Μετά από καιρό είπα να γράψω ένα κείμενο. Πια εκτός του χρόνου που δεν υπάρχει, δεν σας κρύβω πως δεν έχω και κάτι να γράψω. Αν γράψεις κάτι που δεν συμφωνεί ο κόσμος πέφτουν να σε πλακώσουν, λες και άλλη όρεξη εμείς δεν είχαμε. Γράφω για κάποιους λίγους που θέλουν να διαβάσουν κάτι, να περάσει η ώρα τους, από έναν «δικό» τους άνθρωπο. Μερικοί νομίζουν πως αν διαφωνεί η άποψη τους με την δική σου, είσαι εχθρός του Ολυμπιακού. Δεν θα σχολιάσω περαιτέρω, καθώς θα γίνω κακός και έχουμε και καλοκαίρι. Κρίμα είναι. Ήρθε η ώρα όμως να γράψω ένα κείμενο, όχι για τακτικές (ασχολούμαι, όσο δεν εργάζομαι, με αυτό οπότε δεν θα γράψω κάτι γι’ αυτό), όχι για φήμες, όχι για μεταγραφή αλλά για τον μεγάλο Γιαννούλη Λαρεντζάκη.
Που λέτε, όταν ακούστηκαν οι φήμες ότι πήγε στη Μούρθια με τις ευλογίες του Ολυμπιακού, δεν τον ήθελα καθόλου. Έλεγα, ένας απροσάρμοστος χαρακτήρας που δεν είναι τίποτα το σημαντικό για Ολυμπιακό. Ανέκαθεν μας αρέσουν παίκτες με διαφορετικά χαρακτηριστικά. Η αλήθεια είναι πως δεν έβλεπα πως και σε ποιον τομέα μπορεί να βοηθήσει. Τον έβλεπες στο BCL και έλεγες μια χαρά είναι γι’ αυτό το επίπεδο. Το επίπεδο της Euroleague όμως είναι διαφορετικό. Άλλη ταχύτητα, δύναμη, τακτική συνέπεια και απαίτηση. Ο Λάρυ στα μάτια μου δεν τα είχε όμως αυτά.
Όμως ξέρετε τι είχε; Guts φίλοι μου. Guts.
Ο Λάρυ δεν γεννήθηκε Ολυμπιακός, αντ’ αυτού ήταν Παναθηναϊκός. Ο Λάρυ «μύριζε» όμως γαυρίλα γι’ αυτό τον βάζω πια στους γενίτσαρους.
Κατά την γνώμη μου οι αθλητές χωρίζονται σε κατηγορίες. Υπάρχουν οι αθλητές που τα παρατάνε εύκολα, υπάρχουν αυτοί που η αμφισβήτηση είναι το καύσιμο τους, υπάρχουν οι δειλοί και τέλος υπάρχουν και οι διαφορετικοί. Βέβαια υπάρχουν και άλλες υποκατηγορίες αλλά μην αναλωθώ σε αυτές.
Στη 1η κατηγορία είναι αυτοί που τα παρατάνε εύκολα, όταν περνάνε μία δυσκολία ομαδική ή ατομική και βγαίνουν εκτός ομάδας αγωνιστικά και μη. Φταίνε πολλοί παράγοντες βέβαια για να φτάσει σε αυτή την κατηγορία ένας αθλητής.
Στη 2η κατηγορία είναι οι παίκτες που με την αμφισβήτηση γίνονται καλύτεροι και στο τέλος κερδίζουν τον κόσμο, την ομάδα και την διοίκηση. Πραγματικά αυτό είναι πολύ δύσκολο αλλά όταν το καταφέρουν θα νιώθουν «βασιλιάδες»
Στη 3η κατηγορία είναι οι δειλοί. Αυτοί που δεν έχουν την δυνατότητα να εκτιμήσουν καταστάσεις και κόσμο. Ο κόσμος φίλες και φίλοι μου, είναι αδιάφορος για τους περισσότερους αθλητές. Τον σκέφτονται μόνο όταν είναι στην κακή πλευρά. Στην καλή, οι περισσότεροι πουλάνε οπαδιλίκι και στη 1η ευκαιρία πηδάνε από το καράβι. Έχουμε δει πολλά τέτοια παραδείγματα. Και μην νομίζετε ότι πολύασχολούνται. Μας βλέπουν ως χαμηλότερους κοινωνικά ανθρώπους. Γελάω.
Στη 4η κατηγορία όμως υπάρχουν οι διαφορετικοί. Οι ντεμοντέ. Ένας τέτοιος είναι ο «Λάρυ». Θα μου πείτε τώρα, γιατί ντεμοντέ; Είναι ντεμοντέ γιατί έμεινε στον Ολυμπιακό όταν θα μπορούσε να βρει περισσότερα ενδεχομένως χρήματα, πιο μεγάλο αγωνιστικό ρόλο. Όμως θεωρώ, αυτός είναι από τους αθλητές που εκτιμάνε τον κόσμο, την αξιοπρέπεια τους και τις αξίες τους. Καλά ρε Spanoulare περισσότερα χρήματα από τα 750.000€ από του Ολυμπιακού;
Θα μπορούσε τώρα να πάει Παναθηναϊκό που θα είχε πρόταση με περισσότερα χρήματα. Γιατί η πρόταση του Ολυμπιακού, ήταν λιγάκι ασέβεια θεωρώ. 1+1+1 λες και μιλάμε για νέο αθλητή. Όμως ο Λάρυ επέλεξε για μένα το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή. Λέω το πιο σημαντικό πράγμα, καθώς το οικονομικό τους, ευτυχώς αυτοί οι αθλητές το έχουν λυμένο, ασχέτως αν μερικοί κάνουν κακοδιαχείριση. Μην κοροιδευόμαστε αθλητές με 3-4 χρόνια Euroleague έχουν λύσει το οικονομικό πρόβλημα της ζωής τους. Φανταστείτε οι υπόλοιποι. Δεν είναι όπως είμαστε όλοι οι άλλοι αθλητές, που στη Β’ και Γ’ εθνική παζαρεύαμε να πάρουμε απ’ ότι μας προσέφεραν 2.000€ παραπάνω….τη σεζόν….
Είχαμε μείνει στο πιο σημαντικό πράγμα (κατά την κρίση μου προφανώς) να είσαι με το κεφάλι ψηλά για πάντα.
Ο κόσμος του Ολυμπιακού Λάρυ, απ’ εδώ και στο εξής θα ΄σαι νιώθει δικό του παιδί. Η αποθέωση που θα λαμβάνεις δεν αγοράζεται με χρήματα αλλά με πράξεις. Και ο κόσμος θα είναι ευγνώμων που ακόμη και σήμερα υπάρχουν ή δημιουργούνται γενίτσαροι. Είχαμε και έχουμε ανάγκη από πραγματικούς τέτοιους. Σεβασμός στον Γιαννούλη που δεν γεννήθηκε Ολυμπιακος, που δεν ήρθε 17 χρονών να νιώσει Ολυμπιακός, αλλά συμπεριφέρθηκε ως ένας μεγάλος Ολυμπιακός που θα παλέψει για τον ρόλο του στην ομάδα που γουστάρει.
Τη νέα σεζόν οτιδήποτε λιγότερο από Euroleague θα είναι αποτυχία. Το αναφέρω γιατί πια, θεωρείται επιτυχία το Final Four. Θα ήταν επιτυχία το Final Four αν είχαμε πάρει και μία Euroleague.
ΥΓ : Μεγάλε Γάλλε τραυματίας το τελευταίο ενάμιση μήνα και έκανες αυτά που έκανες…
