Τα cutting actions είναι νωρίς ακόμα να τα αποκωδικοποιήσει. Πλέον λειτουργώντας σαν SF αποκλειστικά μένει αρκετή ώρα εκτός ρυθμού και θα χρειαστεί να προσαρμόσει τις συνήθειές του. Ο Μπαρτζωκας τον άφησε και αρκετή ώρα σαν PF για να «χτίσει» αγωνιστική σύνδεση με το υπόλοιπο σύνολο. Η μεγαλύτερη προσαρμογή όμως, όσων αφορά τον Tyson, θα είναι ο ρυθμός της ομάδας. Στην Paris είχε μπόλικο δευτερεύοντα και πρωτεύοντα αιφνιδιασμό. Εδώ αυτά γενικά δεν ευδοκιμούν. Θα το δούμε βέβαια. Ειναι παίχτης με αντίληψη και καλά πόδια, είναι δεδομένο ότι θα προσφέρει.
Ο Donta Hall στο δεύτερο ημίχρονο μοίρασε τις τάπες του, βρήκε και κάποια τελειώματα, έδωσε τα επιθετικά rebounds που φέρνει σταθερά. Ο Μπαρτζώκας θα προσπαθήσει να τον βελτιώσει στην εκτέλεση των handoffs, δίνοντάς του πολλές τέτοιες δράσεις, ειδικά στο πλάι. Επειδή θα συνδυάζεται με τον Peters στη δεύτερη πεντάδα, θα λειτουργήσει σαν τιμωρός της βοήθειας κάλυψης από το low post (last defender). Ο Αλέκος θα είναι ο main screener και ο Donta θα περιμένει στη γωνία του low post το ύψωμα της μπάλας, όταν θα βγει η βοήθεια.
Κλείνω με τον Keenan. Το παιδί είναι υγειές, αλλά είναι και πολύ πολύ πολύ πίσω σε ένταση, ενέργεια και πατήματα. Θα χρειαστεί χρόνο να μάθει πρώτα απ’ όλα το κορμί του. Να δει τι μπορεί να ζητήσει από αυτό και τι πρέπει να προσαρμόσει. Το drive του για αρκετό καιρό ακόμα θα είναι διστακτικό, γι αυτό και έχει δυναμώσει τον κορμό του. Οτι χάνει σε έκρηξη να το αναπληρώσει με δύναμη (θυμηθείτε ποστάρισμα στο πρώτο ημίχρονο στον Καλαθη). Νομίζω όμως ότι και αγωνιστικά ο Keenan θα ψάξει μια αλλαγή στο στυλ του. Με τη βοήθεια του Μπαρτζώκα νομίζω πως θα προσπαθήσει να μετατραπεί περισσότερο σε καθοδηγητή παρά σε εκτελεστή. Χρειάζεται χρόνος για να γίνει κάτι τέτοιο. Όμως γενικά χρειάζεται χρόνο ο Keenan. Με τη νέα χρονιά, να είναι γερό το παιδί, θα τον αξιολογήσω. Μέχρι τότε υπομονή και στήριξη.
Α και ελπίδα ο Lee να λειτουργήσει έστω και για λίγο, χθες δεν το έδειξε, σαν χειριστής. Διαφορετικά εμπρός καλέ μου Shaquille, τράβα το κουπί.
Τα υπόλοιπα αναλυτικά την Τρίτη μετά και το σημερινό φιλικό. Τη Δευτέρα θα ασχοληθώ με το μετάλλιο της εθνικής.
Σας αγαπώ.
