Κύπελλο ήταν και πάει λοιπόν για τον Ολυμπιακό μας. Μετά τα δυστυχώς διαδικαστικά παιχνίδια των προηγούμενων φάσεων, η ομάδα μας αντιμετώπισε στον τελικό τον αιώνιο αντίπαλο. Και έχασε τον πρώτο τίτλο της χρονιάς, αν υποθέσουμε ότι το Σούπερ Καπ «αφορά» την προηγούμενη σεζόν.
Το ματς ξεκίνησε νευρικά και για τις δύο ομάδες, οι αντίπαλοι προηγήθηκαν με 6-0 και μετά η αναμέτρηση ήταν σαν έναν αγώνα μποξ, όπου οι αντίπαλοι εναλλάσσονταν στην πρωτοπορεία, ανταλλάσσοντας καλάθια και μικρά ή μεγαλύτερα σερί. Πέντε λεπτά πριν το τέλος, βρισκόμενοι με επτά πόντους πίσω, με ένα επιβλητικό σερί 11-0, περάσαμε με 4 μπροστά και έπρεπε απλά να διαχειριστούμε το προβάδισμα για λιγότερο από δύο λεπτά. Ε, δεν τα καταφέραμε και με ένα 0-8 στο τελευταίο 1:46… παραδώσαμε το Κύπελλο στον αιώνιο.
Ας δούμε τις πεντάδες μας στον αγώνα. Σοκαριστικό είναι ότι η αρχική μας πεντάδα έχανε με 16 πόντους όσο βρισκόταν στο παιχνίδι, δηλαδή για 8,2 λεπτά!
Μια πικρή αποτυχία που έφερε στην επιφάνεια με εκκωφαντικό τρόπο κάποια από τα ζητήματα της ομάδας που έχουμε εντοπίσει και για τα οποία έχουμε κάνει κριτική στο προηγούμενο διάστημα, που μας είχε φέρει δικαίως στην πρώτη θέση της Euroleague, με μεγάλες νίκες εντός και εκτός, αν και σήμαινε επίσης την οριστική απώλεια του πλεονεκτήματος έδρας στο Πρωτάθλημα. Στα κείμενα, στο Aperitif αλλά και στο RedPointCast έχουμε αφιερώσει πεδία για άμυνα, rebounds, διαχείριση τελευταίων λεπτών, αξιοποίηση roster.
- Το ζήτημα της άμυνας, όχι τόσο συνολικά όσο η αδυναμία της να δώσει τα απαραίτητα stops σε κρίσιμα διαστήματα ή φάσεις, ειδικά στο προς την λήξη του αγώνα. Ο Nunn εκτελούσε μόνος του στο τέλος, χωρίς να γίνεται καν προσπάθεια να τον σταματήσουμε.
- Τα rebounds, ειδικά μετά από καλές αμυντικές προσπάθειες, που δεν ολοκληρώνονται με κατοχή, άρα πάνε χαμένες, διότι καλή άμυνα σημαίνει επανάκτηση κατοχής χωρίς να δεχθείς πόντους.
- Η συνολική διαχείριση στα τελευταία λεπτά, ειδικά σε καταστάσεις crunch. Δεν είναι η πρώτη φορά, πχ οι περισσότεροι στάθηκαν στη μεγάλη clutch-buzzerbeater προσπάθεια του Evan μέσα στη Βαρκελώνη, που έβαλε το σουτ ενώ το σκορ ήταν ισόπαλο και κερδίσαμε. Κάποιοι από μας ανησύχησαν για το πέταμα της διαφοράς. Η διαχείριση των παικτών, των time-outs, των φάουλ είναι σημεία ανησυχίας. Φαίνεται μια έλλειψη σκληράδας και αποφασιστικότητας.
Ας δούμε εδώ την αξιολόγηση των coaches.
H μη εκμετάλλευση του ρόστερ μας, και όσον αφορά και τους ενεργούς και τους μη ενεργούς. Ο Tyler καθάρισε το Super Cup και με την λειψανδρία στην περιφέρεια λόγω τραυματισμών Θωμά και Λούκα, θα έπρεπε να ήταν ενεργός ώστε να βοηθήσει. Δεν χρησιμοποιήθηκε, παρά το ότι στο τελευταίο ματς πρωταθλήματος έδειξε διάθεση με αρκετούς pts, rebs, asts, stls.
Στους ενεργούς, η καλή παρουσία του Λάρρυ στο πρώτο ημίχρονο δεν του χάρισε χρόνο στο δεύτερο, ενώ χρόνο ιδιαίτερο δεν βρήκε ούτε ο Αλέκος, παρά το ότι γενικά έχει δείξει ετοιμότητα. Σε ένα ματς με μέτριους Evan και Sasha, ίσως θα ήταν εύλογο να ξεκουράσουμε περισσότερο τους σταρ, για να είναι αυτοί φρέσκοι στο τέλος. Σε αντιπαραβολή, ο Ataman ξεκούρασε σχεδόν όλο το 3ο δεκάλεπτο τον αρνητικό Nunn, ο οποίος επέστρεψε στο 4ο με πολύ καλή απόδοση. Προφανώς με τη σημείωση ότι πάντα στις ήττες είναι αυτός που δεν παίζει ο καλύτερος. Δε θα ήταν η πρώτη φορά που ο Dorsey μπαίνει και είναι αρνητικός, ή που ο Mr Larry γίνεται απλά Λαρεντζάκης από πέρασμα σε πέρασμα στο ματς.
Επίσης στο ίδιο πεδίο, η ταυτόχρονη εκμετάλλευση Fall και Milu, φαίνεται να γίνεται όλο και περισσότερο μια φενάκη. Ένας απλά καλός Fall και ένας μέτριος Milu δεν συναποτελούν την καλύτερη γραμμή σέντερ στην Ευρώπη, αν και είναι η πιο καλοπληρωμένη. Και η επικοινωνία ότι ο Milu έπαιζε τραυματίας ήδη από τις προηγούμενες μέρες, δημιουργεί ακόμα περισσότερα ερωτηματικά για την διαχείριση, αφού έπαιξε αρκετά και καθόλου σχεδόν ο Mensah. Και το γαϊτανάκι σχετικά με «την καλύτερη γραμμή σέντερ» απλώνεται και στην επιλογή για την αντικατάσταση Wright
και με το τι θα συμβεί με την επιστροφή του. Σε κάθε περίπτωση, από την γραμμή των σέντερ μας δεν απολαμβάνουμε αυτά που περιμέναμε από τον σχεδιασμό.
Εδώ ταιριάζει η αξιολόγηση των παικτών μας
Ενδεχομένως βέβαια, αν είχε μπει το τελευταίο τρίποντο του Fournier, να είχαμε πάρει τον τίτλο, να πανηγυρίζαμε, και θα στεκόμασταν και δικαίως στην καλή ανατροπή που κάναμε λίγο πριν το τέλος, με καλές άμυνες και σωστές επιθέσεις. Εκεί είναι κάπου που μπορεί να χτίσει η ομάδα, καθώς το έχει ξανακάνει, να βρίσκει τα σχήματα που μπορούν να φέρουν τούμπα μέσα σε λίγα λεπτά ένα ματς που έχει στραβώσει. Όμως, όπως και στην Βαρκελώνη πχ, αυτά τα προβλήματα θα υπήρχαν ακόμα.
Πλέον το Κύπελλο είναι πίσω μας. Υπάρχει μια εβδομάδα διακοπής υποχρεώσεων λόγω των Εθνικών. Η ομάδα σε αυτό το διάστημα μπορεί να απορροφήσει τους κραδασμούς, να δουλέψει με όσους δεν θα παίξουν στα παράθυρα, όπου ελπίζουμε να μην υπάρχει κάποιος επιπλέον τραυματισμός. Είναι πολλή η δουλειά που έχει ο κόουτς και η ομάδα, να εντάξει ξανά τους επιστρέφοντες από τραυματισμό, ή για πρώτη φορά στην περίπτωση του Evans, αν θεωρηθεί σκόπιμο να πάρει σοβαρό ρόλο. Επίσης να δοκιμάσει τις απαραίτητες προσαρμογές στα θέματα που εντοπίσαμε ή σε κάθε περίπτωση αυτά που εντοπίζει ο ίδιος ώστε στο επόμενο διαδικαστικό δίμηνο να ετοιμαστούμε για τα σημαντικά των Απριλίου-Μαΐου-Ιουνίου. Η ποιότητα στο προπονητικό team και στους παίκτες υπάρχει, ας βρούμε τον τρόπο να την κάνουμε κυριαρχικά εμφανή στο παρκέ και να πάρουμε τις νίκες που θα μας οδηγήσουν στην κατάκτηση της Euroleague και του Πρωταθλήματος.
Έγινε και η ερώτηση στα ενδότερα του Πρυτανείου και είναι από τις σπάνιες φορές που έχουμε περίπου όλοι, περίπου την ίδια εκτίμηση της κατάστασης.
Ενδεικτικά το tweet από το λογαριασμό
https://x.com/RedPointGuard/status/1891604494527373372
Και οι σκέψεις του Φίλιππου:
– Ένας τίτλος χάθηκε, το αν θα τον θυμόμαστε στο τέλος της χρόνιας προφανώς έχει να κάνει με το αποτέλεσμα των άλλων δυο που έρχονται. Ωστόσο χθες ένας τίτλος χάθηκε.
– Σ’ ένα ματς που δεν ήμασταν καλύτεροι, παρόλα αυτά πήγαμε να το κλέψουμε 2 λεπτά πριν το τέλος και ενδεχομένως να κρυβόντουσαν πολλά προβλήματα έτσι. Άμυνα, αμυντικό rebound, αποφάσεις στα κρίσιμα, μερικά από αυτά.
-Σ’ ένα ματς που έγινε πολλή συζήτηση για τις απουσίες Walkup και Vildoza, η ομάδα δεν χρησιμοποίησε καθόλου 2 διαθέσιμα guards (Dorsey, Naz).
-Σε ματς που ο Fournier δεν είναι και στη μέρα του… ο Dorsey δεν δοκιμάζεται ούτε 5 λεπτά.
-Σε ματς που η νευρικότητα ξεχειλίζει και ο Λαρυ είναι απ’ τους λίγους που μπαίνουν και νιώθουν, δεν ξαναμπαίνει δευτερόλεπτο στο δεύτερο ημίχρονο.
-Σε ματς που ούτε ο Sasha πατάει καλά, ο Peters παίζει 10 λεπτά.
Καφενειακές σκέψεις προφανώς, ωστόσο αυτή η αδιαλλαξία, σε μια season με τόσο βαθύ roster, προσωπικά με προβληματίζει.
Επόμενο αντίστοιχης κρισιμότητας παιχνίδι, από τα play-off και μετά, κάτι που σημαίνει 2 μήνες για δουλειά και αποφάσεις. Αποφάσεις σχετικά με το βάθος του roster, σχετικά με τις επιστροφές και πως αυτές θα ενταχθούν. Dorsey, Vildoza, Walkup, Evans, Mensah, Wright – ένα puzzle παιχτών για το πως θα εμφανιστούμε τελικά στο τέλος… εκεί που θα μετράνε όλα αλλά και θα μετρηθούν όλοι!
