Τώρα οι επιλογές αρχίζουν να κοστίζουν
Η προετοιμασία τελείωσε. Τα φιλικά έδωσαν υποσχέσεις, ερωτήματα και αρκετό υλικό για να τσακωνόμαστε μέχρι να έρθουν τα πραγματικά παιχνίδια. Σε τρεις ημέρες όμως ο Ολυμπιακός παίζει με τη Fenerbahce στο SuperCup. Και από εκείνη τη στιγμή το «δοκιμάζουμε» αρχίζει σιγά-σιγά να παραχωρεί τη θέση του στο «επιλέγουμε».
Κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσεις να δοκιμάζεις και να διαλέξεις
Ο Σεπτέμβριος είναι ο μήνας στον οποίο κάθε προπονητής δικαιούται σχεδόν τα πάντα.
Να παίξει περίεργες πεντάδες. Να αφήσει έναν παίκτη περισσότερο απ’ όσο θα τον άφηνε τον Ιανουάριο. Να βάλει δύο χειριστές μαζί για να δει τι θα συμβεί. Να δοκιμάσει έναν ψηλό σε διαφορετικό ρόλο. Να χάσει ένα παιχνίδι και να πει ότι δεν τον ενδιαφέρει το αποτέλεσμα. Να κερδίσει και να πει πάλι ότι δεν τον ενδιαφέρει το αποτέλεσμα.
Και έχει δίκιο.
Η προετοιμασία υπάρχει ακριβώς γι’ αυτό: για να μπορείς να κάνεις λάθη χωρίς να χρειάζεται να τα πληρώσεις.
Μόνο που αυτή η περίοδος τελειώνει.
Στις 18 Σεπτεμβρίου ο Ολυμπιακός αντιμετωπίζει τη Fenerbahce στον ημιτελικό του πρώτου EuroLeague Basketball SuperCup στο Abu Dhabi. Στον άλλο ημιτελικό θα παίξουν Real Madrid και Dubai Basketball, ενώ μία ημέρα αργότερα θα διεξαχθούν ο μικρός και ο μεγάλος τελικός.
Και ξαφνικά κάτι αλλάζει.
Όχι επειδή το SuperCup έγινε μέσα σε ένα βράδυ Final Four του Μαΐου. Δεν έγινε. Ούτε επειδή όσα είδαμε στα φιλικά πρέπει τώρα να πεταχτούν στον κάλαθο των αχρήστων. Το αντίθετο.
Αλλά επειδή για πρώτη φορά οι επιλογές θα έχουν αποτέλεσμα που καταγράφεται.
Αυτό είναι το σημείο όπου αρχίζει να με ενδιαφέρει πολύ περισσότερο τι θα επιλέξει ο Γιώργος Μπαρτζώκας από το τι μπορεί να επιλέξει.
Το ρόστερ το ξέρουμε. Το βάθος επίσης. Και τις δυνατότητες τις έχουμε συζητήσει αρκετά ώστε να κινδυνεύουμε να τις μάθουμε απέξω πριν τις δούμε πραγματικά.
Τώρα έρχεται η ιεραρχία.
Ποιος θα κρατήσει την μπάλα όταν η κατοχή στραβώσει;
Ποιοι guards μπορούν να συνυπάρξουν χωρίς να χρειάζονται όλοι την ίδια μπάλα;
Ποιος θα τελειώσει ένα κλειστό παιχνίδι;
Πόσο γρήγορα μπορεί ο Codi Miller-McIntyre να γίνει μέρος της αγωνιστικής γλώσσας της ομάδας;
Πού ακριβώς θα βρει ο Jean Montero τα λεπτά στα οποία η ενέργεια και η επιθετικότητά του θα είναι πλεονέκτημα και όχι απλώς κάτι ευχάριστο να παρακολουθείς;
Πώς θα μοιραστούν κατοχές οι Evan Fournier, Tyler Dorsey και Sasha Vezenkov όταν το παιχνίδι ζητάει έναν και όχι τρεις;
Και στους ψηλούς, ειδικά με την κατάσταση του Nikola Milutinov να χρειάζεται παρακολούθηση, πόσο γρήγορα μπορεί ο Donta Hall να μετατρέψει την ενέργεια που έδειξε στην προετοιμασία σε πραγματική ασφάλεια για το rotation;
Αυτές είναι ωραίες ερωτήσεις.
Το ακόμη ωραιότερο είναι ότι ο Ολυμπιακός έχει πολλές πιθανές καλές απαντήσεις.
Υπάρχει όμως μια λεπτή διαφορά ανάμεσα στο «έχω πολλές επιλογές» και στο «ξέρω ποια επιλογή χρειάζομαι».
Οι πραγματικά μεγάλες ομάδες δεν είναι εκείνες που έχουν δεκαπέντε λύσεις.
Είναι εκείνες που, όταν απομένουν δύο λεπτά και το σκορ είναι 76–75, ξέρουν ποιες πέντε χρειάζονται.
Εκεί αρχίζει τώρα η σεζόν.
Το SuperCup δεν είναι ούτε «φιλικό» ούτε απόδειξη ότι είμαστε έτοιμοι
Αν ο Ολυμπιακός το κατακτήσει, δεν θα σημαίνει ότι έγινε ήδη η καλύτερη ομάδα της Ευρώπης.
Αν αποκλειστεί από τη Fenerbahce, δεν θα σημαίνει ότι κάτι πήγε στραβά στον σχεδιασμό.
Μπορούμε, για μία φορά, να δεχθούμε δύο ιδέες ταυτόχρονα;
Το SuperCup είναι επίσημος τίτλος και θέλουμε να τον κερδίσουμε.
Και είναι επίσης Σεπτέμβριος.
Το πραγματικά χρήσιμο δεν θα είναι να χρησιμοποιήσουμε το αποτέλεσμα για να επιβεβαιώσουμε ό,τι πιστεύαμε ήδη.
Θα είναι να δούμε τι κάνει ο Ολυμπιακός όταν το αποτέλεσμα αρχίζει επιτέλους να τον νοιάζει.
Αυτά κρατήσαμε σήμερα
Το SuperCup προχωρά κανονικά
Το πρώτο EuroLeague Basketball SuperCup παραμένει προγραμματισμένο για τις 18–19 Σεπτεμβρίου στο Abu Dhabi, με τέσσερις ομάδες: Ολυμπιακός, Fenerbahce, Real Madrid και Dubai Basketball.
Για τον Ολυμπιακό, το πρώτο επίσημο τεστ έρχεται λοιπόν χωρίς άλλη παράταση. Και ίσως αυτό να είναι καλό. Κάποια στιγμή χρειάζεσαι έναν αντίπαλο που δεν ενδιαφέρεται καθόλου για το αν εσύ πρόλαβες να δέσεις.
Ο Milutinov είναι θέμα που παρακολουθούμε, όχι θέμα που δραματοποιούμε
Ο Nikola Milutinov δεν ολοκλήρωσε το τελευταίο φιλικό με τη Maccabi Tel Aviv, με την ενημέρωση να αναφέρει τενοντίτιδα στον ορθό μηριαίο του αριστερού ποδιού.
Μέχρι να υπάρξει νεότερη επίσημη εικόνα, δεν υπάρχει λόγος ούτε για ιατρικές προφητείες ούτε για αντίστροφη μέτρηση επιστροφής.
Υπάρχει όμως ένας αγωνιστικός λόγος να μας ενδιαφέρει: η κατάσταση του Milutinov επηρεάζει αυτομάτως την ευθύνη που μπορεί να χρειαστεί να αναλάβει ο Donta Hall στο πρώτο πραγματικό τεστ της χρονιάς.
Τώρα αρχίζει η μετάβαση από το roster στο rotation
Στα φιλικά είδαμε σχεδόν όλους.
Στα επίσημα παιχνίδια αρχίζουμε να μαθαίνουμε ποιοι πραγματικά θα παίζουν μαζί.
Και αυτό είναι ίσως η σημαντικότερη πληροφορία που περιμένουμε από το Abu Dhabi.
Όχι ποιος θα βάλει 20.
Ποιοι θα είναι μέσα όταν το παιχνίδι ζητήσει πέντε.
Τα media κοιτούν το Abu Dhabi. Οι μπασκετόγαυροι κοιτούν και πολύ πιο μακριά.
Η αγωνιστική επικαιρότητα οδηγεί φυσιολογικά προς το SuperCup.
Η Fenerbahce, η κατάσταση ετοιμότητας του Ολυμπιακού, η διαχείριση του Milutinov, οι πρώτες πραγματικές επιλογές του Μπαρτζώκα και το ερώτημα αν η καλή εικόνα της προετοιμασίας μπορεί να μεταφερθεί σε επίσημο παιχνίδι συνθέτουν το άμεσο κάδρο.
Και αυτή τη φορά δεν χρειάζεται να ψάξουμε κάποια μεγάλη κρυμμένη αφήγηση.
Το πρώτο επίσημο παιχνίδι έρχεται.
Είναι είδηση από μόνο του.
Η συζήτηση των μπασκετόγαυρων, όμως, έχει ανοίξει αρκετά περισσότερο.
Το ένα θέμα είναι οι αλλαγές στους κανονισμούς της EuroLeague. Όχι σαν θεωρητική συζήτηση κανονισμών που διαβάζει κανείς επειδή δεν έχει κάτι καλύτερο να κάνει, αλλά με το κλασικό οπαδικό ερώτημα πίσω από κάθε αλλαγή: ωραία, και αυτό πώς θα επηρεάσει τα παιχνίδια που θα βλέπουμε;
Οι κανόνες στο μπάσκετ έχουν αυτή την περίεργη ιδιότητα. Μπορούν να μοιάζουν ασήμαντοι μέχρι την πρώτη φορά που μια κατοχή, μια απόφαση ή ένα τελευταίο δίλεπτο σε κάνει να ψάχνεις τι ακριβώς άλλαξε.
Το δεύτερο θέμα είναι ακόμη πιο κοντά στο δέρμα του οπαδού: το δικαίωμα αγοράς εισιτηρίου διαρκείας στο νέο ΣΕΦ.
Εδώ η συζήτηση παύει να είναι αφηρημένη.
Για τον κάτοχο διαρκείας, το νέο ΣΕΦ δεν είναι render, αρχιτεκτονική συζήτηση ή ακόμη ένα μεγάλο project. Είναι η ερώτηση αν θα έχει θέση εκεί όταν ανοίξουν ξανά οι πόρτες.
Ποιος θα έχει προτεραιότητα; Πώς θα αντιμετωπιστούν οι σημερινοί κάτοχοι; Τι θα σημαίνει η μεταβατική περίοδος; Πώς θα διατηρηθεί η συνέχεια ανάμεσα στον άνθρωπο που ήταν εκεί πριν από την ανακατασκευή και στον άνθρωπο που θέλει να είναι εκεί μετά;
Μέχρι να υπάρχουν οριστικές λεπτομέρειες, δεν πρόκειται να τις εφεύρουμε.
Αλλά ο προβληματισμός είναι απολύτως πραγματικός.
Γιατί ένα γήπεδο μπορεί να αλλάξει καθίσματα, σουίτες, διαδρόμους και προσόψεις.
Η σχέση του κόσμου με το γήπεδο είναι πολύ δυσκολότερο πράγμα να ανακατασκευαστεί.
Τα media κοιτούν λογικά την Παρασκευή.
Η κοινότητα κοιτάζει ταυτόχρονα την Παρασκευή, τη σεζόν και μερικά χρόνια μπροστά.
Από τη Fenerbahce, στους κανονισμούς της EuroLeague, μέχρι το ερώτημα «πού θα κάθομαι όταν επιστρέψουμε σπίτι;».
Αυτό δεν είναι διάσπαση ενδιαφέροντος.
Αυτό είναι οπαδική ζωή.
Ένας νέος τίτλος χρειάζεται πάντα κάποιον να γίνει ο πρώτος
Το SuperCup του Abu Dhabi είναι η πρώτη διοργάνωση του συγκεκριμένου θεσμού από τη EuroLeague Basketball.
Άρα κάποιος την Παρασκευή και το Σάββατο δεν θα προσπαθήσει απλώς να κερδίσει ένα κύπελλο.
Θα προσπαθήσει να γίνει ο πρώτος που το κέρδισε ποτέ.
Αν είναι ο Ολυμπιακός, προβλέπω ότι μέχρι την Κυριακή θα έχουμε ανακαλύψει πως πρόκειται για θεσμό τεράστιου ιστορικού κύρους.
Είμαστε απλοί άνθρωποι.
Τι κοιτάμε όταν δεν κοιτάμε τον Ολυμπιακό
Το SuperCup έχει ένα παράξενα ενδιαφέρον τετράγωνο.
Ολυμπιακός, Fenerbahce, Real Madrid, Dubai Basketball.
Τρεις διαφορετικές παραδοσιακές ευρωπαϊκές δυνάμεις και η Dubai, που εκπροσωπεί κάτι εντελώς διαφορετικό: τη νέα γεωγραφία και τη νέα οικονομική πραγματικότητα του ευρωπαϊκού μπάσκετ.
Και ίσως γι’ αυτό το πρώτο SuperCup έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον από το αγωνιστικό του βάρος.
Δεν είναι απλώς τέσσερις ομάδες που παίζουν δύο παιχνίδια στο Abu Dhabi.
Είναι μια μικρή φωτογραφία του σημείου στο οποίο βρίσκεται σήμερα η EuroLeague: παραδοσιακά clubs, μεγάλα budgets, νέες αγορές, επέκταση πέρα από τα συνηθισμένα γεωγραφικά όρια και μια διοργάνωση που συνεχίζει να ψάχνει πώς ακριβώς θέλει να μεγαλώσει.
Και κάπου εκεί μπαίνουν και οι αλλαγές στους κανονισμούς που απασχολούν την κοινότητα.
Το ευρωπαϊκό μπάσκετ αλλάζει.
Άλλοτε με μια μεγάλη ανακοίνωση.
Άλλοτε με μία παράγραφο στον κανονισμό.
Και συνήθως καταλαβαίνουμε ποια αλλαγή ήταν πραγματικά σημαντική αρκετό καιρό αργότερα.
Αν το γήπεδο είναι «το σπίτι μας», τότε ο κόσμος δεν μπορεί να είναι ο τελευταίος που μαθαίνει πού θα κάθεται
Καταλαβαίνω ότι ένα νέο γήπεδο είναι τεράστιο project.
Καταλαβαίνω ότι υπάρχουν χρονοδιαγράμματα, εμπορικές αποφάσεις, χωρητικότητες, διαφορετικές κατηγορίες θέσεων και πράγματα που δεν μπορούν να ανακοινωθούν πριν οριστικοποιηθούν.
Αλλά υπάρχει κάτι που πρέπει να είναι αυτονόητο.
Ο σημερινός κάτοχος διαρκείας δεν είναι απλώς ένας πιθανός πελάτης του αυριανού γηπέδου.
Είναι μέρος της συνέχειας του γηπέδου.
Το νέο ΣΕΦ πρέπει φυσικά να φέρει καινούργιο κόσμο.
Αλλά πρέπει επίσης να κάνει τον άνθρωπο που ήταν εκεί πριν να αισθανθεί ότι δεν χρειάζεται να ξανασυστηθεί.
Γιατί μπορείς να ανακαινίσεις ένα σπίτι.
Δεν χρειάζεται μετά να ζητήσεις από τους παλιούς κατοίκους να αποδείξουν ότι έμεναν εκεί.
Η θέση μου
Οι οπαδοί έχουμε μια παράξενη σχέση με τις θέσεις μας στο γήπεδο.
Τυπικά αγοράζεις ένα κάθισμα για μία σεζόν.
Στην πραγματικότητα αγοράζεις πολύ περισσότερα.
Τον άνθρωπο που κάθεται δύο σειρές μπροστά και γυρίζει σε κάθε λάθος του διαιτητή για να επιβεβαιώσει ότι το είδες κι εσύ.
Τον άλλον που φτάνει πάντα στο δεύτερο λεπτό.
Εκείνον που ξέρει τον παίκτη που θα μπει πριν σηκωθεί από τον πάγκο.
Τη διαδρομή προς την είσοδο.
Το σημείο που παίρνεις νερό.
Το πώς φαίνεται το παρκέ από τη συγκεκριμένη γωνία.
Τη στιγμή που σηκώνεται όλη η εξέδρα πριν ακόμη μπει το σουτ.
Γι’ αυτό και καταλαβαίνω απόλυτα γιατί το δικαίωμα διαρκείας στο νέο ΣΕΦ απασχολεί ήδη τον κόσμο.
Δεν αγοράζουμε μόνο πρόσβαση σε σαράντα αγώνες.
Χτίζουμε συνήθειες.
Και μετά από αρκετά χρόνια οι συνήθειες γίνονται μνήμη.
Το νέο ΣΕΦ πρέπει να είναι καλύτερο. Πιο σύγχρονο, πιο λειτουργικό, πιο όμορφο, πιο μπασκετικό.
Αλλά θα υπάρχει μια στιγμή, όταν επιστρέψουμε, που τίποτα από αυτά δεν θα είναι το σημαντικότερο.
Θα μπεις μέσα.
Θα ψάξεις προς την εξέδρα.
Και θα θελήσεις να ξέρεις κάτι πολύ απλό.
Πού είναι η θέση μου;
Γιατί το καινούργιο γήπεδο θα γίνει πραγματικά σπίτι μόνο όταν αρχίσουμε να βρίσκουμε ξανά ο ένας τον άλλον μέσα του.