EXECUTIVE ASSESSMENT
Από τις οκτώ ομάδες που έπαιξαν στα playoffs της EuroLeague το 2025-26, οι επτά παραμένουν στη διοργάνωση. Η Monaco βρίσκεται εκτός, αλλά οι υπόλοιπες επτά μπαίνουν στη νέα σεζόν έχοντας αλλάξει αισθητά τον τρόπο με τον οποίο παράγουν επίθεση από την περιφέρεια.
Το πιο σημαντικό δεν είναι πόσους καλούς γκαρντ έχει κάθε ομάδα. Είναι πόσους διαφορετικούς τρόπους έχει να δημιουργήσει πλεονέκτημα όταν η πρώτη επιλογή της άμυνας έχει ήδη αφαιρεθεί.
Η εικόνα γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρουσα επειδή τρεις από τις επτά ομάδες αλλάζουν προπονητή. Η Real Madrid περνά στον Pedro Martínez, ο Παναθηναϊκός στον Zeljko Obradovic και η Valencia στον Xavi Albert. Άρα δεν αλλάζουν μόνο πρόσωπα. Αλλάζει και το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα χρησιμοποιηθούν.
ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
Ο Παναθηναϊκός έχει ίσως τη μεγαλύτερη ποιοτική διαφοροποίηση στην περιφέρεια. Ο Κώστας Σλούκας παραμένει ο καθαρότερος οργανωτής. Ο Kendrick Nunn είναι ο παίκτης που μπορεί να μετατρέψει μια δύσκολη κατοχή σε προσωπικό καλάθι. Ο Sylvain Francisco, που έρχεται μετά από 16,5 πόντους και 6,5 ασίστ, προσθέτει πραγματική δημιουργία από ντρίμπλα και απειλή μετά το πρώτο pick-and-roll. Ο Brancou Badio και ο Jerian Grant μπορούν να λειτουργήσουν περισσότερο συμπληρωματικά.
Αυτό δίνει στον Obradovic πολλές επιλογές, αλλά όχι έτοιμη απάντηση. Πρέπει να αποφασίσει ποιος κρατά περισσότερο την μπάλα, ποιος παίζει χωρίς αυτήν και ποια δίδυμα μπορούν να κλείνουν παιχνίδια χωρίς να μειώνεται η άμυνα. Και αυτό θα μεταβάλλεται. Άλλο σχήμα μπορεί να χρειαστεί απέναντι σε switch, άλλο απέναντι σε drop και άλλο όταν ο αντίπαλος πιέζει τον Nunn με δύο παίκτες.
Η Real Madrid βρίσκεται σε πιο βαθιά μετάβαση. Ο Facundo Campazzo παραμένει ο βασικός οργανωτής, ο Theo Maledon προσφέρει πιο κάθετη δημιουργία και ο Andres Feliz τρίτη λύση χειρισμού. Ο Max Shulga προσθέτει μέγεθος και επιπλέον πάσα, αλλά η Real εξακολουθεί να αναζητά βασικό shooting guard με ουσιαστικό επιθετικό βάρος.
Εδώ βρίσκεται το πρώτο μεγάλο ερώτημα για τον Pedro Martínez: πώς θα αυξήσει την κίνηση της μπάλας χωρίς να μειώσει την επιρροή του Campazzo και ποιος θα δημιουργεί σκορ όταν ο Αργεντινός οδηγείται περισσότερο στον ρόλο του πασέρ.
Η Valencia κάνει το αντίθετο. Έχασε σημαντικό μέρος της περσινής περιφέρειας — Jean Montero, Darius Thompson και Brancou Badio — και τοποθετεί τον T.J. Shorts στο κέντρο της δημιουργίας. Δίπλα του υπάρχουν οι Mario Saint-Supéry, Alvaro Cardenas και Omari Moore.
Εδώ το ερωτηματικό είναι μεγαλύτερο λόγω Xavi Albert. Ως άνθρωπος του προηγούμενου επιτελείου γνωρίζει τη λογική του συλλόγου, αλλά δεν ξέρουμε ακόμη πόσο θα διατηρήσει τη φιλοσοφία του Pedro Martínez. Ο Shorts δίνει σαφή κατεύθυνση. Το ερώτημα είναι τι θα συμβεί όταν οι αντίπαλοι βγάλουν την μπάλα από τα χέρια του.
Η Fenerbahce ίσως διαθέτει το πιο βαρύ σύνολο δημιουργών. Ο Shane Larkin προστέθηκε σε ένα σχήμα όπου παραμένει ο Wade Baldwin IV, ενώ ο Trent Forrest προσφέρει μέγεθος και χειρισμό. Με Talen Horton-Tucker, Shavon Shields και Will Clyburn, η δημιουργία μπορεί να ξεκινήσει και από θέσεις εκτός άσου.
Για τον Sarunas Jasikevicius το πρόβλημα δεν θα είναι η έλλειψη δημιουργίας αλλά η κατανομή της. Larkin και Baldwin μπορούν και οι δύο να ελέγξουν κατοχές. Το κρίσιμο θα είναι αν μπορούν να λειτουργούν μαζί χωρίς να περιμένει ο ένας τον άλλον.
Η Zalgiris επέλεξε άλλη διαδρομή. Η απώλεια του Francisco δεν καλύφθηκε από έναν παίκτη αλλά από Carsen Edwards και Saben Lee, ενώ παραμένει ο Nigel Williams-Goss. Ο ίδιος ο σύλλογος εξήγησε ότι δεν προσπάθησε να βρει «τον επόμενο Francisco», αλλά να ανασχεδιάσει συνολικά την περιφέρεια.
Η Hapoel Tel Aviv διατηρεί τον Vasilije Micic και προσθέτει Tomas Satoransky και Khadeen Carrington, με Elijah Bryant να μπορεί επίσης να πάρει αποφάσεις με την μπάλα. Εδώ η δημιουργία είναι πιο κατανεμημένη, αλλά η σαφής ιεραρχία στις τελευταίες κατοχές θα είναι κρίσιμη.
OLYMPIACOS IMPACT
Ο Ολυμπιακός ακολουθεί τη λογική της εξέλιξης, όχι της ανακατασκευής.
Ο Codi Miller-McIntyre έρχεται ως πρώτος πασέρ της περυσινής EuroLeague με 7,4 ασίστ. Ο Jean Montero είχε 14,4 πόντους και 4,8 ασίστ και δίνει πιο επιθετική δημιουργία. Παραμένουν οι Thomas Walkup, Cory Joseph και Tyler Dorsey, ενώ ο Evan Fournier μπορεί να δημιουργήσει από το πλάι.
Το σημαντικότερο πλεονέκτημα είναι ότι ο Γιώργος Μπαρτζώκας δεν χρειάζεται να ξαναχτίσει τη γλώσσα της ομάδας. Μπορεί να αλλάξει τους τρόπους δημιουργίας μέσα στο ίδιο σύστημα.
Αλλά και εδώ τίποτα δεν είναι στατικό. Αν οι αντίπαλοι πιέσουν τον Miller-McIntyre κάτω από τα screen, αν κυνηγήσουν τον Montero στην άμυνα ή αν αναγκάσουν τον Dorsey να γίνει βασικός δημιουργός αντί εκτελεστής, ο Ολυμπιακός θα πρέπει να μετακινήσει τις ισορροπίες του.
ΠΟΥ ΚΑΤΑΛΗΓΟΥΜΕ
Οι επτά περσινοί playoff contenders ακολουθούν διαφορετικές διαδρομές, αλλά προσπαθούν να λύσουν το ίδιο πρόβλημα:
τι κάνεις όταν ο αντίπαλος έχει ήδη διαβάσει την πρώτη σου επιλογή;
Ο Παναθηναϊκός έχει μεγάλο εύρος δημιουργών. Η Fenerbahce τεράστια ατομική ποιότητα. Η Real Madrid αλλάζει φιλοσοφία. Η Valencia συγκεντρώνει περισσότερο τη δημιουργία. Η Zalgiris τη μοιράζει. Η Hapoel αυξάνει τις εναλλακτικές της. Ο Ολυμπιακός προσθέτει διαφορετικά εργαλεία πάνω σε ένα σταθερό σύστημα.
Το πλεονέκτημα δεν θα κριθεί τον Αύγουστο.
Θα κριθεί όταν οι άμυνες αρχίσουν να προσαρμόζονται και οι προπονητές αναγκαστούν να απαντήσουν στην απάντηση του αντιπάλου.
Εκεί θα φανεί ποιος έχει πραγματικά δεύτερη δημιουργία — και ποιος απλώς έχει περισσότερους γκαρντ.
WATCHLIST
Η κατανομή της μπάλας μεταξύ Nunn–Σλούκα–Francisco, η συνύπαρξη Larkin–Baldwin, η νέα επιθετική λογική του Pedro Martínez στη Real Madrid, το πόσο εξαρτημένη θα γίνει η Valencia από τον Shorts και, στον Ολυμπιακό, ποιοι δύο από Miller-McIntyre, Montero, Walkup, Joseph και Dorsey θα αποτελέσουν τα πιο αξιόπιστα δίδυμα στις κρίσιμες κατοχές.
