Με μυαλό ανάκατο σαν τα λιγοστά μαλλιά μου, με καρδιοχτύπι, με δάκρυα ακόμα στα μάτια.
Φίλες και φίλοι το πήραμε.
Μετά από τον Μισιτς, τον Γιουλ, τον Ντιαλό.
Μετά από 4 χρόνια που μέναμε στο παραλίγο, που τρωγόμασταν, που πικραινόμασταν, που γινόμασταν τοξικοί, που τσακωνόμασταν.
Μετά από όλα τα παραπάνω όμως ομάδα και κόσμος συνεχίσαμε να παλεύουμε, να πιστεύουμε και τελικά στο κάστρο του δράκου να μεγαλώσει η ομάδα το Θρύλο της.
4η φορά πρωταθλητής Ευρώπης.
Δίκαια, τίμια, καθαρά, με δράμα, ιδρώτα και αγωνία.
Έτσι της ταιριάζει αυτής της ομάδας.
Δικαίωση για πολλούς.
Πρώτος ο Μπαρτζώκας.
Τον βλέπω να κάνει δηλώσεις και να έχει το χαμόγελο της απόλυτης ηδονής. Το χαμόγελο της απόλυτης ευτυχίας. Την ηρεμία της ολοκλήρωσης. Δε θα πω παραπάνω έχω υποσχεθεί ειδικό κείμενο.
Δικαίωση για παιδιά όπως ο Μακισικ, ο Θωμάς που είναι από την αρχή αυτής της προσπάθειας.
Δικαίωση για τον μεγάλο Παπανικολάου, 3η κούπα, εκεί υποδειγματικός αρχηγός, θυσία για το σύνολο.
Δικαίωση για τον Peters που το κατακτά όντας ο πραγματικός MVP του Final 4.
Δικαίωση για το Μιλουτίνοφ που το κυνήγησε πολλά χρόνια και το κατάφερε.
Δικαίωση της διοίκησης που δεν απογοητεύτηκε και συνέχιζε να στηρίζει τις ανάγκες του τιμ.
Τα υπόλοιπα σε κάποια εκπομπή, κάποιο πιο αναλυτικό κείμενο.
Τώρα μόνο ένα μεγάλο ευχαριστώ στην ομάδα που μας δημιούργησε νέες αναμνήσεις.
Στα επόμενα να ευχηθούμε όποτε και αν είναι αυτά.
