Η Euroleague δεν σχεδιάζει απλώς το αύριο της. Προσπαθεί να κρύψει ότι δεν το ελέγχει πλήρως.
Είχα καιρό να γράψω αλλά, πιστέψτε με, παρακολουθώ τα πάντα κυρίως με την βοήθεια των μπασκετοπηγών μας ανά την Ευρώπη. Και περνάω άμεσα στο ψητό (που λόγω νηστείας ξέρω ότι σας λείπει). Διαβάσαμε λοιπόν τις τελευταίες ημέρες δηλώσεις του νέου CEO της Euroleague στην Gazzetta dello Sport σχετικά με τις σκέψεις του για το νέο format της διοργάνωσης. Και κάπου εδώ πρέπει να σταματήσουμε να βαφτίζουμε κάθε συζήτηση για “επέκταση” ως πρόοδο. Αυτά που είπε ο Τσους Μπουένο δεν ακούγονται σαν θριαμβευτική ανακοίνωση μιας λίγκας που ξέρει πού πάει. Ακούγονται σαν ομολογία ότι η Euroleague ψάχνει τρόπο να μεγαλώσει χωρίς να μικρύνει, ενώ ταυτόχρονα κλείνει το μάτι στο NBA Europe. Και δεν είναι τόσο αισιόδοξο όλο αυτό, όπως και να το δει κανείς. Βλέπετε, η ίδια η Euroleague παραδέχεται ότι το μοντέλο με δύο περιφέρειες έχει νόημα μόνο αν φτάσει τουλάχιστον στις 22 ομάδες, γιατί αλλιώς χάνει περίπου το 25-30% των αγώνων, μαζί με τηλεοπτικά, εισιτήρια και χορηγίες.
Και αυτό φίλοι μου δεν είναι “όραμα”. Είναι άσκηση ισορροπίας πάνω από οικονομικό κενό, όπως θα λέγαμε με στόμφο εμείς των οικονομικών.
Με τα συμβόλαια των μεγάλων παικτών, αλλά και τα μπάτζετ που έχουν βαρέσει ρεκόρ σε πολλές ομάδες που τραβάνε το τρένο, το να χάσουν κάποιοι 30% σε 40Μ budget δεν είναι απλά ζημία, είναι αφορμή για να ψάχνουν νέο CEO και μάλιστα πολύ σύντομα. Η πιάτσα λέει ότι ο Τσους όμως είναι γάτα δεν είναι λιθουανικό μεζεδάκι. Θα κάνει όσες κυβιστήσεις και συμβιβασμούς απαιτούνται για να βρεθεί καβάλα στο άλογο.
Στην ουσία όμως – για τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό το συμπέρασμα είναι απλό. Δεν τους συμφέρει μια μεγαλύτερη Euroleague από μόνη της. Τους συμφέρει μια καλύτερη Euroleague. Μια λίγκα που παραμένει premium, δύσκολη, πυκνή σε σημασία και όχι μια διοργάνωση που ανοίγει κι άλλο μόνο και μόνο για να βάλει μέσα νέα markets, νέα deals και νέα αφηγήματα για μερικά ψώρο εκατομμύρια <sic>. Το ελληνικό δίπολο φαίνεται να έχει διασφαλίσει χορηγίες και έσοδα για να μην πέσει από τα Top Budget. Ενώ, σε αντίθεση με τους υποδέλοιπους <προσθήκη λαϊκής έκφρασης για να προσεγγίσει η στήλη και τις ευρύτερες λαϊκές μάζες> ανταγωνιστές τους, δεν πουλάνε μόνο brand και παιχταράδες όσο δράμα. Οι αναμετρήσεις τους κουβαλάνε ένταση, συναισθήματα, rivalries, sold outs, απαιτήσεις, πίεση, ιστορία και φυσικά δημοσιογραφικά αφηγήματα.
Και αυτό είναι και το ανταγωνιστικό τους πλεονέκτημα που τους κάνει απαραίτητους για την λίγκα.
Αν λοιπόν χαλαρώσει το αγωνιστικό και εμπορικό βάρος της regular season μπορεί να έχει κερδίσει η διοργάνωση όγκο. Όμως, ταυτόχρονα θα έχει χάσει πυκνότητα aka σημασία. Την αξία της πυκνότητας την βλέπουμε άλλωστε φέτος με τον ανταγωνισμό μεταξύ 12 ομάδων για την καλύτερη κατάταξη στα Play Off / Play In – το Every game matters ζει και δεδικαίωται! Ρωτήστε και τους φίλους μας τους Παναθηναϊκούς, που τρέμει το φιλόκαρδι τους κάθε αγωνιστική για τα δικά τους, αλλά και τα αποτελέσματα των υπολοίπων. Εμείς πάντως στο Red Point Guard τους σκεφτόμαστε πολύ συχνά και τους συμπονούμε. Μια βόλτα από τον RPG Discord Server τις ημέρες και τις ώρες των αγώνων τους θα σας πείσει.
Και εδώ νομίζω ότι είναι το πραγματικό θέμα: η Euroleague δεν αποφασίζει πια μόνο με μπασκετικά κριτήρια. Το είπε ανοιχτά. Στο τραπέζι μπαίνουν και τα γεωπολιτικά, οι πόλεμοι, οι κυβερνητικές οδηγίες, οι διπλωματικές κυρώσεις, η ασφάλεια παικτών και φιλάθλων, τα οικονομικά προβλήματα ορισμένων ομάδων. Η Ρωσία παραμένει εκτός, προς το παρόν. Για Ισραήλ και Ντουμπάι δεν υπάρχει άμεση αλλαγή, με τη λίγκα να λέει ότι παρακολουθεί την κατάσταση καθημερινά και προχωρά “βήμα-βήμα”.
Άρα ας μην κοροϊδευόμαστε: το format της επόμενης Euroleague δεν θα το κρίνει μόνο το ποιος αξίζει να παίξει. Θα το κρίνει και το ποιος μπορεί να μπει, χωρίς να τινάξει το οικοδόμημα στον αέρα.
Ή αυτός που δεν κινδυνεύει να φέρει τίποτε βαλιστικούς πυραύλους στα γήπεδα, θα πω εγώ. Από την άλλη αν είναι να παίζουν Maccabi, Hapoel, Dubai στα Βελιγράδια, στις Βουλγαρίες και στις Βοσνίες γιατί να μην βάλουμε και άλλους από αυτούς τους πλούσιους τους λεφτάδες, από όπου και αν προέρχονται; Για το δε ηθικό ζήτημα και το ερώτημα «με ποια κριτήρια εν τέλει συμμετέχει κάποιος;» δεν το ακουμπάω γιατί κάνει τζιζ και ορισμένοι είμαστε και μεγάλοι άνθρωποι με παιδιά και υποχρεώσεις, που απλά λέμε την αποψάρα… μην μας ψάχνουν τίποτα μυστήριοι.
Γι’ αυτό και η γνώμη μου είναι πως η κουβέντα για δύο περιφέρειες, νέα σύνορα και νέες αγορές, όσο glamorous και αν ακούγεται, είναι περισσότερο διπλωματική κίνηση – αγοράς χρόνου. Και δίχως αμφιβολία είναι μια δοκιμή αντοχής της ίδιας της λίγκας, εν μέσω της απειλής του NBA Europe αλλά και του πραγματικού ρίσκου ότι το επόμενο πρωτάθλημα μπορεί να μην είναι καν βιώσιμος στόχος για κάποιες ομάδες.
Αν η Euroleague θέλει να προσπαθήσει να γίνει μεγαλύτερη, ας το κάνει. Αλλά ας απαντήσει πρώτα στο βασικό: θέλει να γίνει μεγαλύτερη για να γίνει ισχυρότερη ή απλώς για να αγοράσει λίγο χρόνο; Το ΔΣ της 14ης Απριλίου υποτίθεται ότι θα δώσει απαντήσεις. Το πραγματικό ερώτημα, όμως, είναι αν η διοργάνωση έχει ήδη τις απαντήσεις ή απλώς ελπίζει ότι θα τις βρει μέχρι τότε.
