Ο Ολυμπιακός μας απέκτησε (;) guard όπως ήταν αναμενόμενο και αναγκαίο. 3 μήνες, ένα ταξίδι στο Las Vegas και 5 φιλικά μετά κατέληξε η ομάδα πως χρειαζόταν ενίσχυση στη θέση «1», κυρίως, και πως εκλεκτός της είναι ο Ntilikina. Η απόκτησή του είναι λίγο περισσότερο απροσδόκητη από τον τραυματισμού του Keenan.
Γνωρίζοντας το ιστορικό των επιλογών του Μπαρτζώκα όλα αυτά τα χρόνια, προσπαθούσα να προετοιμάσω τα παιδιά στο discord, που περίμεναν Monte Morris και άλλα φρούτα από το ΝΒA, πως πρέπει να αναρωτιούνται ποιος θα τσιμπήσει buy out. Τελικά όπως μαθαίνουμε buy out μάλλον δεν υπάρχει, απλά αναλαμβάνουμε το συμβόλαιο του Γάλλου πριν την μείωση απολαβών που είχε συμφωνήσει με την Partizan, αλλά δεν υπέγραψε ποτέ .
Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής τον είχα στους πιθανούς, αλλά όχι τόσο ψηλά. Θεωρούσα ότι μάλλον θα κατέληγε η αναζήτηση σε Forest, που μοιάζει αρκετά σε στοιχεία και αριθμούς με τον NWG. Η επιλογή λοιπόν του Γάλλου κάθε άλλο παρά out of the blue είναι που λένε και οι ψαγμένοι.
- Ευρωπαϊκή εμπειρία ✅
- Παίχτης συστήματος ✅
- Μεγάλο κορμί για τη Θέση ✅
- Ο Ολυμπιακός είναι άλμα στην καριέρα του ✅
Πέραν όλων αυτών, η επιλογή του είναι συμβατή με το όλο πλαίσιο επιλογών στην διαμόρφωση του roster από το καλοκαίρι του ’23 και μετά. Ο τρόπος με τον οποίο δομείται η περιφέρεια του Ολυμπιακού από εκείνο το καλοκαίρι και μέχρι σήμερα είναι άρρηκτα συνδεμένη με την επιλογή του Μπαρτζώκα να αλλάξει τη δόμηση της γραμμής ψηλών του. Το 21-22, την πρώτη σεζόν που ο Ολυμπιακός είναι ξανά ανταγωνιστικός, Walkup – Dorsey – Σλούκας – Mckissic – Λάρε συνθέτουν την περιφερειακή μας γραμμή.
Επειδή ο Walkup είναι η σταθερά της ομάδας όλα αυτά τα χρόνια δε θα σταθώ σε δικά του στοιχεία, αλλά σε όσους είχε γύρω του.
Εκείνη τη χρονιά η τριάδα Σλούκα – Dorsey – Mckissic έδινε μια αξιοζήλευτη ισορροπία σε εκτελέσεις και σημεία απειλής. Και οι τρεις τους πατούσαν πολύ συχνά και με αποτελεσματικότητα το post με drives, δίνοντας τα πολύτιμα paint touches και δημιουργώντας από μέσα προς τα έξω εκτελέσεις, πήγαιναν πολύ συχνά στις βολές & το κυριότερο δημιουργούσαν τα δικά τους σουτ. Dorsey και Σλούκας εκτελούσαν αρκετά από το 2πτ και η πλειονότητα των σουτ ήταν unassisted.
Στην πλάτη τους βέβαια τότε υπήρχε ο Παπ 3 χρόνια νεότερος, ο prime Fall και οι Hassan & Livio που, στα πολύ ζόρικα με Monaco & Efes, έδωσαν την αμυντική ένταση και προσαρμογή που επέτρεψε στους τρεις παραπάνω και στο Σάσα να κυριαρχήσουν. Όπως έχω ξαναπεί, αυτός ο Ολυμπιακός κατά την ταπεινή μου γνώμη ήταν ο περισσότερο 2 way που έχουμε παρακολουθήσει.
Το επόμενο καλοκαίρι ο Dorsey πάει να κυνηγήσει το εφάπαξ και έτσι στη θέση του έρχεται ο Canaan. Ο Ησαΐας επί της ουσίας δεν προσαρμόστηκε ποτέ, γιατί δεν μπορούσε να δώσει αυτά που έδινε ο Dorsey με την μπάλα και δεν μπορούσε να δημιουργήσει το δικό του σουτ. Αυτό το κενό το καλύπτουν ο Σλούκας με τον Mckissic και η ομαδική λειτουργία. Πάλι θα εκφράσω προσωπική άποψη. Η απειλή προς το καλάθι του Dorsey μπορεί να έλλειψε στο τελευταίο 3λεπτο του τελικού. Σίγουρα λιγότερο από μια καθαρή αμυντική λειτουργία στο ίδιο διάστημα. Στέκομαι σε αυτό για να δούμε ποια ήταν η γραμμή ψηλών εκείνης της ομάδας. Fall η κολώνα, ο Peters πίσω από τον Σάσα και οι Black – Bolomboy να δίνουν ο ένας άμυνα με αλλαγές και ο άλλος hedge out.
Γυρνώντας ένα χρόνο πίσω ο Ολυμπιακός έχει γυρίσει το ημιτελικό με την Efes με τον Hassan να παίζει εξαιρετικά τις αλλαγές. Αυτό στο Κάουνας δε συνέβη γιατί επιλέχθηκε ο Fall μέχρι τέλους και ο Chacho έκανε πάρτι.
Κάπου εδώ συμβαίνει η αλλαγή.
Ο Σάσα πηγαίνει ΝΒΑ, ο Σλούκας πάει να καλύψει το υπερτροφικό ναρκισσιστικό εγώ του στους απέναντι και ο Μπαρτζώκας αλλάζει.
Κλείνει από νωρίς ένα ψηλό guard που μπορεί να βάλει πίεση στην μπάλα και να προσδώσει ασφάλεια (πρόσφατα μάθαμε από Μελάγιες και Καβαλλιεράτο ότι ο NWG είχε υπογράψει από το Κάουνας με εμάς), διατηρείται ο Canaan & σε ένα ανάλογο timeline με το φετινό αποκτάται και ο Brazdeikis. Ο Walkup παραμένει η σταθερά, ο Mckissic δίνει ακριβώς ό,τι έδινε και τα προηγούμενα χρόνια, ο NWG προσπαθεί να δώσει ότι έδινε ο Σλούκας, χωρίς να είναι το ίδιο αποτελεσματικός σε καταστάσεις 1 με 1 και σε εκτελέσεις κοντά στο καλάθι, ούτε ανάλογα δημιουργικός (7,3 points of assists έναντι 12,9 σε παραπλήσιο usage). O Canaan ανεβάζει τα νούμερά του αλλά συνεχίζει να απειλεί κυρίως από μακριά κι έτσι ο Ολυμπιακός παύει να έχει τα paint touches που έπαιρνε τα προηγούμενα χρόνια, αφού και ο Brazdeikis δεν ανταποκρίνεται στον off ball ρόλο που του δίδεται. Πλέον τα ψάχνει από τη ρακέτα. Fall, Milutinov, Sikma και Peters φτιάχνουν μια βαριά γραμμή ψηλών, που κύριο μέλημα έχει να επιβληθεί με το μέγεθος και την ικανότητα της σε δημιουργία (Fall/Sikma) και εκτέλεση (Milutinov/Peters). H ομάδα ρίχνει ακόμα περισσότερο τις κατοχές στις οποίες θέλει να παίζει, γίνεται grit and grind αλλά το spacing της δεν είναι ιδιαίτερα καλό και τα αμυντικά σχήματα, ειδικά με Sikma – Peters –Milutinov, είναι αρκετά προβληματικά. Η λύση έρχεται τον Οκτώβρη με Wright και Petrusev να ενισχύουν την frontline heavy προσέγγιση του Μπαρτζώκα, αλλά με γρηγορότερα πόδια και περισσότερο versatility. Ουσιαστικά η δική τους παρουσία αλλάζει τη χρονιά. Η επιλογή μάλιστα να κοπεί ο Wright από τους τελικούς του πρωταθλήματος μάλλον μας στέρησε το τρόπαιο.
Πέρσι ο Σάσα επιστρέφει μετά βαΐων και κλάδων, μαζί με τον Dorsey, και όλα μοιάζουν να γυρίζουν πίσω κάπου ενδιάμεσα στο ’22 & στο ’23. Στο τέλος του καλοκαιριού αποκτάται και ο Fournier και όλα μοιάζουν σχεδόν ιδανικά. Ο NWG μπορεί να απελευθερωθεί από τα πολλά που δεν μπορεί να υποστηρίξει, ο Dorsey μπορεί να φέρει όσα έφερνε το ’22 και συμπληρωματικά με τον Mckissic να δώσουν εναλλαγές ρυθμού και πατήματα στο post, ενώ ο Fournier θα έδινε iso scoring σε υπέρτατο βαθμό.
Δεν υπολογίζω καν τον Keenan ή τον Vildoza μέχρι εδώ.
Αυτό όμως που δεν υπολόγισα είναι την αλλαγή προσέγγισης του ίδιου του Μπαρτζώκα. Ο Σάσα επιστρέφει και παίρνει περισσότερες εκτελέσεις κοντά στο καλάθι από ποτέ, ο Fall παραμένει κολώνα, ενώ ακόμα και ο Peters πρώτα επιτίθεται στο mismatch και μετά από μακριά. Ο Fournier δίνει iso και αρκετές ελεύθερες βολές παίζοντας με το μέγεθός του, ο Shaquille παραμένει σταθερός αλλά η ομάδα συνεχίζει να γίνεται προβλέψιμη ακουμπώντας την μπάλα πολύ στους ψηλούς της, έχοντας ελάχιστη πραγματική απειλή από μέσα προς τα έξω με drive. O NWG επιτίθεται λιγότερο απ’ ότι ο Fournier σε PnR (2,5 κατοχές έναντι 3,7) και σε iso (0,4 έναντι 1) και δεν ήταν και ιδιαίτερα αποτελεσματικός στα 2,7 drives που δοκίμαζε. Για να έχουμε μια εικόνα το πόσο λιγότερο επιτέθηκε ο Ολυμπιακός προς το καλάθι να σας πω πως ο Shaquille δοκίμαζε μόλις 1,2 drives και σούταρε περίπου ίδιο αριθμό δίποντων και τριπόντων. Βέβαια εδώ πρέπει να ρίξουμε μια ματιά στην frontline. Fall ταλαιπωρημένος από κάταγμα και μεγαλύτερος κατά τρία χρόνια, Milutinov ασταθής στην άμυνα, Σάσα, Αλέκος με τις γνωστές αδυναμίες ανάγκασαν, όπως και ένα χρόνο πίσω, τον Μπαρτζώκα να ψάχνει την αμυντική ισορροπία στην μπροστά γραμμή άμυνας.
Και έτσι φτάνουμε στο σήμερα.
O Keenan μετά από 15 μήνες απουσίας είναι παράλογο να υπολογίζεται για κάτι παραπάνω από 20 λεπτά σε ιδανικές συνθήκες και με συγκεκριμένη χρήση. Ο Walkup είπαμε. Είναι η σταθερά και γι αυτό δεν τον αναφέρω, απλά τώρα κουβαλάει μια αποδεδειγμένα ταλαιπωρημένη οσφυϊκή μοίρα. Ο Lee 35 παιχνίδια μετά φορώντας τα ερυθρόλευκα θα ψάξει να βρει ένα ρόλο, κυρίως πιέζοντας την μπάλα. Ο Shaquille μένει γιατί σταθερά προσφέρει, αλλά το πιθανότερο είναι πως πλέον οι αριθμοί του θα είναι ανάλογοι με τους περσινούς στον τρόπο που εκτελεί. Ο Fournier προφανώς και είναι το Α & το Ω, ο Dorsey μάλλον κέρδισε με το σπαθί του να έχει την ευκαιρία να δώσει όσα έδινε και το ’22 ή στους περσινούς τελικούς. Επίσης, ελπίζουμε πως ο ρόλος του με μπάλα στη εθνική να τον γεμίσει αυτοπεποίθηση και στις αποφάσεις που δεν αφορούν εκτέλεση. Η γραμμή ψηλών της ομάδας μοιάζει πολύ με την αντίστοιχη του ’23. Ο πολύ ψηλός Milutinov, ο Hedge out Hall, ο switch Κώτσος. Ο prime Παπ έγινε Ward. Όμως, κάπου εδώ σταματάνε οι συγκρίσεις. Ο Milutinov αμυντικά δε θα φτάσει ποτέ τον κροκόδειλο. Όχι τον prime, ούτε καν τον περσινό. Ο Hall θα αποδειχτεί ουσιαστικότερος και μαχητικότερος του Bolomboy, όμως μένει να δούμε αν ο Κώτσος βγάλει το νεύρο του Black. Που βέβαια και αυτός στα δύσκολα εξαφανίστηκε, αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα.
Όλα τα παραπάνω, συν η εικόνα της ομάδας στα φιλικά σε Κύπρο και Κρήτη, οδήγησαν τον Μπαρτζώκα στην απόφαση να πάρει ακόμα ένα αμυντικό χαφ στην περιφέρεια. Το Milutinov – Σάσα είναι τουλάχιστον ευάλωτο και κάπως πρέπει να καλυφθεί. Γενικά από τη θέση “4” αμυντικά ο Ολυμπιακός δεν μπορεί να περιμένει πολλά. Αν αναλογιστούμε πως για 25 λεπτά θα παίζει και ο Milutinov, κατανοούμε πως κάπως πρέπει να εξασφαλιστεί μια ισορροπία.
Ο Ntilikina φέρνει το μέγεθος αλλά φέρνει και συχνές ελλείψεις συγκέντρωσης, που τον οδηγούν σε εύκολα φάουλ και κακές περιστροφές. Επιθετικά δε λύνει κάποιο από τα ζητήματα που είχε η ομάδα τα προηγούμενα χρόνια. Καλώς ή κακώς από τη φυγή του Σλούκα και μετά η ομάδα δεν έχει καλύψει το δημιουργικό και εκτελεστικό κενό, πιθανότατα συνειδητά. Η μπάλα στόχο έχει τη μεταφορά στο “4” και μετά στο “5” και από εκεί να βρει είτε εκτέλεση είτε μέσα από Hand offs και φέτος και short rolls δημιουργία.
Ίσως ένας Shorts ή ένας Micic, με συνοδές προσαρμογές στο roster προφανώς, να έφερνε μεγαλύτερη ισορροπία. Όμως ο Μπαρτζώκας επιλέγει να μην αλλάξει πολλά και να προσπαθήσει να βρει τη χρυσή τομή ανάμεσα σε ’22 και ’23, πιθανότατα κυνηγώντας λίγο περισσότερο γρήγορα plays και εκτελέσεις. Πάντως η απόκτηση του Ntilikina που δηλώνεται guard γιατί δεν μπορεί να παίξει πουθενά αλλού με οδηγεί σε ένα ακόμα ρητορικό ερώτημα.
Αν ήθελε ένα ψηλό κορμί, με όχι above average χειρισμό που να είναι lockdown αμυντικός και να δημιουργεί σκορ μέσα από το μέγεθος του γιατί δεν κυνήγησε περισσότερο τον ελεύθερο Dozier?
Δε νομίζω ότι θα μου απαντηθεί ποτέ.
Τα φιλιά μου.
ΥΓ: Τα στατιστικά είναι από instat ,bballytics & 3steps. Δεν παρέθεσα πολλά για να μην κουράσω. Θα τα κάνω και ένα ηχητικό μόνος ή με παρέα θα σας τα μεταφέρω.
