Δεν ξέρω καν γιατί συνεχίζω βάζω τίτλους που αφορούν ημέρες.
Σίγουρα δε αναγκάζει εμένα ή κάποιον από τους περισσότερο ευφυείς της σελίδας να ψάξουν για ευφάνταστους τίτλους. Στην τελική είναι μια μορφή ημερολογίου όλο αυτό.
Βασικά προσπαθώ να αποφύγω να γράψω κάτι που να αφορά το μπάσκετ, και κυρίως την εθνική μας.
Θα περιαυτολογήσω για μια φορά φίλες και φίλοι και θα σας παραπέμψω στο ακριβώς προηγούμενο κείμενο του ημερολογίου (Ημερολόγιο ημέρα 4η).
Ήταν μια άμεση και, ευτυχώς όχι ιδιαίτερα οδυνηρή, επιβεβαίωση των όσων περιγράφονταν σε εκείνο το σημείωμα.
Ο Γιάννης και η Εθνική, στα πλαίσια του διαχρονικού load management που χαρακτηρίζει αυτήν τη σχέση, έμεινε εκτός αποστολής με ενοχλήσεις στο γόνατο και κάπου εκεί αναγκάστηκε ο Σπανούλης και το επιτελείο του να διαχειριστεί την άβολη αλήθεια γι αυτό το σύνολο.
Μην τα ξαναλέμε, χωρίς Γιάννη η εικόνα της frontline μας είναι για να κάνει πάρτυ ο Nurkic & o Alibegovic και να μαζεύουν 20 επιθετικά rebounds. Αν κάποιος έπεσε από τα σύννεφα μάλλον δεν έχει παρακολουθήσει αρκετά την εθνική.
Μήτογλου, Θανάσης, Κώστας είναι τριάδα που έχει τρομερά ζητήματα στην ισορροπία της.
Ο Μήτογλου είναι ενοχλητικά ευάλωτος αμυντικά, και στα πόδια και στις επαφές, και φαίνεται να έχει απωλέσει ακόμα και τις καλές τοποθετήσεις του στο rebound.
Ο Θανάσης βγάζει θετική ενέργεια, σαν την amita motion, πάθος, αλλά προκαλεί και χάος. Σαν τον Δαίμονα της Τανζανίας κινείται προς κάθε κατεύθυνση, δημιουργώντας μια υπερένταση που δεν είναι απαραίτητο ότι βοηθάει τους γύρω του.
Ο Κώστας απλά κάνει φάουλ. Το ζήτημα είναι πως δεν κάνει τα σωστά φάουλ .
Αυτή λοιπόν η τριάδα καλείται να πλαισιώσει αμυντικά, συνεπικουρούμενη από τον 35χρονο και συγκινητικό Παπ, τους Dorsey, Τολιόπουλο και Σλούκα.
Εδώ κάπου έρχεται και κουμπώνει ο Καλαϊτζάκης και η άβολη συνθήκη να παίζει η εθνική με αυτόν, το Θανάση και τον Κώστα στο παρκέ.
Ξέρω ξέρω, αυτούς έχουμε με αυτούς θα πορευτούμε.
Επιτρέψτε μου να διατηρώ μια μικρή επιφύλαξη .
Χτες ήταν μια κακή μέρα και για τον Σπανούλη και το επιτελείο του.
Άφησε υπερβολικά στο παρκέ τον Σλούκα όταν κουράστηκε και άρχισε η πίεση των Βόσνιων, άργησε πολύ να τον επαναφέρει, επέμεινε για πολλή ώρα σε ένα σχήμα με τρεις κοντούς που δεν οδηγούσε πουθενά.
Μέχρι εκεί όμως.
Ο Σπανούλης, όπως και κάθε ομοσπονδιακός τα τελευταία 10 χρόνια, κλήθηκε να χτίσει μια ομάδα γύρω από τον Γιάννη, έχοντας συγκεκριμένο, φτωχό σε ταλέντο pool αθλητών που μπορεί να επιλέξει & με το Γιάννη να μην είναι full time participant.
Επί της ουσίας προετοιμασία κάνει η ομάδα στην Κύπρο.
Ο στόχος της πρωτιάς δεν έχει χαθεί, αλλά πλέον θα παιχτεί σε ένα πολύ πολύ άβολο παιχνίδι με τους Ισπανούς, που μάλλον θα παίζουν τη συνέχεια τους στη διοργάνωση.
Προφανώς δεν έχουν guards με εμπειρία, αλλά έχουν από το 2,5 και πάνω πολλά κορμιά που μπορούν και να μας κλείσουν τον ορίζοντα (ο Τολιόπουλος υποφέρει απέναντι σε ψηλα guards, δεν βλέπει καν να πασάρει) και να μας πιέσουν στη ρακέτα.
Ναι τον Γιάννη καλά δε θα τον κάνουν, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι αρκεί μόνο αυτός.
Για παράδειγμα ο Aldama στο “4” μπορεί να μας ξεχαρβαλώσει, είτε τραβώντας το Γιάννη πάνω του είτε, αν επιλέξουμε να κρατήσουμε το Γιάννη στο post (αυτό πρέπει να γίνει), να τρέξει ανελέητα τους υπόλοιπους .
Οι Ισπανοί χτες απέναντι στην Ιταλία για 7,5 λεπτά στην αρχή μίκρυναν το γήπεδο και έμειναν οι Ιταλοί με την απορία.
Όταν βρήκε ο Pocheco μέγεθος και χέρια να πλαισιώσουν τον Fontechio μπήκε στο ματς. Niang, Pajola, Diouf, Ricci με λίγο από Darius ήταν οι άνθρωποι που ανάγκασαν τους Ισπανούς να αναδιπλωθούν και να ψάξουν εκτελέσεις που δεν έχουν. Ο Niang κυνήγησε κάθε χείριστη και κάθε πλάγιο που περνούσε από δίπλα του, ο Diouf έσπρωξε και τρόμαξε τον Willy, μάζεψαν τα rebounds και έδωσαν παραπάνω κατοχές στην ομάδα τους. Έπαιξε ρόλο και η πίεση στα πιτσιρίκια και στον Bricuela, που διαχειρίζονταν την μπάλα βεβαίως βεβαίως.
Θα περιαυτολογήσω ακόμα παραπάνω και θα παραπέμψω στο σημείωμα μετά το παιχνίδι της εθνικής μας με του Ιταλούς που έγραφα «Μάλλον θα πρέπει να πάνε all in small ball στην συνέχεια».
Χτες το παιχνίδι το φέρνει προς το μέρος της το σχήμα με τα 4 guards και τον Melli. Pajola, Thompson, Niang, Procida, Spisu, Spagnolo εναλλάχτηκαν και έβγαλαν ένταση και άλλαξαν το ρυθμό. Αν έλλειπε ο τραυματισμός του Niang δε θα γινόταν θρίλερ το παιχνίδι στο τέλος.
Για να το κλείσω θα σας πρότεινα να απολαύσετε τα παιχνίδια και να μην γκρινιάζετε για την ποιότητα του μπάσκετ.
Δίκιο έχετε, αλλά μην ξεχνάμε ότι οι ομάδες αυτές μαζεύονται για 20 μέρες ένα μήνα, δεν έχουν χρόνο να δουλέψουν και κυρίως δεν έχουν παίχτες για κάθε γούστο. Γι αυτό και βλέπουμε vintage μπάσκετ από τα ’00s στον όμιλο μας .
Ομάδες που έχουν κορμό αποδίδουν καλό μπάσκετ έως άψογο.
Γερμανοί, Σέρβοι είναι η ελίτ. Οι Γάλλοι άπειροι αλλά βγάζουν πράγματα στο παρκέ. Οι Πολωνοί συνεχίζουν από εκεί που έμειναν το ’21, αλλά είναι σχεδόν ίδιοι και στη θέση του Sloater έφεραν το Loyd, που είναι 2 επίπεδα πάνω. Οι Τούρκοι παίζουν εξαιρετικά.
Δεν είναι τόσο κακό το επίπεδο .
Χημεία και συνέχεια δεν έχουν οι ομάδες για να αποδώσουν καλύτερα. Οι περισσότερες ψάχνονται.
Τα φιλιά μου.
