Καλησπέρα σε όλη την παρέα. Ελπίζω να είστε όλοι καλά, να ξεκουραστείτε στις γιορτές και – το βασικότερο – ο Ολυμπιακός να κερδίζει.
Φέτος είμαι πιο χαλαρός από ποτέ. Οι απορίες και οι συζητήσεις γύρω από τη δόμηση της ομάδας έχουν ειπωθεί χιλιάδες φορές. Παρ’ όλα αυτά, θέλω να σταθώ και να αναλύσω ένα ζήτημα που, κατά τη δική μου άποψη, είναι από τα πιο σημαντικά: αυτό του αρχηγού του Ολυμπιακού, του μεγάλου Κώστα Παπανικολάου.
Ο Παπανικολάου, από την αρχή της καριέρας του, ήταν ένας αθλητής που λειτουργούσε με καύσιμο την εμπιστοσύνη. Ένα πραγματικό βαρόμετρο και στις δύο πλευρές του γηπέδου. Ένας παίκτης που μετά τα 28 του έβαλε πολλή «πλάτη», όχι μόνο αγωνιστικά αλλά και ανθρώπινα, σε πολλούς μέσα στον οργανισμό. Καθώς μεγαλώνει, όμως, μοιάζει να βιώνει τη μεγαλύτερη υποτίμηση της καριέρας του. Ένας αθλητής που τον Μάιο βοήθησε τα μέγιστα για να φτάσει η ομάδα στο Final Four και στους τελικούς έπαιζε άμυνα για… τρεις, βρίσκεται ξαφνικά εκτός rotation.
Για το καλοκαίρι και την επιτυχημένη παρουσία του με την Εθνική δεν θα επεκταθώ – πρόκειται για διαφορετικής δυναμικότητας διοργάνωση. Παρ’ όλα αυτά, δεν μπορώ να μη σημειώσω ότι πολλά παιχνίδια έκλειναν με τον Παπανικολάου στο παρκέ, με μεγάλο χρόνο συμμετοχής και καθοριστικό ρόλο.
Και ξαφνικά, φέτος, «μεγάλωσε». Δεν εμπνέει εμπιστοσύνη στο προπονητικό team και είναι οφθαλμοφανές ότι αγωνίζεται με χαλασμένο μυαλό, παρότι είναι ο πιο έμπειρος. Κι όμως, μιλάμε για τον αρχηγό μας. Όπως είπε δημόσια και ο coach Μπαρτζώκας, έχει συχνά τις «μαύρες» του και είναι γκρινιάρης (sic).
Η ουσία, όμως, είναι απλή: ο Παπανικολάου για να προσφέρει χρειάζεται εμπιστοσύνη, χρόνο και ξεκάθαρο ρόλο. Όσο η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από το αν θα λειτουργήσει το δίδυμο Dorsey – Fournier, αν ο Σάσα θα παίξει άμυνα ή αν ο Morris «μας κάνει», εγώ θεωρώ ότι το πιο κομβικό ζήτημα είναι αυτό του Παπανικολάου. Είναι ο παίκτης που δένει τις γραμμές, που καλύπτει αμυντικά κενά, που δίνει ρυθμό από την άμυνα και που, στις κρίσιμες στιγμές, είναι σχεδόν πάντα εκεί – ακόμη κι αν ο προπονητής δεν κλείνει ποτέ τα παιχνίδια του με τον Παπανικολάου, προτιμώντας έναν καθαρό χειριστή.
Στα 35 του μπορεί να προσφέρει, όπως προσφέρουν και άλλοι παίκτες σε αυτή την ηλικία. Αυτό που χρειάζεται, το επαναλαμβάνω, είναι εμπιστοσύνη. Όχι αντιμετώπιση τύπου «Νετζήπογλου». Βρίσκεται στον Ολυμπιακό από το 2009, με τις γνωστές παύσεις λόγω Barcelona και NBA. Όταν ο Κώστας δεν νιώθει εμπιστοσύνη, θα κάνει και τις «χαζές» λάθος πάσες, όπως την Παρασκευή με την καταλανική ομάδα. Εκεί, όμως, ο προπονητής δεν πρέπει να ξεχνά ποιοι έβαλαν πλάτη για τον ίδιο, τους συνεργάτες του και ολόκληρο τον οργανισμό.
Η ομάδα, κατά τη γνώμη μου, θα κερδίσει όταν ο Παπανικολάου βρει ρόλο. Αγωνιστικά, αυτός ο ρόλος θα μπορούσε να είναι στο «4». Ακόμα μπορεί να μαρκάρει από το “1” μέχρι το “5”. Υπάρχουν στιγμές που όλες οι ομάδες στοχεύουν σε συνεργασίες 2v2 πάνω σε Σάσα ή Milutinov. Όταν ο Σάσα είναι εκτός, ο Παπ θα μπορούσε – ξανά κατά τη γνώμη μου – να παίρνει χρόνο συμμετοχής. Τώρα που θα λείπει και ο Ward για καιρό, αυτό γίνεται ακόμα πιο αναγκαίο. Πώς ακριβώς θα γίνει; Ο coach ξέρει. Τα παραπάνω είναι δικές μου θεωρίες.
Ο Παπανικολάου, τέλος, δεν είναι ο Πρίντεζης στα τελευταία του. Μόλις πριν λίγο καιρό έκανε τα πάντα για να πάρουμε το πρωτάθλημα και να φτάσουμε στο Final Four.
Και μια τελευταία συμβουλή, χωρίς καμία διάθεση βαρύτητας: τον αρχηγό πρέπει να τον σέβεσαι. Είναι στον Ολυμπιακό από παιδί, με αμέτρητες συμμετοχές και προσφορά. Δεν τον πετάς σαν στυμμένη λεμονόκουπα. Ακόμα μπορεί να προσφέρει – και αν δεν βρούμε το πώς, τότε η χρονιά θα είναι αποτυχία. Ο Παπανικολάου δεν ήταν ποτέ ο flashy παίκτης. Δεν ήταν των στατιστικών και των τίτλων στα social. Ήταν όμως πάντα εκεί. Στην άμυνα, στο ξύλο, στο να καλύψει τον συμπαίκτη, στο να βάλει το κορμί του για την ομάδα. Ένας παίκτης που χωρίς εμπιστοσύνη δεν ζει – αλλά όταν τη νιώθει, γίνεται η ψυχή της ομάδας.
Υ.Γ.: Μεγάλε αρχηγέ!
Υ.Γ.2: Ο Παπανικολάου και τέτοιοι παίκτες ή τους στηρίζεις ή τους χάνεις – και μετά τους ψάχνεις.
