Μου αρέσει το μποξ. Σκληρό αλλά τεχνικό, γρήγορο, αλλά θέλει και υπομονή. Απαιτεί ωμή δύναμη αλλά και στρατηγική, αυτοέλεγχο αλλά και επιμονή. Το κυριότερο απαιτεί αντοχή σώματος και πνεύματος. Στο μποξ το όμορφο είναι ότι βλέπεις αθλητές/αθλήτριες παραπλήσιου διαμετρήματος να μάχονται, να ανταγωνίζονται ο καθένας με το δικό του τρόπο.
Θα αναρωτιέστε πως στο διάτανο συνδέεται το μποξ με τον μπασκετικό Ολυμπιακό και δικαιολογημένα.
Ο μπασκετικός Ολυμπιακός λοιπόν είναι ένας μποξέρ. Ένας δυνατός, μεγαλόσωμος, τεχνίτης southpaw (αριστερόχειρας), έξυπνος, έμπειρος, που μοιάζει να ρέει στο ring όταν βρει ρυθμό και αρχίζει να προσγειώνει τα αλλεπάλληλα τεχνικά χτυπήματα του στον αντίπαλο.
Για 3-4-5 χρόνια η τεχνική του, η ευφυΐα του, η διαρκής επανάληψη της αλληλουχίας των χτυπημάτων του και της αποφυγής των αντιπάλων τον έφταναν μέχρι την διεκδίκηση της ζώνης βαρέων βαρών. Εκεί κάτι του έλειπε, αλλά πάντα το απέδιδε σε συγκυρίες, ατυχίες, τραυματισμούς και τελικά συνέχιζε με το ίδιο πλάνο.
Όμως τα χρόνια περνούν, το σώμα βαραίνει, οι τραυματισμοί (κυριολεκτικά ή σαν αποχωρήσεις) τον αναγκάζουν να μην είναι το ίδιο αποδοτικός στις ρουτίνες του και όχι το ίδιο αποτελεσματικός στις αποφυγές του. Την ίδια στιγμή εμφανίζονται περισσότερο νέοι αντίπαλοι, άλλοι πιο δυνατοί, άλλοι περισσότερο γρήγοροι, άλλοι και πιο δυνατοί και πιο γρήγοροι και τιμωρούν τις όποιες αδυναμίες χωρίς έλεος. Γιατί και οι αντίπαλοι είναι έξυπνοι, καλοπροπονημένοι και με καλή προετοιμασία και μελέτη του παιχνιδιού τους.
Ο Ολυμπιακός καταλαβαίνει ότι κάπως πρέπει να αλλάξει, αλλά μέσα του δεν έχει αγκαλιάσει αυτή την «αλλαγή». Ο τρόπος και τα μέσα που χρησιμοποιεί για να την πετύχει δεν είναι τα ιδανικά, διάθεση για πολλές αλλαγές δεν υπάρχει .Το σώμα έχει μνήμη και δύσκολα τη διαγράφει. Έτσι, σε αυτό το μεταίχμιο, ο ερυθρόλευκος μποξερ παραμένει έξυπνος, αρτίστας, ποιοτικός, αλλά όχι το ίδιο γρήγορος και κυρίως όχι το ίδιο ανθεκτικός.
Αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα του. Στο ring του Βελιγραδίου και στο ring του ΣΕΦ χτες είναι τα δύο τρανά παραδείγματα.
Στο Βελιγράδι ήταν πιο δυνατός ο αντίπαλος και χτες πιο γρήγορος. Και στις δύο περιπτώσεις ο Ολυμπιακός κατέρρευσε και όταν ο μποξέρ κατεβάζει τα χέρια, εξαιτίας της κούρασης, γίνεται απλά σάκος προπόνησης .
Κατεβασμένα χέρια, όπως αυτά του Milutinov και του Hall σε πολλά PnP, κατεβασμένα χέρια σαν του Σάσα σε πολλές διεκδικήσεις, κατεβασμένα χέρια σαν του Peters όταν έπρεπε να κυνηγήσει το close out. Αργά πόδια που δεν μπορούσαν να ακολουθήσουν το early offense tempo της Valencia.
Ακόμα και στην 3η περίοδο με το double drop από το “4” & το “5” και την επιμονή να μη δώσουμε τίποτε άλλο πλην του κεντρικού διαδρόμου, φαινόταν πως η Valencia μπορούσε να βγάλει και άλλη ένταση στην πορεία του παιχνιδιού. Οι παίχτες του Martinez έδειχναν έτοιμοι να παίξουν ακόμα ένα ολόκληρο ματς και αντίστοιχα οι δικοί μας είχαν κρεμασμένους ώμους και έπιαναν γόνατα.
Ο Ολυμπιακός είναι μια ομάδα που έχει δομηθεί με κανόνες NFL. Σχήμα επίθεσης, σχήμα άμυνας με ελάχιστα κοινά σημεία ανάμεσα στα δύο.
Μπορεί σύμφωνα με ρεπόρτερ της ομάδας και λοιπούς αναλυτές την ευθύνη για αυτή την ανισορροπία να την έχει ο Dorsey (sic) & ο ίδιος να ευθύνεται και για την κακή επιθετική ροή της ομάδας (sic sic sic) αλλά το αφήγημα δεν έχει δράκο.
Έχει αλλά δεν τον αναφέρει κανείς. Όντως η συνύπαρξη Dorsey – Fournier μοιάζει δύσκολη, αλλά αυτό είναι η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή είναι πως η συνύπαρξή τους είναι δύσκολη όταν στην πλάτη τους αμύνονται ο Σάσα και ο Milutinov, ο Peters και ο Hall και γενικά οποιοδήποτε συνδυασμός των 4.
Ο Θωμάς είναι η επιτομή του point guard, όπως τον έχει στο μυαλό του o Μπαρτζώκας, πάντοτε είχε ένα τέτοιου στυλ παίχτη (Markovic, Draper, Μάντζαρης ακόμα και Jenkins, Zaytsev) . Η διαφορά είναι πως κανείς από τους παραπάνω δεν ήταν ο αδιαπραγμάτευτα απόλυτος μετρονόμος και το κέντρο των αποφάσεων.
Τέλος πάντων δεν είναι η επίθεση το πρόβλημα.
Το πρόβλημα είναι τα μόνιμα κατεβασμένα χέρια από την κούραση. Και αυτά δυστυχώς δε λύνονται μόνο με διάθεση. Ο Μπαρτζώκας είναι απόλυτος άρχοντας του τμήματος στο αγωνιστικό κομμάτι.
Δεν πρέπει να τίθεται θέμα παραμονής του. Απλά πρέπει σαν ηγέτης να πάρει μερικές δύσκολες αποφάσεις. Στο 50% της χρονιάς τίποτα δεν κρίθηκε. Αρκεί να αναγνωριστούν, έστω και πολύ καθυστερημένα, τα λάθη και να υπάρχει η διάθεση να εφαρμοστούν οι λύσεις.
ΥΓ.1: Είναι κατανοητό πως ο Dorsey δεν μιλάει ελληνικά και δε μοιάζει να ψάχνει κάποια ιδιαίτερη «κοινωνικοποίηση» με το μιντιακό ελληνικό οικοσύστημα, αλλά αυτό που γίνεται με την περίπτωση του είναι πρωτοφανές και στα όρια του γραφικού για να μην πω αισχρού. Μιλάμε για τον σταθερότερο παίχτη της ομάδας, που κυριολεκτικά είναι ο μόνος που δίνει το κάτι διαφορετικό σε ένα κορεσμένο σύνολο.
ΥΓ.2: Το έχει πει και σε RedPointCast, αλλά τα γραπτά μένουν. Ο Fournier αντιμετώπισε ίδιο πρόβλημα προσαρμογής στο ρόλο του στην Εθνική Γαλλίας, όταν εμφανίστηκε δίπλα του ο Cordinier. Και εκεί έγινε προσπάθεια αλλαγής της ποσόστωσης on ball / off the ball καταστάσεων, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Όμως εκεί δεν υπήρχε ούτε ελίτ προπονητής ούτε χρόνος να γίνουν όλα αυτά. Στον Ολυμπιακό υπάρχουν και τα δύο.
ΥΓ.3: Όχι άλλες δικαιολογίες.
