Red PointCast επεισόδιο νούμερο 17 και βρισκόμαστε ένα βήμα πριν την ενηλικίωση… Η παρέα είναι όλοι τους ενήλικες και ώριμοι άνθρωποι. Και τι χαρακτηρίζει τους ώριμους ανθρώπους; Κυρίως μια σειρά από ΔΕΝ.
- Δεν αποζητούν την αποδοχή των άλλων
- Δεν επιτρέπουν σε άλλους να τους ρίχνουν
- Δεν κρατούν μνησικακία
- Δε σταματούν να κάνουν αυτό που τους αρέσει
- Δε φοβούνται να αγαπήσουν πραγματικά
- Δεν αισθάνονται την ανάγκη να «ταιριάξουν»
Ανεξάρτητα όμως από το εάν πιστεύει κάποιος στην ωριμότητα μας η όχι – για ένα πράγμα δεν μπορεί να διαφωνήσει. Ότι είμαστε Μπασκετόγαυροι! Τι είναι ο Μπασκετόγαυρος; Μεγάλο ερώτημα και δεν γινόταν να το αναλύσουμε χωρίς τον Νονό του όρου τον Αταραξία.
Μέχρι να γίνει αυτό γυρίσαμε πίσω τον χρόνο και μιλήσαμε πως καταλήξαμε όλοι εμείς να γίνουμε Μπασκετικοί και υποστηρικτές του Ολυμπιακού! Η κουβέντα άνοιξε καθώς οι συμμετέχοντες Navaho, Filman, Figure8, Manolo77, Charles Bronson και Red Emerald μίλησαν με ελεύθερο τρόπο και αντάλλαξαν απόψεις συχνά συγκρουόμενες, δίχως λογοκρισία, εξαρτήσεις και κοινή γραμμή. Από την ιστορία και την κουλτούρα του Μπασκετικου Ολυμπιακού και του μεγάλου του αντίπαλου, μέχρι την εξέλιξη του Μπασκετόγαυρου από το 1990 μέχρι και σήμερα. Την κατανόηση του παιχνιδιού από τον Έλληνα φίλαθλο, τους λόγους που ο κόσμος του Ολυμπιακού έστρεψε την πλάτη στο μπασκετικό τμήμα, τον μπασκετικό ελιτισμό και μια σειρά από άλλα θέματα.
Ακολουθούν 144 λεπτά μπασκετοκουβέντας.
Γεία σου TonyD. Είναι πραγματικά πολλές οι ιστορίες από εκείνη την περίοδο όπως και από εκείνο το διήμερο στο Τελ Αβιβ. Έγιναν πολλά που βγήκαν και άλλα που δεν κυκλοφόρησαν ποτέ και τα ξέρουν λίγοι. Οι βολές του Πάσπαλιε ήταν σε εκείνη την φάση περισσότερο ψυχολογικό πρόβλημα παρά θέμα μηχανικής όπως είπε μετά από χρόνια σε συνέντευξη του. Όλη η ουσία εκείνης της ήττας ήταν το ψυχολογικό βάρος που έβαλε στις πλάτες της ομάδας ο Ιωαννίδης που δεν μπόρεσε να διαχειριστεί το ότι ήταν φαβορί αλλά και το και το άδειασμα από την υπερπροσπάθεια με τον Παο στον ημιτελικό.
Για τους οπαδούς ήταν όμως και παραμένει η μεγαλύτερη πίκρα όλων των εποχών η οποία έσβησε 18 χρόνια αργότερα στην Πόλη.
Σε ότι αφορά τον Ρόντ ήταν σπουδαία μεταγραφή για την εποχή που δεν αξιολογήθηκε όπως έπρεπε γιατί έμεινε ελάχιστα.
Νονός του Κορι νομίζω είναι..
Τον έχω δει τον Φασούλα να βγάζει το χέρι του από την θέση του συνοδηγού και να σβήνει το τσιγάρο στην άσφαλτο
ακριβώς έξω από το Δημοτικό Θέατρο, ακριβώς απέναντι από την Αστυνομία…έπαθα την πλάκα μου παιδιά, το θυμάμαι
σαν να το βλέπω μπροστά μου μέχρι σήμερα, ισχύει, δεν είναι μύθος ))
υγ. Στο f4 του Τελ Αβίβ ήμουν 5ήμερη με το σχολείο μου στην Κέρκυρα…και επιτέλους είχα ψήσει εκείνο το γκομενάκι που γούσταρα καιρό…φυσικά όπως καταλαβαίνετε μετά το παιχνίδι αντί να παίξει τίποτα άλλο, εγώ πρέπει να της μιλούσα κάνα 4ωρο για το ματς, για τον ανύπαρκτο Κόρνι Τόμπσον που μας έκαψε και φυσικά για τις χαμένες βολές του Ζάρκο (θυμάμαι πως υπήρχε εκείνα τα χρόνια η φήμη πως είχε ξεκινήσει να κάνει πολλά βάρη με προοπτική να πήγαινε ξανά ΝΒΑ και γι’αυτό είχαν πέσει τα ποσοστά του και γενικά από ένα σημείο και μετά είχε αλλάξει αρκετά η μηχανική του στο σουτ αν θυμάστε)…αξέχαστα χρόνια guys…μπασκετόγαυροι for life
υγ2. O Ροντ Χίγκινς, ο παλιός μας παίκτης που αναφέρατε, είναι ο πατέρας του Κόρι Χίγκινς της Μπάρτσα…ήταν και κολλητός του Τζόρνταν