RS #6 Pre Game @ Zenit St Petersburg

Weekendman 3

Η πανδημία έχει επηρεάσει τις ζωές μας και δεν περιμένατε φυσικά αυτό το Pre Game για να το συνειδητοποιήσετε, με την Zenit να είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα στον δικό μας μπασκετικό μικρόκοσμο και στις 2 season που είχαμε Covid-19, πιο συγκεκριμένα από την μέση της προηγούμενης έως και την αρχή της τρέχουσας.

Σε αυτή του 2019-20, παρά το ότι η Zenit είχε έναν, καθόλου τιμητικό για τον Ολυμπιακό, απολογισμό με 2-0 υπέρ της, βρισκόταν τελευταία και καταϊδρωμένη. Ετοιμαζόταν να συνηθίσει την ιδέα του Eurocup ή να της δοθεί χαριστικά θέση στην επόμενη Euroleague, μόνο και μόνο εξαιτίας του χορηγού της. Λόγω όμως της επιβεβλημένης διακοπής η σύνθεση της λίγκας παρέμεινε ίδια και απαράλαχτη και αυτή η συγκυρία ευνόησε την ρωσική ομάδα, η όποια εδρεύει στην Αγία Πετρούπολη. Το αντίθετο εντελώς σκηνικό είχαμε φέτος, με την Zenit να παρουσιάζει μια βελτιωμένη εικόνα ομάδας ξεκινώντας, όχι μόνο, με 2-0 αλλά και επικρατώντας απέναντι σε 2 από τις πιο δυνατές ομάδες της Euroleague, την Efes εκτός έδρας και την  Barcelona εντός. Η παρουσία όμως θεατών στα γήπεδα της Ρωσίας έφερε πιθανότατα και τον κορονοϊό, όπως διαπιστώσαμε και στις άλλες 2 ρωσικές εκπροσώπους.

Το αποτέλεσμα ήταν ότι χρειάστηκε να προβεί η Euroleague σε αλλαγή κανονισμού, ώστε να αποφύγουν ομάδες σαν την Zenit να χάσουν κάποια ματς με 0-20. Από τότε, κι έπειτα από εκείνες τις 2 πρώτες αγωνιστικές, το μόνο ματς που έδωσε ήταν το νικηφόρο 85-52 απέναντι στην Astana, για να καλύψει ότι μπορεί πριν την συνάντηση της με την ομάδα του Πειραιά. Μπορούμε να πούμε δηλαδή ότι ο Ολυμπιακός την βρίσκει σε αρκετά κατάλληλη στιγμή για αυτόν με τόσες ημέρες απραξίας εις βάρος των Ρώσων. Ένας Ολυμπιακός που, χωρίς να έχει την τύχη του Παναθηναϊκού, σε αρκετά ματς της φετινής Euroleague που εξισορρόπησαν τα θέματα των πρασίνων στο χτίσιμο της ομάδας, και κάποιες απουσίες. Μέχρι τώρα δεν έχασε παίκτη από κορονοϊό, σε αντίθεση με αρκετές ομάδες, ένα προνόμιο που είναι αμφίβολο πόσο θα συνεχιστεί. Ακόμα περισσότερο στον Ολυμπιακό με το γνωστό μακροχρόνιο ιστορικό κακοτυχίας, όσο και αν έχουν βοηθήσει τα λίγα ταξίδια και η συμμετοχή σε μια μόνο διοργάνωση.

Η στελέχωση της Zenit μας θυμίζει μια πολύ συγκεκριμένη ομάδα. Ένα σύνολο που προπονείται από τον Pasqual, διαθέτει μόλις έναν πραγματικά playmaker τον Pangos, ο όποιος περιβάλλεται περιφερειακά από αρκετούς σουτέρ (Rivers, Baron, Hollins, Fridzon) και συμπληρώνει το roster με παίκτες ικανούς να εναλλάσσονται στο 4-5, με παιχνίδι μέσα έξω στην επίθεση (Will Thomas) έχοντας παρτενέρ έναν αθλητικότατο τεσσαροπεντάρι (Poythress – Ghist). Κάτι δηλαδή σαν τον Παναθηναϊκό τις 2 και κάτι χρονιές που κάθισε ο Ισπανός coach στην Ελλάδα. Πριν όμως αρχίσουν να ράβουν και οι ρώσοι ευρωπαϊκό κοστούμι, ενώ είναι προφανές ότι δεν έχουν τις ανάλογες δυνατότητες. Φυσικά υπάρχουν και διαφορές, όπως στους τίτλους και στην γενικότερη εμπειρία πρωταθλητισμού του συλλόγου, στην ατμόσφαιρα που δημιουργούν οι φίλαθλοι και στην παρουσία ενός ball hog, σαν τον Mike James στον τότε Παναθηναϊκό δίπλα στον Pangos του Παναθηναϊκού, τον Νικ Καλάθη. Αν και, όπως κατανοεί ο καθένας, η παρομοίωση μεταξύ των 2 συνόλων είναι κατά προσέγγιση. Όπως έχουμε δει ακόμα και να διατηρήσει κατά το μεγαλύτερο ποσοστό μια ομάδα τους παίκτες της δεν είναι εγγύηση ότι θα εξελιχθούν τα πράγματα με τον ίδιο τρόπο, όπως για παράδειγμα οι πράσινοι του 2008-09 και του 2009-10, αλλά και ο Ολυμπιακός των back-to-back ευρωπαϊκών τίτλων, που την δεύτερη χρονιά είχε κάποια διαφορετικά στοιχεία στο επιθετικό και αμυντικό παιχνίδι και απρόβλεπτά δεδομένα άλλαξαν το roster σε σημαντικές θέσεις.

Παρόλο όμως τις φυσιολογικές ενστάσεις η παραπάνω παρομοίωση με τον Παναθηναϊκό του Pasqual δίνει μια αρκετά καλή και συνοπτική εικόνα σε όσους είχαν να κάνουν κάτι άλλο από το να παρακολουθήσουν την φετινή Zenit, που χρειάστηκε να ανατρέψει 2 φορές το προβάδισμα που είχαν οι 2 σπουδαίοι ευρωπαίοι αντίπαλοι της, για τους όποιους αποδείχτηκε στην πορεία ότι, μαζί με CSKA και Real, ξεκίνησαν σε μέτρια φόρμα την χρονιά 2020-21, συμπεριλαμβανομένης και της Barcelona και ας μην αποτυπώνεται από την μόλις μια ήττα της στα πρώτα 6 ματς της φετινής Euroleague, σχετικοποιώντας έτσι τα τότε κατορθώματα των Ρώσων. Αυτό φυσικά δεν τους αποτρέπει στο πίσω μέρος του μυαλού της να θέλουν να κάνουν ότι πέτυχε και η Lokomotiv του Μπαρτζώκα το 2015-16, σε ένα σύστημα διοργάνωσης βέβαια που έκανε πιο εφικτή την πορεία μέχρι τους 8, πόσο μάλλον μέχρι το F4, αλλά παραμένει ένα από τα ξεχωριστά κατορθώματα προπονητή, εφόσον μιλάμε για ρωσικές ομάδες που, πλην CSKA, βλέπουν με το κιάλι τα Final 4.

Πόσο άλλαξαν όμως τα στατιστικά δεδομένα της Zenit και μετατράπηκε, έστω και για 2 αγωνιστικές, από ομάδα χαρά των αντιπάλων σε μια υπολογίσιμη αντίπαλο; Αρχικά βελτιώθηκε θεαματικά στην άμυνα, έχοντας τον χαμηλότερο μέσο όρο της διοργάνωσης σε πόντους ανά 40 λεπτά (69.5). Συμμαζεύτηκε στα rebounds, στα οποία είναι 6η στα συνολικά (30.5) και πρώτη στα αμυντικά (24), όταν πέρσι ήταν, στα ανά 40 λεπτά, 14η στα συνολικά rebounds (28.9) και χειρότερη στα αμυντικά (18,5). Επίσης είναι υπολογίσιμη στην άμυνα ψηλά, ως δεύτερη πιο επικίνδυνη σε τάπες (3.5). Μπορεί υπερήφανα να ισχυριστεί ότι είναι η ομάδα με τα λιγότερα λάθη φέτος στην στατιστική των 40 λεπτών (11), αντί να είναι η τέταρτη χειρότερη σε αυτά όπως το 2019-20 (13.3). Επιπλέον, επειδή όλα αυτά γίνονται και σε χαμηλό pace, το δεύτερο πιο χαμηλότερο για την ακρίβεια, η Zenit καταφέρνει να εγκλωβίζει αρκετά τον αντίπαλο. Το θετικό για τον Ολυμπιακό είναι ότι δεν φαίνεται να βασίζεται, ακόμα, στα επιθετικά rebounds σε καμία από τις διοργανώσεις που συμμετέχει (16η και 11η σε Euroleague και VTB αντίστοιχα), που αποτελούν μια από τις βασικές αιτίες των τριών ευρωπαϊκών ήττων, ενώ στο ίδιο χρονικό διάστημα των 40 λεπτών δεν διακρίνεται στα κλεψίματα (τελευταία ανάμεσα στις ομάδες), κάτι ενδεχομένως σωτήριο για τον Ολυμπιακό όταν οι αντίπαλοι του βάζουν πολύ πίεση στους 2 κύριους χειριστές του, Σλούκα και Σπανούλη.

Ακόμα όμως και σε μια ομάδα που νίκησε τις Efes και Barcelona δεν καλύπτονται όλα από μια νεραϊδόσκονη. Η επίθεση της ομάδας ,με βάση το πολύ μικρό ευρωπαϊκό δείγμα, απέχει αρκετά από το ιδανικό που είχε ο Pasqual στο μυαλό του, όταν έκανε την στελέχωση της ομάδας. Διαπραγματευόταν με υποψήφιους παίκτες για να τους φέρει στην Zenit και προσπαθούσε, μέσα στην προετοιμασία, να τους μάθει τα συστήματα και τον επιθυμητό αγωνιστικό προσανατολισμό για την season 2020-21. H Zenit είναι η τρίτη χειρότερη επίθεση της Euroleague, μην προσεγγίζοντας καθόλου τις υψηλές πτήσεις της στην VTB (88.4 πόντοι/40λεπτά). Αυτό μοιάζει άσχημο αλλά δεν είναι απαραίτητα μονόδρομος, αν κοιτάξουμε τις δυνατότητες του υλικού το οποίο έχει μαζευτεί στην Αγία Πετρούπολη από τον Καταλανό προπονητή. Ο Pangos ξεκίνησε σε εξαιρετική φόρμα, θυμίζοντας αυτόν της Zalgiris που πήρε μεταγραφή στην Barcelona. Οι υπόλοιποι περιφερειακοί (Rivers, Baron, Fritzon, Hollins) είναι ικανοί να προκαλέσουν προβλήματα στις αμυντικές προσαρμογές των αντιπάλων, με την κίνηση τους χωρίς την μπάλα. O Ponitka, δίπλα στα γνωστά στοιχεία του κοψίματος στην πλάτη της άμυνας και του κάθετου παιχνιδιού, έχει αναλάβει επικουρικά τον ρόλο του δεύτερου playmaker, αν και forward, όταν ο Pangos κάθεται στον πάγκο. Παράλληλα στις θέσεις 4 και 5, δίπλα στον τίμιο Zubkov και τον Poythress των 11.5 πόντων μέσο όρο, βρίσκονται 2 παίκτες που δεν έχουν δείξει το πλήρες ταλέντο τους ακόμα στην Zenit. Όμως δυνητικά μπορούν να αποβούν αποτελεσματικοί και οικονομικοί στην επίθεση.

O Thomas, o oποίος τελείωσε την season 2018-19 με το μεγαλύτερο ORtg στην Ισπανική λίγκα και ο Gudaitis ο οποίος ολοκλήρωσε  τις 2 από τις 3 season του στην Armani Milano με μέσο όρο πάνω από 10 πόντους, χωρίς να αγωνιστεί περισσότερο από 23 λεπτά και 48 δευτερόλεπτα μέσο όρο σε καμία από τις 3 χρονιές του στην Ιταλία. Ασφαλώς οι Ρώσοι επιθυμούν να βελτιώσουν μερικά πράγματα στο παιχνίδι τους, και αυτό λογικά θα συμβεί στα αρκετά ματς που τους απομένουν, αν δεν έχει διαφορετική άποψη ο covid-19. Όσο και αν προσπαθήσουν πάντως 2 πράγματα θα μείνουν πάνω κάτω ίδια. Η μεγάλη εξάρτηση από τον Pangos επειδή είναι ο μοναδικός playmaker κλάσης στο roster, δεδομένο που έχει οδηγήσει σε ένα γιγαντιαίο usage με 35,6% και τον Khvostov να μην έχει αγωνιστεί ακόμη φέτος στην Ευρώπη. O Poythress είναι κυρίως παίκτης πάρε-βάλε, από pick n’ roll, επιθετικά rebounds ή άλλες επιθετικές παραλλαγές, με τον Pangos να παίρνει για παράδειγμα screen στην γραμμή του τριπόντου από το τεσσάρι, τον power forward να μένει εκεί, και τον Αμερικάνο βραχύσωμο άσσο να διεισδύει και να τροφοδοτεί τον πρώην ψηλό της Galatasaray.

Από την άλλη πλευρά μεγαλύτερα περιθώρια εντοπίζονται στις θέσεις 2 και 3, ιδιαίτερα στο κομμάτι που αφορά το πώς παίρνουν πόντους από τα screens οι Hollins, Rivers, Baron και Fritzon. Γιατί δεν έχουν βρει τόσα πολλά σουτ, βγαίνοντας οι ίδιοι από τα screens όσο θα φανταζόμασταν. Αλλά αντιθέτως οι αντίπαλοι προσαρμόζονται καταφέρνοντας να τους περιορίσουν την εκτέλεση, είτε πρόκειται για ατομικό μαρκάρισμα είτε για κατάσταση miss-match, αναγκάζοντας τους να αναζητήσουν ατομικές φάσεις μακριά από το καλάθι, αλλά και κοντά, κι ας μην είναι  π.χ ο Rivers τόσο εκρηκτικός για να αναζητήσει την επαφή με τον αντίπαλο. Αυτό έχει ως συνέπεια την δεύτερη χειρότερη ομαδική επίδοση στις assists/40 λεπτά, μια όχι και πολύ μεγάλη έκπληξη ξέροντας το μεγάλο βάρος που σηκώνει ο Pangos ως οργανωτής. Ευτυχώς για την Zenit οι Baron, Rivers κάνουν ότι μπορούν. Xάρη σε αυτό, μερικά pick n’ roll των PangosPoythress με πάσα προς τα έξω σε τρίτο παίκτη και μερικές μπούκες του Ponitka σώζεται η κατάσταση. O Καναδός guard έχει 2 επιθετικούς συμπαραστάτες, έστω και αρκετά πίσω από τον δικό του μέσο όρο των 19 πόντων, τον Rivers των 12.5 πόντων και του 62.5% στα τρίποντα και τον Baron με 9 πόντους ανά παιχνίδι, που μάλλον δεν είναι και ο ίδιος πλήρως  ικανοποιημένος με τον ευατό του, συγκρίνοντας τις επιδόσεις του σε αυτήν την διοργάνωση με τις αντίστοιχες στην VTB (16.3 πόντοι μ.ο).

Η με διαφορά πάντως πιο αδύναμη επιθετικά θέση της ρωσικής ομάδας μέχρι τώρα είναι στην θέση 4 όπου ενώ Thomas και Zubkov προσφέρουν, και οι 2 μαζί, 13.5 πόντους ανά παιχνίδι στην VTB, στην Euroleague σκοράρουν μόλις 8 πόντους, καθιστώντας την θέση του power forward  μια μαύρη τρύπα στο ένα μέρος του γηπέδου. Πρόκειται για μέτριες επιθετικές επιδόσεις που κοστίζουν, καθώς με 5 πόντους μέσο όρο από τον Αμερικανό power forward και το ρίσκο που ελλοχεύει με τον Gudaitis να χάσει κάποια ματς, η Zenit δεν έχει αποκομίσει πολλά πράγματα από το post και pick n’ pop παιχνίδι, με λίγες εξαιρέσεις. Μια μικρή παρηγοριά είναι ότι μπορεί ο Thomas εκτελεστικά να έχει μείνει κατώτερος των προσδοκιών, παραμένει όμως ένα δημιουργικό σκαλοπάτι που προσφέρει 2,5 assists ανά παιχνίδι στην Euroleague. Το σίγουρο είναι πως ο Ολυμπιακός δεν πρέπει να υποτιμήσει τον Will Thomas. Έναν χρόνο πριν, στο ματς του πρώτου γύρου μεταξύ των 2 ομάδων, ο Ponitka επέλεξε τον Ολυμπιακό για να κάνει για πρώτη φορά επίδειξη των επιθετικών ικανοτήτων του.

Θεωρητικά, το σκηνικό με τον Ponitka θα μπορούσε να επαναληφθεί αφού ο Πολωνός έχει μόνο 4 πόντους σε μέσο όρο φέτος. Μπορεί όμως να κατανοήσει εύκολα κάποιος, από την ανάγνωση του παραπάνω κειμένου, ότι ο Ολυμπιακός έχει άλλες προτεραιότητες, και θα ήθελε μέσα σε αυτές να σταματήσει την υπερβολικά θετική ατομική παράδοση του Rivers εναντίον του. Για την ομάδα του Πειραιά, πέρα από την τύχη στο θέμα του κορονοϊού, η αλήθεια είναι ότι, όσον αφορά τουλάχιστον τις 5 πρώτες αγωνιστικές, βρήκε 2 ομάδες σε καλή φόρμα (Zalgiris και Bayern) που θα ξεφουσκώσουν πιθανότατα στην πορεία της season, ενώ και η Armani έχει ξεκινήσει πολύ σοβαρά. Στο ματς με τον Παναθηναϊκό, που έμοιαζε να έχει το πλεονέκτημα στο θέμα των απουσιών, οι ερυθρόλευκοι έπαιξαν με τραυματία τον πιο κομβικό φετινό παίκτη, τον Σλούκα. Έτσι θα μπορούσε μόνο για το ματς με την Maccabi να ένιωθε πραγματικά τυχερός, εφόσον υποθέσουμε ότι οι Ισραηλινοί θα πάρουν έναν πιο αμυντικογενή ψηλό στην πορεία της χρονιάς, ενώ θα συνεχίσει να κουβαλάει 2 ήττες από Λιθουανούς και Γερμανούς, που ενδέχεται να είναι ένα βάρος σε σχέση με τους ανταγωνιστές για την οκτάδα. Το  προηγούμενο ματς, λόγω φόρμας Efes και σχετικά ανέτοιμου Larkin έμοιαζε μια καλή ευκαιρία για μια λεγόμενη εκτός προγράμματος νίκη.

Οι Τούρκοι όμως είχαν αντίθετη γνώμη, κάνοντας ακόμα πιο σημαντικό το ματς απέναντι στην Zenit, ψυχολογικά αλλά και για την εμπιστοσύνη στην ομάδα, με τους φιλάθλους να έχουν ξεκινήσει ήδη την γκρίνια περί γέρου Σπανούλη , αμφιβολία για τον Harrison και συζήτηση για το αν ο Κώστας Σλούκας αξίζει τα λεφτά που παίρνει και μπορεί να επωμιστεί τον ρόλο του ηγέτη, θυμίζοντας, όσο αφορά τις υπερβολικές προσδοκίες, την περίπτωση Παπαλουκά στην δεύτερη θητεία του στον Ολυμπιακό. Πρακτικά η Zenit έχει ήδη 2 νίκες απέναντι σε ομάδες που δεν θα νικήσουν πολλοί, οπότε ένα διπλό του Ολυμπιακού που παλεύει για τον ίδιο στόχο θα μείωνε το πλεονέκτημα που απέκτησαν οι Ρώσοι με εκείνα τα ροζ φύλλα αγώνα.

Next Post

Post Game RS #7 @ Zenit St Petersburg

Πολύ σημαντική νίκη πέτυχε η ομάδα μας την Πέμπτη απέναντι στη Zenit […]

Subscribe US Now

%d bloggers like this: