Υπάρχουν τελικά δύο ειδών ελληνοποιήσεις στο ελληνικό μπάσκετ.
Αυτές που ευνοούν τον αντίπαλο και αποτελούν θεσμικό ζήτημα. Και αυτές που μπορεί να ευνοήσουν εμάς και αποτελούν… ευχάριστη εξέλιξη.
Πριν από λίγους μήνες ο Παναθηναϊκός δεν περιορίστηκε σε διαμαρτυρίες για την ελληνοποίηση του Thomas Walkup. Προχώρησε σε επίσημο αίτημα ανάκλησης της ελληνικής ιθαγένειάς του, υποστηρίζοντας ότι η κατ’ εξαίρεση πολιτογράφησή του δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις με τις οποίες είχε γίνει.
Θεμιτό. Αν θεωρείς ότι υπάρχει θεσμικό ή νομικό ζήτημα, δικαιούσαι να το θέσεις.
Μόνο που σήμερα η ιστορία αποκτά ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον δεύτερο κεφάλαιο.
Ο Moustapha Fall, ο οποίος είχε αρχίσει τη διαδικασία απόκτησης ελληνικής ιθαγένειας όσο ακόμη ήταν παίκτης του Ολυμπιακού, είναι πλέον παίκτης του Παναθηναϊκού. Και οι τελευταίες πληροφορίες θέλουν τους πράσινους να αισιοδοξούν ότι μέχρι το Super Cup θα μπορεί να αγωνίζεται στις εγχώριες διοργανώσεις ως Έλληνας.
Κάπου εδώ το ελληνικό διαβατήριο φαίνεται να αποκτά εντελώς
διαφορετικό… πολιτικό βάρος.
Για να είμαστε απολύτως δίκαιοι, οι δύο υποθέσεις δεν είναι κατ’ ανάγκη νομικά ίδιες. Ο Walkup πολιτογραφήθηκε κατ’ εξαίρεση, ενώ η διαδικασία του Fall μπορεί να στηρίζεται σε διαφορετικές προϋποθέσεις λόγω της πολυετούς παρουσίας του στην Ελλάδα.
Αλλά αυτό ακριβώς κάνει την ιστορία ακόμη πιο αποκαλυπτική.
Γιατί αν η ένσταση του Παναθηναϊκού ήταν αποκλειστικά νομική, κανένα πρόβλημα. Να συζητήσουμε τον νόμο, τις προϋποθέσεις και το άρθρο βάσει του οποίου έγινε κάθε πολιτογράφηση.
Αν όμως το επιχείρημα παρουσιαζόταν ως μάχη για την «αλλοίωση» του ελληνικού κορμού, για το αγωνιστικό πλεονέκτημα που δημιουργεί ένα ελληνικό διαβατήριο ή για ξένους παίκτες που εμφανίζονται ξαφνικά ως Έλληνες στις εγχώριες διοργανώσεις, τότε ο Fall γίνεται ένα εξαιρετικά άβολο τεστ συνέπειας.
Γιατί στο φύλλο αγώνα το αποτέλεσμα είναι πολύ απλό.
Ο Walkup με ελληνικό διαβατήριο δεν καταλαμβάνει θέση ξένου.
Ο Fall, εφόσον ολοκληρωθεί η διαδικασία, επίσης δεν θα καταλαμβάνει θέση ξένου.
Η διαφορά είναι ότι ο πρώτος φορούσε κόκκινα όταν άρχισαν οι ενστάσεις και ο δεύτερος φορά πλέον πράσινα όταν άρχισε η ανυπομονησία.
Και κάπου εκεί πρέπει να αποφασίσουμε τι ακριβώς μας ενοχλεί.
Η διαδικασία;
Η αρχή;
Ή το χρώμα της φανέλας του ανθρώπου που κρατάει το διαβατήριο;
Γιατί οι αρχές έχουν ένα ενοχλητικό χαρακτηριστικό: αν είναι πραγματικά αρχές, ισχύουν και όταν δεν μας συμφέρουν.
Όλα τα υπόλοιπα λέγονται απλώς διαχείριση ρόστερ.
