Την ώρα που διαβάζετε αυτό το κείμενο είτε θα πανηγυρίζετε πρόκριση σε τελικό είτε θα έχετε ξενερώσει από το αποτέλεσμα του ημιτελικού του Eurobasket, Ελλάδα vs Τουρκία. Καταλαβαίνω ότι είναι ένα τεράστιο παιχνίδι για διάφορους λόγους, όχι απαραίτητα αθλητικούς αλλά για κάποιον λόγο εγώ δεν νιώθω μέρος της φάσης. Δεν έχει να κάνει με την Εθνική που εκπροσωπεί στο υψηλότερο επίπεδο το ελληνικό μπάσκετ, στο οποίο ως μπασκετικός έχω προφανώς αφοσίωση, μεγάλο ενδιαφέρον και αγάπη. Ούτε προφανώς με τον προπονητή, που είναι προσωπικό και ερυθρόλευκο τοτέμ. Ούτε με τους παίκτες που έχουν δώσει τον καλύτερο τους εαυτό προεξέχοντος του Γιάννη (ίσως ο καλύτερος παίκτης στον κόσμο αυτή την στιγμή). Ούτε με τον κάθε τελειωμένο που θέλει να μεταφέρει πολιτικά θέματα με τις ερωτήσεις του στον προπονητή μας και τους παίκτες του. Ούτε με την τοξικότητα των αιωνίων και τους διαφόρου είδους «μαϊντανούς» των social και της κερκίδας, που βάφτηκαν Braveheart, φόρεσαν τη φουστανέλα και το τσαρούχι (κάποιοι κυριολεκτικά) και ανέβηκαν στην κερκίδα να προσφέρουν δωρεάν καλτίλα.
Ο κύριος λόγος που δεν μπόρεσα να συνδεθώ με αυτό το τουρνουά είναι ότι, ως εικόνα παιχνιδιού και φιλοσοφία διαιτησίας, το είδα σαν κάτι εντελώς αναχρονιστικό. Ας πούμε όμως ότι το καταπίνω αυτό – παραμένει μέσα μου μια αίσθηση απέχθειας ως προς την όλη αισθητική του. Βλαχομπαρόκ μπάσκετ από τις περισσότερες ομάδες, με έναν σούπερ σταρ σε κάθε ομάδα και κάτι ψιλομέτριους γύρω του χωρίς αυτοματισμούς και με σφυρίγματα σε κάθε ματς που σε κάνουν να αναρωτιέσαι τι ήταν αυτό που μόλις είδες. Θες δεν θες πρέπει να ακούσεις τραγικές περιγραφές και ατάκες γνωστών δημοσιογράφων (τα ίδια τα τελευταία 30 χρόνια δεν υπάρχει κανείς άλλος ρε παιδιά να μεταδόσεις;). Γκόσαμε με τα σλουκι λουκ, τους Τριποντίνους και αναμεμειγμένες με συμπλέγματα και εσάνς ΟΑΚΑ κραύγες «Εεεεεεεε…. Δηλαδή αυτό δεν είναι φάουλ; Μα είναι δυνατόν 3 φάουλ του έκαναν!!» Να ξέρετε ότι δεν υπάρχει πιο αστείο άκουσμα από τον απελευθερωμένο και ταυτόχρονα φουστανελάτο μπασκετικό τηλεπεριγραφέα.
Και εκεί που λες εντάξει άστο πάμε στην επόμενη φάση – διακοπή για instant replay και ο DJ του γηπέδου να παίζει dance hits live από την Tomorrowland. Από το κλαρίνο στην drum and bass ούτε στην Eurovision! Την ίδια στιγμή που ο «ελάτε να τα πάρετε» sportscaster περιγράφει με ιερό πάθος στο replay μια φάση 2 λεπτά πριν – που πρέπει να γίνεται 10 φορές σε κάθε ματς.
Προσπάθησα που λέτε να δω ορισμένα παιχνίδια στην αρχή και πόνεσαν τα αυτιά και τα μάτια μου. Πλέον βλέπω μόνο τα παιχνίδια της Εθνικής και that’s it – αλλά πραγματικά αν τέλειωνε τώρα δεν θα είχα κανένα πρόβλημα. Εκτός αν π.χ. σας εξιτάρει τόσο πολύ να βλέπετε ωραίο ξύλο 90’ς και 00ς στην άμυνα (από εμένα είναι ένα μεγάλο ΝΑΙ αλλά άσ’ το και στις δυο άμυνες ref) και στην επίθεση τον Γιάννη να τρέχει όλο το γήπεδο για να καρφώσει στην μάπα του κάθε άμοιρου, που δεν θα προφτάσει να στήσει ένα ανθρώπινο τοίχος μπροστά του. Λες και βλέπουμε NFL ξέρωγω… Booooooring…. Θέλετε να με πείτε περίεργο; Δικαίωμα σας. Μπορεί και να είμαι.
Στα σοβαρά τώρα. Το ερυθρόλευκο καλοκαίρι κύλησε πιο ήρεμα και από καφεδάκι στο καταμεσήμερο, κάτω από τον πλάτανο ενός ορεινού χωριού. Η ομάδα είχε κάνει τις επιλογές της από νωρίς. Έστειλε το staff στο Las Vegas για δημόσιες σχέσεις και μετά περίμενε υπομονετικά να περάσουν οι ημέρες για να ξεκινήσει η προετοιμασία. Καταλαβαίνω ότι ορισμένοι θα περίμεναν μια ίσως σπουδαία μεταγραφή, αλλά αφού ο Misic επέλεξε τα πολλά ματωμένα σέκελ δεν νομίζω ότι η ομάδα θα κυνηγούσε κάτι πιο εξεζητημένο. Ακόμα ακόμα και τον «King of Nothing» τον, όλο φεύγω και όλο στο Tax Free Μονακό αράζω, κ. Mike James, άσχετα αν πολλοί ακόμα τον λιγουρεύεστε.
Και φέτος λοιπόν θα πορευτούμε με όσα γνωρίζουμε και με τις αρχές μας. Το που μπορεί να μας φτάσει τώρα αυτό… οι απόψεις διίστανται. Αλλά για αυτό έχουμε τους ειδικούς, που πληρώνονται για να παίρνουν αυτές τις αποφάσεις και να κρίνονται από τα αγωνιστικά αποτελέσματα (άσχετα αν σε ορισμένους εξ αυτών δεν τους αρέσει). Όμως, ακόμα και να ερχόταν ένας ακόμα σταρ, όπως θα ήθελαν αρκετοί, πάλι το αποτέλεσμα θα ήταν αρκετά αμφίβολο. Και γι αυτό δεν υπάρχει καλύτερο παράδειγμα από την περυσινή χρονιά, όπου η ομάδα πήγε σχετικά χαλαρά στο Final-4 του Abu Dhabi και εκεί εξηφανίσθει <sic> από την Monaco του, rookie σε αυτό το επίπεδο, coach Σπανούλη.
Ενώ στην συνέχεια πήρε ένα σχετικά εύκολο τίτλο απέναντι σε έναν τελικά θνητό, χωρίς τον Lessort, ΠΟΑ του 3x EL Champion Coach Ataman. Όλα είναι και θέμα συγκυριών. Π.χ. αν ο παρορμητικός φίλαθλος / πρόεδρος του ΠΟΑ δεν έκανε όσα έκανε στο ΣΕΦ μπορεί ο τίτλος να είχε πάει απέναντι. Ή αν ο αθλητικός δικαστής τιμωρούσε τελικά με ποινή μιας αγωνιστικής τον Εβάν για την χειρονομία στο ΟΑΚΑ, ίσως και να είχαμε δράματα. Όμως, όταν είσαι επιτυχημένος δεν σκέφτεσαι με ΑΝ και δικαιολογίες. Αυτά είναι για τους losers. Για αυτό και εμείς όταν κερδίζουμε οφείλεται στο πρόγραμμα και όταν χάνουμε φταίνε οι συγκυρίες. Δεν πιστεύω να το βλέπετε παράδοξο αυτό.
Προσοχή μόνο, γιατί αν το βλέπετε έτσι – ίσως δεν είστε Ολυμπιακοί και το Ολυμπιακόμετρο των δικαστών των social σας βάλει βαθμό κάτω από την βάση. Αν είστε και λίγο τυχεροί μπορεί να κόψουν και κανένα απόσπασμα όσων λέτε και να σας κάνουν και τζάμπα φίρμες.
Κάπως έτσι μάλλον αποκρυπτογράφησε και η διοίκηση και ο προπονητής μας το περυσινό αγωνιστικό αποτέλεσμα. Μας έφαγαν οι τραυματισμοί πριν το Final-4 (που ως δια μαγείας αποκαλύφθηκαν μετά την σφαλιάρα από την Monaco) και οι λεπτομέρειες… στο ένα κακό παιχνίδι απέναντι στους Μονεγάσκους. Στο οποίο έβαλε ο Evan 31pts και ο 2ος σκόρερ μας ήταν ο N.W. Goss. Ενώ το περιβόητο Pass the ball goddamit απέδωσε 10 asts για 14 λάθη. Όμως αυτά είναι λεπτομέρειες, στις οποίες δεν πρέπει να δίνουμε μεγάλη σημασία. Επίσης δεν έχει σημασία που ήταν ο δεύτερος b2b ημιτελικός F4 που μας περνούν από πάνω, ούτε ότι χάσαμε στους 3 από τους 4 ημιτελικούς που αγωνιστήκαμε την τελευταία 4ετία – σημασία έχει το ταξίδι!
Πόσο μάλλον αφού στην συνέχεια πήραμε το πρωτάθλημα (ομολογουμένως μεγάλη επιτυχία) απέναντι στον αιώνιο μας αντίπαλο, ο τίτλος αυτός έσβησε τα προηγούμενα και είμαστε επιτυχημένοι. Ποιος το είπε αυτό; Μα φυσικά εμείς! Δεν κατάλαβα μόνο οι βαζέλες θα έχουν το αποκλειστικό προνόμιο στο delulu; Με αυτή την λογική λοιπόν χτίσαμε και το ρόστερ της περιόδου (2025-26). Με 4 προσθήκες (Ward, Hall, Kostokoumbo, Νετζήπογλου) και από το παράθυρο τον Κύκλωπα του Chad, τον Khalifa Koumadje για σύντομο χρονικό διάστημα και βλέπουμε.
Αν σε αυτούς προστεθεί η ανανέωση του Milutinov και η επέκταση στους Evan Fournier και Γιαννούλη Λαρεντζάκη, αλλά και η επιστροφή από τραυματισμό του Keenan Evans, η ομάδα έχει ένα γεμάτο ρόστερ ποσοτικά (16 παικτών) και πλέον θα ζήσει με τις συνέπειες των επιλογών της. Πχ ότι έχει 3 Guard εκ των οποίων τα δύο (Walkup, Evans) έχουν σοβαρά θέματα τραυματισμών που τους υποχρέωσαν σε μακρά απουσία πέρυσι. Ή ότι έχει 4 Center εκ των οποίων οι δύο έπαιξαν 56/81 ματς (Milutinov) και 35/82 (Αντετοκουμπο) ματς την τελευταία διετία στην Euroleague. Ενώ η 5η μας προσθήκη (εγώ λέω πως μάλλον θα μείνει), ο K. Kumadje έχει μόλις 89 συμμετοχές την τελευταία 5ετία στην EL με τoν σάκο του μπόξ βλέπε Alba που πέταξε για το BCL <sic>. Γενικά παίρνουμε ιατρικά ρίσκα φέτος και μάλλον υψηλά ρίσκα με χαμηλές αποδόσεις. Σε κάθε περίπτωση υπάρχουν οι αρμόδιοι για να τα αξιολογήσουν και θα δούμε στην πορεία αν είναι όντως έτσι τα πράγματα ή αν χρειαστεί κάποια διόρθωση.
Αντικειμενικά όμως, με στην υπόθεση ότι θα μείνουν όλοι υγιείς (μην το πάρετε αυτό στα σοβαρά OlympiacosBC είσαι), το ακόλουθο roster είναι σίγουρα για Play Off και με πολλές πιθανότητες για Final-4.
PG: Walkup, Evans, Lee
SG: Fournier, Dorsey, Λαρεντζάκης
SF: Παπανικολάου, Ward, Mckissic, Νετζήπογλου
PF: Vezenkov, Peters
C: Milutninov, Hall, Αντετοκούνμπο, Kumadje
(Σημ: Θεωρώ δύσκολη την επάνοδο του Fall φέτος παρότι είναι στο ρόστερ)
Σίγουρα οι απορίες μας για το κατά πόσο θα είμαστε μια καλύτερη ή χειρότερη έκδοση του εαυτού μας θα αρχίσουν να λύνονται από το Σάββατο, με τα πρώτα φιλικά της Pre-Season με Monaco και Paris στην Κύπρο, στο Τουρνούα «Νεόφυτος Χανδριώτης». Και στην συνέχεια στα δύο επόμενα στην Κρήτη απέναντι σε Armani και τον νικητή/ηττημένο του Ερυθρός Αστέρας – Fenerbahce. Οπότε όμως καταλαβαίνετε με έχει πιάσει ένα μικρό στερητικό σύνδρομο σήμερα για να δω και πάλι τον αγαπημένο μου Ολυμπιακό να αγωνίζεται στο 1ο του φιλικό, έστω και χωρίς τους διεθνείς μας. Το ερώτημα που με απασχολεί περισσότερο είναι τι αλλαγές θα έχουμε στον τρόπο παιχνιδιού μας, εν τη απουσία του Fall σε επίθεση και άμυνα και σε ποιο guard θα δοθεί η μπαγκέτα της οργάνωσης.
Δεν μπορώ να μην κλείσω αυτό το κείμενο με μια αναφορά στην μεγαλύτερη είδηση του καλοκαιριού και ίσως και των τελευταίων δεκαετιών, που ήταν η παραχώρηση του ΣΕΦ στον Ολυμπιακό με σύμβαση για τα επόμενα 49 χρόνια. Με αυτό ήθελα να καταπιαστώ αρκετά σήμερα αλλά περίμενα να βγουν κάποια στοιχεία, που να με βοηθήσουν να το κατανοήσω καλύτερα – τα οποία ακόμα δεν βγήκαν από την ΚΑΕ. Όπως όμως και να έχει θα είναι τεράστια αναβάθμιση για την ομάδα σε όλα τα επίπεδα και ενδεχομένως το μεγαλύτερο Legacy της διοίκησης Αγγελόπουλων. Οψόμεθα για το μέλλον ώστε να μιλήσουμε με στοιχεία και όχι με ονειρώξεις και perceptions of reality.
All aboard Μπασκετόγαυροι το Ερυθρόλευκο τρένο (2025-26) ξεκινά για νέες περιπέτειες, ακόμα και αν οι αναμνήσεις των τελευταίων ετών θα θέλαμε να είναι πολύ διαφορετικές.
