Κάπου μεταξύ του ημιτελικού κυπέλλου και του ίσως τελευταίου επεισοδίου (ελπίζω μόνο του κύκλου που διανύει) μιας εκ των αγαπημένων μου σειρών, θα ήθελα να αναφερθώ σε μερικά βασικά στοιχεία που κάνουν την ομάδα που υποστηρίζω τόσο αντιφατική. Πριν τα αναλύσω θα ήθελα να ευχαριστήσω φυσικά τον red_emerald για την πρόσκληση σ αυτόν το πολύ όμορφο χώρο που έχει δημιουργήσει. Πέρα απ’ τα υποκειμενικά σχόλια των όσων γράφουν σε αυτόν, αποτελεί πραγματικά και μια βιβλιοθήκη στατιστικών, κάτι που δείχνει ξεκάθαρα όρεξη και πάθος γι’ αυτό που κάνει.
Η αλήθεια είναι ότι για ξεκίνημα έχοντας ως αφορμή το εκ προ δεκαπενθήμερου ντερμπι για την ευρωλίγκα, ήθελα να κάνω μια αναφορά στη σημασία που έχουν οι ρόλοι σε μια ομάδα και πολλές φορές μας ξεγελάνε κυρίως ως προς την ποιότητα και αξία ορισμένων παιχτών. Μου ήταν δύσκολο όμως να μην αναφερθώ σε όσα υπερβολικά και μη, διάβασα αυτές τις μέρες. Να ξεκαθαρίσω ότι προσωπικά όποτε πιάνω τον εαυτό μου να στεναχωριέται για ήττες της ομάδας μου (πόνεσα πολύ με Μπανταλόνα, γιουβε, μεταλιστ και 4ο τελικο του 14΄) ανατρέχω στη στιγμή που με έκανε γαύρο (ή μήπως γάβρο;). Μετά από πίεση του παοκτση και κατά δέκα χρόνια μεγαλύτερου αδελφού μου, στην τρυφερή ηλικία των 5 χρονών έπρεπε να διαλέξω ομάδα. Αφού ρώτησα τι ομάδα είναι όλη η οικογένεια (από μικρός είχα φαίνεται κλίση στη στατιστική) πήγα όπως ήταν λογικό με την επικρατούσα τιμή και τον Ολυμπιακό. Φυσικά και σέβομαι τους λόγους και τα κριτήρια που ο καθένας διαλέγει μια ομάδα και σίγουρα θα είναι πιο ισχυρά απ’ τα δικά μου, όμως αυτή η αναδρομή με βοηθά στο να επανέρχομαι πιο γρήγορα στα φυσιολογικά μου, ψύχραιμα επίπεδα, μέσα σε το πολύ ένα βράδυ.
Σε ένα τέτοιο αντίστοιχο βράδυ η διοίκηση του οσφπ έπρεπε να αποφασίσει τι θα κάνει με ένα σωρό αστέρες της, έχοντας καταλήξει για δικούς της λόγους σε μια αισθητή μείωση του Budget. Δεν ήμουν φυσικά παρών, όμως ξέρω ότι εκείνη τη στιγμή κανείς δε φανταζόταν ποια θα ήταν η κατάληξη της χρονιάς (τελικός της Πόλης). Με κάθε σεβασμό σε όσους πιστεύουν το αντίθετο αλλά ότι ζούμε τα τελευταία έξι χρόνια είναι προϊόν μιας συγκυρίας. Δύο άνθρωποι που είχαν βαρεθεί να βάζουν χρήματα, χωρίς ανταπόκριση οικονομική αλλά και σε επίπεδο αναγνώρισης (βλ. δηλώσεις Μπουρούση) αποφάσισαν να κάνουν στροφή 180 μοιρών σε ότι είχαν δείξει με τη μέχρι τότε πολιτική τους. Αποφάσισαν απ’ τους Παπαλουκά, Teodosic, Σπανούλη και έχοντας τη δυνατότητα να κρατήσουν μόνο έναν να επιλέξουν ίσως τον πιο άκαυτο στις αποτυχίες αλλά και πιο πρόσφατο μεταγραφικό απόκτημα (φυσικά με τη σημασία που είχε). Για να χτιστεί όμως η ομάδα του μετέπειτα back2back χρειάστηκαν άλλες δυο μετέπειτα κινήσεις, που αφορούσαν τις αντικαταστάσεις των Lucas και Howard. Η ομάδα λοιπόν ακόμα κι εκεί έπιασε την κέντα (σφήνα κιόλας). Πρώτο στόχο του σοφού αποτελούσε ο Rasic της Partizan (ο sober μπορεί να με επιβεβαιώσει ή διαψεύσει), οι συζητήσεις δεν προχώρησαν και στο λιμάνι κατέληξε ο τότε συμπαίχτης του Rasic, που για πολλούς αποτελεί έναν εκ των κορυφαίων παιχτών που αγωνίστηκε ποτέ με την ερυθρόλευκη. Ο Acie law iv. Σε αυτό το σημείο να πω ότι ο Οσφπ ποτέ δε με έπεισε ότι αν κρατούσε τον κορμό του back2back θα έπαιρνε άλλες δύο κούπες. Πότε δεν αποτελέσαμε ομάδα με χρονιά κυριαρχίας. Ούτε της Πόλης ήταν τέτοια, ούτε φυσικά του Λονδίνου (πρόχειρα θυμάμαι ότι πλεονέκτημα πήραμε ελέω Μπαρτσα). Τι να πουν δηλαδή και ομάδες όπως η Maccabi του δικού της back2back, η Cska των τόσων αποτυχιών και φυσικά η Real των τελευταίων τεσσάρων ετών, με μόνο ένα τίτλο. Φυσικά όλοι πονάμε να βλέπουμε παίχτες «δικούς μας», στο final4 του 15-16 αλλά κακά τα ψέματα, σε μας δε θα είχαν τον ίδιο ρόλο (μοναδική εξαίρεση ο Hines). Ο Οσφπ τα τελευταία χρόνια είναι μια ομάδα χτισμένη (λόγω budget και mentality) ώστε να είναι εκεί κοντά όταν κρίνονται οι τίτλοι και αυτό είναι κάτι για το οποίο θα παλέψει και φέτος.
Ωραία φίλε μας έπεισες, είμαστε απλά μια τυχερή ομάδα, μόνο οι άλλοι ξέρουν, εμείς με δυο ευρωπαϊκά και δύο τελικούς σε διάστημα εφτά χρόνων δε ξέρουμε τίποτα. Φυσικά και δεν εννοώ αυτό. Αυτό που θα ήθελα να τονίσω ότι αυτή η ομάδα της Πόλης μετά και το πρωτάθλημα του 11 φορτώθηκε μια αδικαιολόγητη νομίζω πίεση. Να δώσει αναδρομικά χαρές για όλες εκείνες τις πίκρες που είχε δώσει το μπασκετικό τμήμα στον κόσμο, τα προηγούμενα χρόνια. Μια πίεση που οδήγησε μετά την αποθέωση στην κατακραυγή. Ανακηρύξαμε τον παίχτη με το ίσως πιο ισχυρό winner mentality στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ σε loser. Μηδενίσαμε την ομάδα που συνολικά μας χάρισε την ίσως πιο όμορφη μπασκετική χρονιά (Λονδίνο 2012-13) για την μετέπειτα «σκούπα» απ’ τον αιώνιο αντίπαλο. Εκδιώξαμε τον προπονητή εκείνης της χρονιάς στο πρώτο μάτς της επόμενης. Δεν έχει να κάνει με τη συμπάθεια ή όχι προς το πρόσωπο του Γιώργου Μπαρτζώκα, όσο στο ότι με πιάνει αηδία όταν οι αποφάσεις για το μέλλον της ομάδας κρίνονται απ’ την πόλωση που προκαλούσε η αιώνια διαμάχη με τον Παο και απ’ τους οπαδούς που παρακολουθούν μόνο τα ματς τίτλων. Μία πόλωση την οποία έντεχνα συντηρούσε και συντηρεί η διοίκησή του αιώνιου αντιπάλου. Σημάδια λοιπόν απ’ την μπασκετική αρρώστια εκείνων των δύο χρόνων, διέκρινα και στο ματς της Δευτέρας. Θεωρώ λοιπόν μέγα σφάλμα να μπούμε πάλι σ’ αυτό το τριπάκι της διαμαρτυρίας για διαιτησίες και συναφή.
Πολλές φορές ίσως και λόγω όρων ίσως και λόγω επίδειξης γνώσεων κάνουμε το μπάσκετ πολύ πιο δύσκολο απ’ ότι είναι. Αναφέρομαι φυσικά στο διάβασμα του αγώνα και στην κριτική απ’ τους ειδικούς. Μπορεί να μην πείσω κανέναν αλλά εγώ είδα ένα παιχνίδι καρμπόν με αυτό της euroleague. Ο coach για άλλη μία φορά επέλεξε να αποκόψει τον Καλάθη απ’ τη δημιουργία, περιορίζοντας τις συνεργασίες των πρασίνων, θέλοντας να τους οδηγήσει σε ένα παιχνίδι ένας εναντίον ενός ρισκάροντας τη ζημιά ενός ή δύο παιχτών. Απ’ το όχι τόσο μικρό πλέον δείγμα του coach θεωρώ ότι θα συνεχίσει σε αυτήν τη πολιτική αντιμετώπισης σε όσα ματς ακολουθήσουν με τον Παο (παρά την κοντά 30αρα από ριβερς και πιο πριν από τζειμς). Γιατί τότε χάσαμε το ένα και κερδίσαμε το άλλο παιχνίδι, θα ήταν μια λογική ερώτηση. Γιατί πολύ απλά δε βρήκαμε εκείνο το διάστημα απ’ τα μέσα της τρίτης περιόδου μέχρι και τις αρχές της τέταρτης ώστε να «πνίξουμε» αμυντικά τον αντίπαλο και να πετύχουμε εύκολους πόντους στο transition με δίποντα αλλά και τρίποντα των μετρ του είδους, γκριν και λοτζεσκι. Ο λόγος απλός, ο Παο έβγαλε με τον γκαμπριελ κυρίως, τρομερή ένταση στο επιθετικό ριμπαουντ κάτι που δυσκόλεψε πολύ τη δική μας transition επίθεση δίνοντας στους παίχτες του δυνατότητα για καλύτερες επιστροφές. Έλειψε με λίγα λόγια το πιο σημαντικό στοιχείο στο σύγχρονο μπάσκετ. Πώς να νικήσεις έτσι ;
Μετά από έξι λοιπόν συνεχόμενες νίκες (δε θυμάμαι αντίστοιχο σερί) και τρείς μες τη χρονιά ήρθε η ήττα. So what? Φυσικά και πόνεσε φυσικά και δεν ισχύουν οι αστεϊσμοί περί κυπελλακίων της Ε.Ο.Κ. Φυσικά και μετράνε οι τίτλοι αλλά υπάρχουν και προτεραιότητες. Το σημαντικό από εδώ και πέρα είναι να μην επιτρέψουν στην ομάδα αυτή η ήττα και οι επόμενες (ελπίζω όχι αρκετές για να μας στερήσουν κάποιον άλλο τίτλο) που όπως είναι λογικό θα έρθουν, να χαλάσει το μυαλό της ομάδας. Ο Πεδουλάκης κατάφερνε μετά το Λονδίνο να χαλάσει το μυαλό του ίσως πιο φορμαρισμένου και ασταμάτητου παίχτη στην Ευρώπη με αγωνιστικά tricks, ας μη γίνει το ίδιο σ ολόκληρη την ομάδα με εξωαγωνιστικά.
Υ.γ : Η φράση elementary, dear Watson είναι μια φράση την οποία ο Sherlock δεν χρησιμοποίησε πoτέ. Φυσικά χρησιμοποιούσε κατά κόρον τις λέξεις αυτές, ποτέ όμως στην ίδια πρόταση. Η έξαρση των social media και γενικότερα της διαδικτυακής ενημέρωσης χρίζει πολύ μεγάλης κριτικής ικανότητας για τον αναγνώστη. Από εκεί που διάβαζε μια εφημερίδα την εβδομάδα, έχει φτάσει σε σημείο να διαβάζει μέχρι κι εμένα. Είναι λοιπόν δύσκολο για κάποιον να το διαχειριστεί αυτό. Ας μείνουμε λοιπόν καλύτερα όλοι στα βασικά, στα στοιχειώδη και κυρίως σε αυτά που μπορούμε να κατανοήσουμε.
Συμφωνω, επισης θεωρω οτι πιο πολλα πρωταθλήματα εχουμε χασει απ το αίσθημα αδικίας πριν καν παιξουμε παρα απο τη διαιτησία αυτη καθ αυτη.Το παραπανω σχολιο μ για σενα ηταν σε τρίτον, νομιζω φανηκε κι απ τον τροπο γραφής. Τωρα γιατι το δημοσίευσα…;;;
Στάλθηκε από το iPhone μου
22 Ιαν 2017, 02:11, ο/η Red Point Guard έγραψε:
>
>
Πλέον ειλικρινά δε με ενδιαφέρουν αυτοί που γκρινιάζουν είτε για τις ήττες είτε για τις διαιτησίες στα social. Αυτοί θα είναι πάντα εκείνοι που κάνουν τον μεγαλύτερο θόρυβο. Απλά τους αγνοώ. Εμένα με ενοχλεί πολύ η διοίκηση να χαράσσει τέτοιο δρόμο ώστε να ικανοποιείται αυτή η μερίδα. Μπλουζάκια με τις βολές, ανακοινώσεις, DVD, ειλικρινά τι νομίζουν; Δουλειά των διοικήσεων είναι να ικανοποιούν το “αίσθημα αδικίας” του οπαδού μέσω ανακοινώσεων; Τουλάχιστον αν σε ενοχλούν τόσο πολύ κάποια πράγματα, κάνε κάτι στην πράξη. Αυτή η ξενέρα μου έχει να κάνει με το ότι η διοίκηση αφών είναι πραγματικά απ’τις ελάχιστες διοικήσεις απ’τις οποίες μπορείς να έχεις κάποιες απαιτήσεις. Και στην τελική μπορώ να δεχτώ ότι η γκρίνια περί διαιτησίας είναι για τους πικραμένους, γι’αυτούς που μονίμως χάνουν, είναι και λίγο αντανακλαστική αντίδραση πικρίας. Αλλά δεν το δέχομαι όταν έχεις πάρει 2 σερί πρωταθλήματα, δεν μπορώ να το δικαιολογήσω όταν έχεις 6-0 υποτίθεται στις νίκες. Δηλαδή τι θες να κάνεις, να μη χάσεις ποτέ; Και βγάζεις βίντεο απομονώνοντας φάσεις (στο μπάσκετ αυτό είναι πανεύκολο, σε κάθε παιχνίδι μπορείς να βρεις 10 φάσεις στις οποίες έχουν αδικηθεί και οι δύο) εννοώντας ότι αδικήθηκες. Όταν κάποιος θέλει να σε αδικήσει, σφυρίζει το φάουλ που γίνεται στον James. Πρέπει επιτέλους να κρίνουμε τις στημένες διαιτησίες απ’τις συνολικές προθέσεις σε ένα παιχνίδι, όχι από κάποια λάθη. Απλά νομίζω ότι στα εγχώρια ντέρμπι εξακολουθούμε να μπαίνουμε με τη λογική ότι “ωχ, τώρα θα αδικηθούμε πάλι”. Διάβασα ότι “δεν άντεχαν το 7-0”. Ναι αλλά το 6-0 το άντεχαν; Μια φορά να έχουμε ευνοηθεί άραγε έχει υπάρξει; Τέλος πάντων, πολλά έγραψα για ένα θέμα που θεωρώ γελοίο. Ο καθένας ας γράφει ό,τι θέλει στο twitter, άλλωστε όπως λες στο κείμενο γίναμε όλοι πομποί, αλλά δεν είναι ανάγκη να τα υιοθετεί η ομάδα. Θες κατάλοιπα άλλων εποχών που όντως μας έγδαρναν; Okay. Αλλά ας πάμε μπροστά, 2 σερί πρωταθλήματα έχουμε. Btw αυτό που λες για τους Άγγλους ισχύει, αρκεί να δεις τι λένε κάθε χρόνο για την εθνική τους. Οι άνθρωποι στο θέμα υπερβολή δεν παίζονται. Για να τελειώνω: Μια ομάδα που πάει ανέλπιστα εκπληκτικά, που έχει διακριτούς ρόλους, που ξέρει τι θέλει, είναι άδικο για την ίδια να πέφτει τόσο χαμηλά για να ικανοποιήσει κάποιους. Δεν το χρειάζεται. Θα ήταν προτιμότερο να βρει αυτούς που δεν είχαν καμμία δουλειά να είναι στη φυσούνα. Τέλος πάντων, εγώ δε θα άλλαζα το παραμικό απ’όσα έχουμε δείξει φέτος. Ίσως η καλύτερη χρονιά μας μετά το Λονδίνο. Δεν εκτιμώ τίποτα περισσότερο απ’τη συνέπεια κ σ’αυτό παίρνουμε άριστο βαθμό για την ώρα. Anyway, ωραία αρχή ρε συ 🙂
Όλοι πλέον σιγουρεύτηκαν ότι είμαστε το ίδιο άτομο και γράφω από 2 διαφορετικούς λογαριασμούς. Πρόσφατα 24άρης btw. Τα φάγαμε τα ψωμιά μας. Για σας είναι η ζωή.
Χαιρετω σε απ την αναποδη αυτη τη φορα. Αντιστροφοι ρολοι. Το Casablanca απ τη μερα, πριν κατι χρονια, που ακυρωθηκε μια προβολη σε θερινο σινεμα λογω βροχης, δεν το εχω δει ακομα παροτι θελω πολυ. Νομιζω οτι το ποσο μπορεις να διαχειριστεις μια ηττα εχει να κανει και ποσο χορτασμενος εισαι απ τη νικη. Το μπασκετικο τμημα μαλλον δε μας χορτασε παρ οτι σερι αντιστοιχο του 6-0 δε θυμαμαι. Το θεμα ειναι οχι μονο οτι οι ομαδες ειναι κοντα (προσωπικα θεωρω ενα κλικ πιο πανω τον οσφπ) αλλα οτι ειναι και ντερμπι με ιδιαιτεροτητες. Θυμαμαι να εχουμε κερδισει τον παο στις μαυρες εποχες του κορυδαλλου, με τη διαφορα των δυο ομαδων να ειναι χαωδης. Δεν μπορω επισης να ξεχασω μια χρονια (επι φορντ) που κερδιζαμε οπως και οποτε θελαμε τον αιωνιο αντιπαλο. Μια χρονια που αυτη γυρισε boomerang με εμας να μενουμε με το κυπελλο τον παο να κατακτα ενα απιστευτο τιτλο στην bologna (σε περιγραφη tv magic καθως θελαμε απλα μια νικη με ολυμπια λιουμπ. για final4) και σα να μην εφτανε αυτο να μας γυριζει η αεκ πρωταθλημα απο 0-2. Νομιζω κρινοντας απ τις υπερβολες δεξια κι αριστερα αν το ζουσαμε φετος, θα χαμε αυτοκτονιες. Θελω ομως σε αυτο το σημειο και αν μου επιτρεπεις (φανταζομαι το κανεις) να δωσω και μια δικαιολογια στον ολο αυτο χαμο που φτανει στ αυτια μας-ματια μας. Τα ζουμε οσο πιο μεσα γινεται, καποιος στο ραδιο λεει κατι, το διαβαζει καποιος και το γραφει σε διαδικτυακο σχολιο παει στο twitter και απο κει γινεται μεχρι και αρθρο. Δεν εχω τη δυνατοτητα να ηξερα τι γινεται στην καθημερινοτητα ενος οπαδου της μπασκονια. Φανταζομαι λιγοτερη υπερβολη, οκ. Η υπερβολη μας παροτι σα λαος δεν εχουμε καμια σχεση νομιζω μπορει να συγκριθει μονο με των αγγλων. Εκει πραγματικα απο κατι τυπους που ακολουθω twitter, απλα γελαω πως απ τη μια βδομαδα στην αλλη ο πογκμπα ειναι ο παιχταρας των 100 μυριων και την αλλη wanted dead or alive. Το ιδιο για γκουαρντιολα π.χ. Στα υπολοιπα που λες απλα συμφωνω τα χουμε ξανασυζητησει γι αυτο δεν εχω να προσθεσω κατι. Οσο οι αποφασεις θα παιρνονται σε παρκινγκ με γνωμονα εναν αντιπαλο τοσο θα μενουμε χρονια πισω. Πρωτος θεωρουσα οτι λογω των ηττων απο παο η ομαδα φαινοταν να χανει την υγεια της, ομως ηθελε και εμπαινε σε αυτο το παιχνιδι. Χωραει νομιζω πολλη κουβεντα το ολο θεμα πολωσης με τον παναθηναικο και νομιζω φαινεται και στις διαφορετικες αποψεις που επικρατουν.
Εχει μια διαφορετικη σκοπια και οπτικη απ το μεσο ανθρωπο ο στεφ. Ισως και λογω iq φιλτραρει καλυτερα τις πληροφοριες με τις οποιες βομβαρδιζομαστε καθημερινα. Μεταξυ μας, ποτε δεν μπορεσα να πιστεψω-χωνεψω οτι ειναι μολις 23ων, αντε να εγινε προσφατα 24.
>
Καταρχήν Θανάση, Ολυμπιακός ΔΕΝ ΓΙΝΕΣΑΙ, ΓΕΝΝΙΕΣΑΙ (λάθος να πιστεύουμε ότι γεννιόμαστε απλώς με κάποια εξαρτημένα αντανακλαστικά). Το χειρότερο που μπορεί να κάνει μια ομάδα είναι να γίνει έρμαιο του “υπέροχου λαού” της, να τους δώσει “χώρο” και εμμέσως φωνή για τις αποφάσεις που θα παίρνει. Είναι ο χειρότερος σύμβουλος, δεν έχουν καμμία δουλειά σ’αυτό. Η ομάδα δεν πρέπει να ανήκει σε κανέναν κόσμο, πόσο μάλλον σε ένα προβληματικό περιβάλλον σαν το ελληνικό που όλα αυτά παρερμηνεύονται. Οι διοικήσεις χαϊδεύουν τον υπέροχο οπαδικό λαό όπως και οι κυβερνήσεις την εκκλησία κι’αυτό είναι ό,τι πιο προβληματικό. Τους κάνουν τις χάρες για να τους έχουν με το μέρος τους, τους δίνουν αυτό που θέλουν, πχ τις ηλίθιες ανακοινώσεις για τη διαιτησία (btw θα πάρω στα σοβαρά κάποιον που γκρινιάζει για διαιτησία μόνο αν παραδεχτεί ποτέ ότι έχει υπάρξει παιχνίδι που ευνοήθηκε). Λαϊκισμός, γκρίνια, εσωστρέφεια, “ναι αλλά κι εσείς τότε λέγατε…” και γενικά της μαλακίας το ανάγνωσμα. Κανονικός αυτισμός. Το φτάσαμε στον πάτο. Όντως κοινά τα 2 τελευταία παιχνίδια με Παναθηναϊκό, απλά δεν γίνεται να κερδίζεις συνέχεια. Βαρύ κι ασήκωτο στη δική μας λογική. Νομίζω ότι κάποτε είχαμε ξανασυζητήσει το συγκυριακό (όχι αγωνιστικά) πλαίσιο του back 2 back , οπότε δεν έχω να προσθέσω κάτι σ’αυτό. Το ΥΓ είναι αφόρητα εύστοχο (πολύ ενδιαφέρον κομμάτι αυτό της εγχώριας κατανάλωσης απόψεων). Btw θυμήθηκα το “play it again Sam”, το πιο γνωστό line απ’το Casablanca το οποίο στην πραγματικότητα ποτέ δεν είχε ειπωθεί έτσι.