100 Χρόνια Θρύλος |

Ένα κείμενο του al@nth4st0s

«Τι ηλικία έχει ο Ολυμπιακός;»
«67»
«Είναι πιο μεγάλος από σένα;»
«Ε ναι, με περνάει 25 χρόνια»
«Και πότε θα γίνει 100;»
«10 Μαρτίου του 2025» μεγάλη παύση…
«Εγώ πόσο θα είμαι;»
«Θα είσαι όσο είμαι εγώ τώρα, 42»
«Εσύ πόσο θα είσαι;»
«Εγώ δεν ξέρω αν θα είμαι, αλλά εσύ θα είσαι σίγουρα!»

Ήταν ένας πολύ ιδιαίτερος άνθρωπος, σκληρός, ζηλιάρης, απότομος, ξεροκέφαλος, χαλαρός στα σημαντικά και αυστηρός στα ασήμαντα. Οι εντάσεις ήταν πολλές μέσα στο σπίτι, σε βαθμό που ένα μεγάλο κομμάτι της παιδικής μου ηλικίας έμεινε στη φαντασία μου. Συνέχεια αναρωτιέμαι πως θα ήταν το ένα και πως θα ήταν το άλλο αν οι κακές στιγμές ήταν λιγότερες και λιγότερο έντονες.

Είχε ένα ταλέντο που θα μπορούσε να τον κάνει πλούσιο και μια αγάπη.
Ήταν ικανός να κατασκευάσει από το μηδέν σχεδόν τα πάντα με τα πιο απλά υλικά που μπορούσε κάποιος να φανταστεί. Χωρίς να υπάρχει σχέδιο τυπωμένο, χωρίς να υπάρχει οδηγός. Του αρκούσε να βλέπει μια φωτογραφία.. και αν δεν την έβλεπε θα το έφτιαχνε με την εικόνα που είχε σώσει στο μυαλό του.

Την αγάπη την καταλάβατε όλοι…
Αυτός ο άνθρωπος ο σκληρός που δεν τον έκανες καλά με τίποτα, που θα σου κρατούσε μανιάτικο το οτιδήποτε ασήμαντο, γινόταν αρνάκι όταν έφτανε η στιγμή που θα έπαιζε ο Ολυμπιακός. Ήταν ο κρυπτονίτης της σκοτεινής του πλευράς, ήταν ο λόγος που ερχόταν να μου μιλήσει όταν δεν μιλούσαμε, ήταν ο λόγος να χαμογελάσει όταν ήταν θυμωμένος, ήταν το κρυφό μου όπλο όταν ήθελα να του πιάσω κουβέντα τις στιγμές που δεν είχε διάθεση. Ο Ολυμπιακός μας.

Πρώτη φορά είδα μόνος μου τον Ολυμπιακό στην τηλεόραση σε ένα παιχνίδι στο παλιό Καραϊσκάκης με τον Εθνικό. Το έδειχνε η ΕΡΤ. «Εγώ θα είμαι με τους κόκκινους» είπα μέσα μου. Δεν είχα ιδέα τότε. Έληξε 1-1 το παιχνίδι και θύμωσα όταν οι μπλε ισοφάρισαν. Πάω όλο αγωνία μετά τον αγώνα στον πατέρα μου.

«Μπαμπά ποιος έχει τις περισσότερες κούπες;»
«Ο Ολυμπιακός»
«Ποιος έχει τον περισσότερο κόσμο;»
«Ο Ολυμπιακός»
Έτσι ο πατέρας μου με έκανε Ολυμπιακό. Απλά μου απάντησε ειλικρινά στις δύο πιο σημαντικές ερωτήσεις που μου ήρθαν να του κάνω εκείνη τη στιγμή μετά το 1-1 με τον Εθνικό.

Ο Ολυμπιακός για μένα είναι κυρίως οι στιγμές στο γήπεδο μαζί του. Δεν μπορώ να τις μετρήσω, είναι πάρα πολλές. Είναι όμως μερικές που δεν γίνεται να φύγουν από το μυαλό, είναι αυτές που σε βαφτίζουν, που το DNA της ομάδας γίνεται ένα με το δικό σου.

Ένα μήνα αργότερα από το παιχνίδι με τον Εθνικό, με πήγε πρώτη φορά στο γήπεδο. Τελικός Πρωταθλητριών Ευρώπης Βόλεϊ στο ΣΕΦ, Ολυμπιακός – Μεσαντζέρο Ραβέννα.

«Παιχνιδάρα θα δούμε» μου είπε. «Ο Ολυμπιακός πάει να γίνει πρωταθλητής Ευρώπης» μου έλεγε και μου έτρεχαν τα σάλια. Τελευταία στιγμή μου είπε ότι ο Βίλντε τραυματίστηκε και δεν μπορεί να παίξει στον τελικό. Αυτόν τον αγώνα δεν τον ξαναείδα ποτέ. Ότι θυμάμαι είναι από το ΣΕΦ εκείνη τη μέρα. Στο μυαλό μου ακόμα έχω την σκέψη ότι αν ο Βίλντε έπαιζε δεν θα έχανε ποτέ ο Ολυμπιακός μέσα σε αυτό το γήπεδο. Δεν μπορούσα να καταλάβω τότε ότι η Ραβέννα έπαιζε άλλο άθλημα.

Μετά ήρθε η σειρά να πάω στο παλιό Καραϊσκάκης. Ολυμπιακός – Δόξα Δράμας 2-0, με τα 2 γκολ του Βαΐτση. Πρώτη φορά στο ναό, δεν είχα ιδέα πως είναι ένα γήπεδο με +35.000 κόσμο. Ήταν μια φάση που δυστυχώς δεν είναι μέσα στα στιγμιότυπα, σουτάρει ένας της Δόξας από καλή θέση και η μπάλα πάει άουτ. Ο Μίρτσος δεν πρόλαβε ούτε να δει από που ήρθε το σουτ. Πετάχτηκε ένας από πίσω μας και φωνάζει «Αυτό είναι αντίληψη ρε μα….ς , το ξερε, δεν ασχολήθηκε καν»

Αμέτρητες φορές στο ΣΕΦ για να δούμε τότε την ομάδα μπάσκετ. Το παιχνίδι που το θυμάμαι λες και πήγα χτες ήταν το Ολυμπιακός – Αμπελόκηποι 129-69 . Λες και βλέπω τώρα την τελευταία φάση του αγώνα που ο τότε Σάσα, είδε ότι πατούσε τη γραμμή του τριπόντου και έκανε μια μικρή διόρθωση στο πάτημά του για να μετρήσει το τελευταίο σουτ για τρεις και να κερδίσουμε με 60 στρογγυλούς πόντους διαφορά.

Το άπιαστο 184 pir του Ολυμπιακού του 1994 με τους Αμπελόκηπους (pics) – Basketa.gr

Φτάνουμε στο Σεπτέμβριο του 2003 όταν ο Σωκράτης Κόκκαλης παρουσίασε τη μακέτα του νέου μας γηπέδου. Ο πατέρας μου εντυπωσιάστηκε και μου ζήτησε να βρω τις φωτογραφίες της μακέτας και να του τις εκτυπώσω.

Τα σχέδια του Σταδίου Καραϊσκάκη

«Εγώ θα το φτιάξω το νέο γήπεδο»

Το ξεκίνησε περίπου την ίδια περίοδο που ξεκίνησαν τα έργα και στο πραγματικό. Έφτιαχναν τα συνεργεία, έφτιαχνε και ο πατέρας μου. Εγώ ήμουν φοιτητής στο ΠΑ.ΠΕΙ. τότε και περνούσα κάθε μέρα έξω από το γήπεδο και έβλεπα την πρόοδο.

«Μπαμπά οι εξέδρες είναι έτοιμες, τις έφτιαξαν πριν από σένα»
«Εγώ έχω έτοιμο το σκέπαστρο όμως»

Διάφοροι τύποι χαρτονιού σε σκληρότητα και υφή, διπλωμένο και κομμένο ανάλογα την επιφάνεια που ήθελε να φτιάξει. Σκληρό χαρτόνι για τους κόκκινους πυλώνες που συγκρατούν το σκέπαστρο, πιο μαλακό για να διπλώσει πιο εύκολα για τα σκαλοπάτια και τις εξέδρες. Κομμάτια πλαστικού από παλιά μου παιχνίδια για τις οθόνες, διάφανα κομμάτια κομμένα και ενωμένα από πλαστικά μπουκάλια εμφιαλωμένου νερού και αναψυκτικών για την μεγάλη επιφάνεια του σκέπαστρου. Μικρά κομμάτια αφρολέξ βαμμένου πράσινου για τα δένδρα έξω από το γήπεδο, ψεύτικες πέτρες για φθηνά κοσμήματα για τους προβολείς. Διαφημιστικά εκτυπωμένα σε σμίκρυνση στις κατάλληλες διαστάσεις (μου έκανε παραγγελία και του τα έφτιαχνα στον υπολογιστή) για να κολληθούν έξω από το γήπεδο (χορηγοί και καταστήματα) αλλά και μέσα για να φαίνονται σωστά οι διαφημιστικές πινακίδες. Για τις εστίες κομμάτι από δίχτυ φρούτων από σουπερμάρκετ! Για το γρασίδι ενιαίο κομμάτι χαρτόνι βαμμένο με 4 διαφορετικές αποχρώσεις του πράσινου για να φαίνεται το «κούρεμα». Το μεράκι είχε καλύψει την απουσία των ακριβών υλικών.
Και τα 2 γήπεδα ήταν έτοιμα περίπου την ίδια χρονική περίοδο. Ο πατέρας μου είχε φροντίσει να κλείσει εισιτήρια για να μπούμε από τους πρώτους μέσα. Ολυμπιακοί Αγώνες 2004 στον αγώνα Αργεντινή – Αυστραλία 1-0. Είχαμε πάθει την πλάκα μας και οι δύο με την ομορφιά του.

Η ομάδα ξεκίνησε να παίζει και εγώ ήμουν σχεδόν κάθε Κυριακή μέσα. Ο πατέρας μου δεν ακολουθούσε, λες και δεν το είχε πάρει ζεστά τόσο το θέμα του νέου γηπέδου. Πρώτη φορά μαζί στο νέο Καραϊσκάκης για παιχνίδι του Ολυμπιακού στο 6-2 με τον ΟΦΗ. Τον έβλεπα, δεν το ευχαριστιόταν όσο εγώ. Γενικά ήταν κλασσικός γκρινιάρης γαύρος, πολύ αυστηρός με την ομάδα, δεν συγχωρούσε ούτε μια λάθος πάσα. Ήθελε πριν ξεκινήσει το παιχνίδι να κερδίζουμε 3-0.

«6 βάλαμε! Τι άλλο θες;»
«Όχι, όλα καλά»
«Ε τι τότε;»
«Το παλιό μύριζε μπαρούτι, δεν είναι το ίδιο»
«Πουθενά δε σε βρίσκουμε»

Τα χρόνια περνούσαν, μεγαλώναμε και οι δύο. Τα άσχημα που είπα πιο πάνω πήγαιναν και ερχόντουσαν, μέχρι που έγιναν πιο άσχημα πριν ενάμιση χρόνο περίπου που ξεκίνησαν οι ενοχλήσεις και οι πόνοι. Αδιάφορος με όλους, αδιάφορος και με τον εαυτό του. Τελευταία φορά που τον είδε γιατρός ήταν όταν πήγε πιτσιρικάς για το τελευταίο του εμβόλιο. Με το ζόρι να πάει στο νοσοκομείο όταν πια δεν τον κρατούσαν τα πόδια του από την εξάντληση, αλλά ήταν έτσι κι’ αλλιώς αργά. Ο καρκίνος ήταν στο τελευταίο του στάδιο και όπως μας είπε ο γιατρός, οποιαδήποτε θεραπεία ήταν προγραμματισμένη να κάνει ήταν για να ανακουφιστεί από τους πόνους μέχρι να φτάσουμε στο τέλος. Η ταλαιπωρία αρκετά μεγάλη αλλά ευτυχώς οι θεραπείες έπιασαν και γλύτωσε τους πόνους.

Από τον Απρίλιο του 24 και μετά δεν μπορούσε να παρακολουθήσει τίποτα. Συνέχεια ξαπλωμένος, με το ζόρι σηκωνόταν μία φορά τη μέρα για τα πολύ βασικά. Κανόνιζα να πηγαίνω κάθε Δευτέρα για να τον δω στο πατρικό σπίτι μου. Ξάπλωνα δίπλα του για να δούμε στο κινητό τα στιγμιότυπα των αγώνων που δεν μπορούσε να δει. Μέχρι που κερδίσαμε την Άστον Βίλα και πήγα να τον δω εμβόλιμα.

«Τι έγινε, τι θα μου δείξεις σήμερα;»
«Χτες παίξαμε στο Βίλα Παρκ» του είπα, και έβαλα τα στιγμιότυπα
«Αυτός είναι ο Ολυμπιακός;» με ρώτησε… και δεν ήταν επειδή δεν κατάλαβε την ουδέτερη εμφάνιση που φορούσαμε.

Έφτασε ο επαναληπτικός, περάσαμε και τσουπ, πετάχτηκα πάλι στο σπίτι για στιγμιότυπα. 2-0! Και γελούσαμε σαν τον Θαναηλάκη. Δεν το πίστευε. Έβλεπα τα στιγμιότυπα μαζί του και με το ζόρι το πίστευα και γω.

«Αν δεν το πάρουμε μην έρθεις»

Η μπάλα στα δίχτυα! Το πρώτο γκολ στον τελικό είναι του Ολυμπιακού!
και πήγα…

Λες και του έδωσα ώθηση να το παλέψει 2-3 μήνες ακόμα. Όντως το πάλεψε, κυρίως ψυχολογικά αλλά ήταν τόσο αργά που τέλη Αυγούστου ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση. Τελευταία φορά που κατάφερα να του μιλήσω ήταν αρχές Σεπτεμβρίου, όταν πήγα να του πω ότι πήραμε τον Φουρνιέ. Δυσκολεύτηκε να με πιστέψει αλλά το έσκασε το χαμόγελο. Ήταν η τελευταία φορά που μου μίλησε έστω και με 2-3 λέξεις. Η αρρώστια του τα είχε πάρει όλα. Έφυγε στις 11 Οκτωβρίου του 24.

Κουβαλάω μεγάλη στεναχώρια εξαιτίας του. Με βοήθησε πολύ να αντιμετωπίσω την απουσία του. Από την άλλη είμαι χαρούμενος που το ωραιότερο δευτερεύον πράγμα που έχουμε στη ζωή μας ήταν εκείνο που έσωσε πάρα πολύ την κακή του εικόνα σε όλα τα υπόλοιπα. Με έμαθε να αγαπάω τον Ολυμπιακό και ο Ολυμπιακός γλύκανε πολλά από την συμπεριφορά του.

Πέρασε λίγο παραπάνω από ένας μήνας και ο γαμπρός μου (δεν είναι καν Ολυμπιακός) με ρώτησε μια μέρα «Να πάμε λες το γήπεδο που έχει φτιάξει ο πατέρας σου στα γραφεία της ΠΑΕ; Όλο και κάτι θα το κάνουν για τα 100 χρόνια που θα γιορτάσετε».

Δεν ξέρω γιατί αλλά δεν με είχε ενθουσιάσει η ιδέα. Το πήρε πάνω του και έστειλε email στην ΠΑΕ. Έρχεται μια μέρα και μου λέει ότι έστειλε και του απάντησε κάποιος Γαβαλάς!

«Ποιος σου απάντησε; Ο Γαβαλάς;;»
Τότε κατάλαβα ότι όλοι το είχαν πάρει ζεστά το θέμα εκτός από εμένα.
«Ναι, μου έδωσε και το τηλέφωνό του και τον πήρα και κανόνισα να περάσουμε από τα γραφεία να τους πάμε το γήπεδο»

Είχα μείνει άφωνος εγώ. Εννοείται πήγαμε στα γραφεία της ΠΑΕ και μας περίμενε στην πόρτα ο Νίκος Γαβαλάς λες και ήμασταν κολλητοί του ή προϊστάμενοί του!

Μας καλωσόρισε με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά, μας ευχαρίστησε δεν ξέρω και γω πόσες φορές. Πήγαμε στο γραφείο του, καθίσαμε και άρχισε να μας λέει ένα σωρό ιστορίες για άπειρα αντικείμενα που έχει πάει απλός κόσμος στα γραφεία για να μπουν στο μουσείο της ομάδας με αφορμή τα 100 χρόνια. Από κάλτσες παλιών αθλητών που έφεραν οι συγγενείς τους, μετάλλια, κύπελλα, φωτογραφίες, φανέλες, ότι μπορείτε να φανταστείτε. Η αλήθεια είναι πάντως ότι μακέτα σαν του πατέρα μου δεν περίμενε να δει ποτέ. Είχε μείνει άναυδος, δεν μπορούσε να πιστέψει ότι όλο αυτό είχε γίνει από ανθρώπινο χέρι.
«Δεν γίνεται να μην μπει στο μουσείο κάτι τέτοιο» μας είπε. Δυστυχώς ήταν τόσα πολλά αυτά που έπρεπε να ετοιμάσουν που μας τόνισε ότι δεν υπάρχει περίπτωση να είναι έτοιμο το μουσείο τον Μάρτιο που ήταν τα γενέθλια. Από μέσα προς τέλη Απριλίου πίστευαν ότι θα ήταν το θετικό σενάριο.

Ευτυχώς που ο γαμπρός μου είχε αυτή την ιδέα, δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο χαρούμενος γύρισα σπίτι εκείνη τη μέρα. Μπαίνοντας στη διαδικασία να διηγηθώ τις λεπτομέρειες και το ιστορικό της κατασκευής στον εξαιρετικό άνθρωπο Νίκο Γαβαλά, θυμήθηκα καταστάσεις που νόμιζα ότι τις είχα ξεχάσει και εννοείται έγινε και λόγος να θέλω να τα γράψω και εδώ.

Όπου εδώ είναι η καλύτερη παρέα που θα μπορούσα να έχω για να μιλάω για την αγαπημένη μας ομάδα.

Και τώρα θυμάμαι τον διάλογο που ξεκίνησα την ιστορία αυτή. Τελικά έπεσε μέσα στην τελευταία απάντηση που μου έδωσε. Τα 100 χρόνια του Ολυμπιακού μας έφτασαν και τα γιόρτασα χωρίς τον άνθρωπο που με έκανε να λατρέψω τα ερυθρόλευκα. Τελειώνουν οι αγώνες της ομάδας και ακόμα πιάνω μηχανικά το τηλέφωνο για να σχολιάσουμε το τι έγινε. Ειδικά όταν στράβωνε το αποτέλεσμα δεν σταματούσαμε με τίποτα.

«Τι συζητάτε τόσες ώρες; Εσείς θα βρείτε λύση για μια μπάλα που πάει πάνω κάτω;»

Η ατάκα της μάνας που ακολουθούσε ήταν στάνταρ στον εξοπλισμό, δεν γινόταν να την αποφύγουμε.

Πίστευα μεγαλώνοντας θα ηρεμήσω, θα τα ζυγίσω και θα με επηρεάζει λιγότερο στην καθημερινότητα. Πίστευα ότι θα γινόταν ακόμα πιο δευτερεύον. Έγινα και εγώ πατέρας και δεν άλλαξε τίποτα. Βασικά άλλαξε, είναι ακόμα πιο έντονο τώρα. Το πιτσιρίκι με ρωτάει πότε παίζουν ο Φουρνιέ και ο Μουζακίτης για να τους δει.

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ!
ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ!

Σημείωση RPG: Μας συγκίνησε το κείμενο. Είναι μεγάλη μας τιμή και χαρά που μας εμπιστεύτηκε ο σύγγαυρος αυτόν τον ερυθρόλευκο θησαυρό. Ευχαριστούμε πολύ!

Φωτογραφία μακέτας στο γραφείο του Νίκου Γαβαλά, σε προστατευτικό πλαίσιο.