By Angelka
Την περίοδο του Μπαρόκ διαμορφώθηκε ένα είδος ενόργανης μουσικής αποκαλούμενο Εισαγωγή, η οποία χωρίζεται σε γαλλικού και ιταλικού τύπου. Η γαλλικού τύπου Εισαγωγή (ouverture) αναπτύσσεται σημαντικά μετά τα μέσα του 17 ου αιώνα από τον Jean-Baptiste Lully, ενώ πολύ γνωστές είναι και οι ouvertures του Jean-Philippe Rameau. Ως φόρο τιμής στον Rameau, o Claude Debussy έχει συνθέσει το Hommage à Rameau, παραλλαγή του οποίου αποτελεί και ο τίτλος αυτού του άρθρου. Πέρυσι, μετά την ήττα από την Monaco έγραψα το Requiem for a Dream-Team (hyperlink?), και σκέφτηκα ότι φέτος πρέπει να γράψω ένα Hommage στον Γάλλο παικταρά Evan Fournier αλλά και σε όλη την ομάδα του Ολυμπιακού που έφερε το πολυπόθητο τρόπαιο της Euroleague ξανά στον Πειραιά μετά από 13 χρόνια.
Η ouverture αποτελείται από δύο (ή τρεις) έντονα αντιθετικές ενότητες. Η πρώτη, αργή με πομπώδες χαρακτήρα και πολλά παρεστιγμένα ρυθμικά σχήματα και η τελευταία της φράση τελειώνει είτε σε μισή πτώση στην κύρια τονικότητα, είτε με τέλεια ή ατελή πτώση στην τονικότητα της δεσπόζουσας. Η δεύτερη ενότητα είναι γρήγορη, ξεκινά από την κύρια τονικότητα και στην συνέχεια είτε αποκτά μορφή σουίτας, είτε αναπτύσσεται σε μορφή ritornello, και πάντα καταλήγει με τέλεια πτώση στην κύρια τονικότητα.
Κάπως έτσι, σαν γαλλική Εισαγωγή είναι και η πορεία του Evan Fournier στον Ολυμπιακό, ο οποίος ήρθε την προηγούμενη σεζόν φέρνοντας τεράστιο ενθουσιασμό σε όλους μας, που ακολούθησε μια μνημειώδης υποδοχή στο αεροδρόμιο. Πραγματοποίησε μια εξαιρετική σεζόν στο σύνολο της, όμως στο F4, ενώ ο ίδιος κατέθεσε και την ψυχή του στο παρκέ, ήταν απελπιστικά μόνος και ηττηθήκαμε. Με τον ίδιο να κλαίει στο τέλος, όχι μόνο γιατί δεν κατέκτησε ο ίδιος την Euroleague, αλλά γιατί ήθελε να ανταποδώσει στον κόσμο την αγάπη που έχει λάβει, όπως έχει δηλώσει αρκετές φορές. Όμως, όπως η πρώτη ενότητα της Εισαγωγής δεν τελειώνει οριστικά, έτσι και ο Evan Fournier ήταν αποφασισμένος να κατακτήσει την Euroleague με τον Ολυμπιακό. Και αυτό έγινε φέτος. Ο Ολυμπιακός επιστρέφει στο F4, στο γήπεδο που έχει ξεχάσει πότε έχασε τελευταία φορά στην Euroleague, και αυτή την φορά το τέλος είναι διαφορετικό. Ο Ολυμπιακός κατακτά το τρόπαιο, και ο Evan Fournier είναι ο MVP του F4. Ο Fournier φέτος δεν είχε την ίδια απόδοση σε όλη την διάρκεια της σεζόν. Έκανε μάλιστα ένα βήμα πίσω, πηγαίνοντας στην δεύτερη πεντάδα για να βρεθεί η κατάλληλη χημεία και οι ρόλοι στην ομάδα. Περίμενε στωικά απλά την στιγμή που μετράει περισσότερο. Την στιγμή που θα έβγαινε μπροστά για την ομάδα και θα την οδηγούσε στην κορυφή. Όπως και έκανε. Δύο έντονα αντιθετικές ενότητες η πορεία του Evan Fournier με τον Ολυμπιακό, στις δύο πρώτες του σεζόν. Η “Εισαγωγή” του Fournier στον Ολυμπιακό τελειώνει με το τρόπαιο της Euroleague. Γιατί είμαι σίγουρος ότι αυτή η διετία είναι μόνο η αρχή για τα πολλά σπουδαία που θα πετύχουμε μαζί με τον Evan.
Πόσο σπάνιο και σπουδαίο πράγμα ένας τόσο μεγάλος παίκτης, να αγαπήσει τον θρύλο και τον κόσμο του στο F4 του Παρισιού και να επιστρέψει να κατακτήσει με την ομάδα αυτό που δεν κατέκτησε τότε. Γιατί τελικά έτσι είναι η ιστορία, μπορεί να χάσαμε την κούπα στο Παρίσι, αλλά κερδίσαμε έναν υποστηρικτή που έτυχε να είναι και παικταράς για να μας φέρει μια Euroleague 16 χρόνια μετά.
Η σεζόν φυσικά δεν έχει τελειώσει, το πρωτάθλημα της Basket League είναι μπροστά μας, και όπως στις ouvertures που περιστασιακά εμφανίζεται μια πρόσθετη καταληκτική ενότητα σε χορευτικό ύφος, έτσι και ο Evan πιστεύω θέλει έναν τελευταίο χορό της σεζόν κόντρα στον Παναθηναϊκό.
Το κλείσιμο του κύκλου
Ενώ η πορεία του Evan Fournier στον Ολυμπιακό μοιάζει με αυτή της γαλλικής Εισαγωγής, η πορεία της ομάδας όλα αυτά τα χρόνια θυμίζει περισσότερο την μορφή rondo. Η μορφή rondo είναι μια παρατακτική μορφή αποτελούμενη από 5 ενότητες: το κύριο θέμα, το (πρώτο) επεισόδιο, κύριο θέμα (πρώτη επαναφορά), (δεύτερο) επεισόδιο, κύριο θέμα (τελική επαναφορά). Ισάριθμές ενότητες είχε και η περιπέτεια του Ολυμπιακού μέχρι την κατάκτηση της Euroleague σε αυτή την εκδοχή της ομάδας του Γιώργου Μπαρτζώκα. Από την επιστροφή στα F4 στο Βελιγράδι, στην πίκρα και στην ψυχρολουσία του Κάουνας, στην κατάκτηση της Euroleague από τον Παναθηναϊκό με εμάς παρόντες στο Βερολίνο και την απογοήτευση από το no-show στο Άμπου Ντάμπι, ήρθε το F4 της Αθήνας να μας φέρει πίσω αυτό που αξίζαμε. Αυτό που άξιζε αυτή η ομάδα. Και αφού έκλεισε ο κύκλος αυτού του έργου, αφού ήρθε η τελική επαναφορά του θέματος με την κατάκτηση της κορυφής, αφού αποκαταστάθηκε η ιστορική αδικία αυτή η version του Ολυμπιακού να μην έχει κατακτήσει αυτό το τρόπαιο, μόνο αισιόδοξοι μπορούμε να είμαστε για το μέλλον. Ένα μέλλον που θα μας βρει στο νέο ΣΕΦ, με το budget σε πολύ υψηλά επίπεδα, με τον Γιώργο Μπαρτζώκα στο τιμόνι της ομάδας ανακουφισμένο και πιο άνετο και φυσικά με τον Evan Fournier να φοράει την ερυθρόλευκη.
Τι όμορφο πράγμα να είσαι Ολυμπιακός φίλοι μου. Με τις καλές (συνήθως) αλλά και με τις λίγες κακές στιγμές.
Τώρα όμως έχουμε να πάρουμε και το πρωτάθλημα!
ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ! ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ!
