Το βάθος φαίνεται. Η συνοχή όχι ακόμη.

Υπάρχει ένας πολύ ευχάριστος τρόπος να ξεγελάσεις τον εαυτό σου τον Σεπτέμβριο.

Κερδίζεις τα φιλικά. Βλέπεις δύο-τρεις διαφορετικούς πρωταγωνιστές κάθε βράδυ. Ανακαλύπτεις έναν καινούργιο παίκτη που σου αρέσει λίγο περισσότερο απ’ όσο περίμενες. Κάποιος βάζει ένα clutch σουτ. Κάποιος άλλος βγάζει μια άμυνα που μένει στο μυαλό. Και πριν το καταλάβεις, έχεις αρχίσει να φέρεσαι σαν να ξέρεις ήδη τι ομάδα έχεις.

Ο Ολυμπιακός μόλις τελείωσε την προετοιμασία του αήττητος, με τελευταία νίκη το 77–72 απέναντι στη Maccabi Tel Aviv στη Λευκωσία. Πρώτος σκόρερ ήταν ο Mbaye Ndiaye, ενώ θετική παρουσία είχαν οι Tyler Dorsey και Donta Hall. Ταυτόχρονα, ο Nikola Milutinov αποχώρησε νωρίς, με την ομάδα να αναφέρει τενοντίτιδα στον αριστερό ορθό μηριαίο.

Όλα αυτά μοιάζουν με μια καλή φωτογραφία.

Αλλά το μπάσκετ δεν είναι φωτογραφία. Είναι ταινία.

Και αυτή τη στιγμή έχουμε δει μόνο τα πρώτα λεπτά.

Το βάθος είναι ήδη ορατό. Αυτό δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση. Ο Ολυμπιακός μπορεί να κερδίσει χωρίς να περιμένει το ίδιο πράγμα από τους ίδιους παίκτες κάθε βράδυ. Μπορεί να πάρει scoring από Sasha Vezenkov, Evan Fournier, Tyler Dorsey, μπορεί να βρει ενέργεια από Donta Hall, μπορεί να δει τον Jean Montero να αλλάζει τον ρυθμό, μπορεί να πάρει βραδιά από τον Mbaye Ndiaye.

Αυτό είναι πολυτέλεια.

Η δυσκολία αρχίζει όταν πρέπει όλα αυτά να αποκτήσουν ιεραρχία.

Εκεί μπαίνει ο Codi Miller-McIntyre.

Η ποιότητά του δεν είναι το ερώτημα. Ούτε το βιογραφικό του. Την περασμένη σεζόν είχε 12,6 πόντους, 7,4 ασίστ και 4,5 ριμπάουντ στη EuroLeague, ενώ έχει ήδη κατακτήσει δύο φορές την κορυφή των assists στη διοργάνωση.

Το ερώτημα είναι άλλο.

Πόσο γρήγορα μπορεί ένας guard που έχει μάθει να οργανώνει, να κρατά την μπάλα, να διαβάζει συνεχώς το παιχνίδι και να ελέγχει possessions, να ενταχθεί σε μια περιφέρεια όπου υπάρχουν ήδη Tyler Dorsey, Evan Fournier, Jean Montero, και όπου η φιλοσοφία του Γιώργου Μπαρτζώκα δεν ζητά απλώς δημιουργία αλλά δημιουργία μέσα σε συγκεκριμένες αποστάσεις, συγκεκριμένο timing και συγκεκριμένη μοιρασιά ευθύνης;

Αυτό δεν είναι πρόβλημα.

Είναι διαδικασία.

Και οι διαδικασίες έχουν ένα κακό συνήθειο: δεν ενδιαφέρονται καθόλου για το πρόγραμμα.

Ο Miller-McIntyre υπέγραψε για τρία χρόνια και ήρθε στον Πειραιά ως ένας από τους πιο έμπειρους δημιουργούς της διοργάνωσης. Ο ίδιος είχε πει από την άφιξή του ότι ήθελε εδώ και χρόνια να παίξει στην Ελλάδα και ότι η ευκαιρία να βρεθεί στον Ολυμπιακό, δίπλα σε αυτό το coaching staff και αυτούς τους παίκτες, ήταν καθοριστική.

Ωραία.

Τώρα πρέπει να γίνει ο guard του Ολυμπιακού.

Και αυτές οι δύο προτάσεις δεν είναι το ίδιο πράγμα.

Το SuperCup έρχεται στις 18 Σεπτεμβρίου στο Άμπου Ντάμπι, με τον Ολυμπιακό να αντιμετωπίζει τη Fenerbahce στον πρώτο ημιτελικό. Δεν υπάρχει πλέον άνεση για ατελείωτα πειράματα. Το επόμενο λάθος θα εξακολουθεί να είναι φυσιολογικό, αλλά δεν θα είναι πια δωρεάν.

Γι’ αυτό και σήμερα η σωστή αίσθηση δεν είναι ενθουσιασμός.

Είναι συγκρατημένη αισιοδοξία.

Και, περίεργο πράγμα για οπαδούς, ίσως αυτή να είναι από τις πιο ώριμες διαθέσεις που μπορούμε να έχουμε αυτή την εποχή.

Αυτά κρατήσαμε σήμερα

Αήττητη προετοιμασία. Ωραίο, αλλά όχι τίτλος.

Ο Ολυμπιακός έκλεισε τα φιλικά με 77–72 επί της Maccabi Tel Aviv, ολοκληρώνοντας αήττητος την προετοιμασία του. Είναι σαφώς θετικό. Είναι επίσης κάτι που πρέπει να κρατήσουμε στις σωστές διαστάσεις. Η preseason μπορεί να δείξει ρυθμό, χημεία και τάσεις. Δεν έχει ακόμη το βάρος της επίσημης πίεσης.

Ο Ndiaye κέρδισε άλλη μία καλή σημείωση στο τετράδιο.

Ο Mbaye Ndiaye ήταν πρώτος σκόρερ απέναντι στη Maccabi. Αυτό από μόνο του δεν αλλάζει rotation, αλλά δείχνει κάτι που θα χρειαστεί φέτος ο Ολυμπιακός: παίκτες από χαμηλότερα επίπεδα της ιεραρχίας να μπορούν να εμφανίζονται έτοιμοι όταν το παιχνίδι το ζητήσει. Σε βαθύ ρόστερ, αυτό είναι σχεδόν τόσο σημαντικό όσο η κορυφή.

Milutinov: παρακολούθηση, όχι μαντεψιά.

Ο Nikola Milutinov αποχώρησε από το παιχνίδι με τη Maccabi λόγω τενοντίτιδας στον αριστερό ορθό μηριαίο. Δεν υπάρχει λόγος να εφεύρουμε timetable επιστροφής ή να γράψουμε σενάρια. Υπάρχει λόγος να το παρακολουθούμε, ειδικά καθώς πλησιάζει το πρώτο επίσημο παιχνίδι.

Το πρώτο SuperCup είναι λίγο φιλικό, λίγο τίτλος και πολύ τεστ χαρακτήρα

Στις 18 και 19 Σεπτεμβρίου στο Άμπου Ντάμπι θα γίνει το πρώτο Euroleague Basketball SuperCup. Ο Ολυμπιακός αντιμετωπίζει τη Fenerbahce στον πρώτο ημιτελικό, ενώ Real Madrid και Dubai Basketball συνθέτουν το άλλο ζευγάρι.

Το format είναι Final Four. Δύο ημιτελικοί, μικρός τελικός και τελικός.

Και ήδη ξέρουμε τι θα γίνει.

Αν το κερδίσει ο Ολυμπιακός, θα είναι «ο πρώτος SuperCup τίτλος της ιστορίας».

Αν το χάσει, θα είναι «ουσιαστικά συνέχεια της προετοιμασίας».

Και οι δύο φράσεις θα είναι, με κάποιον τρόπο, αληθινές.

Το πιο ενδιαφέρον για εμάς είναι ότι αυτή είναι η πρώτη στιγμή όπου οι συνδυασμοί, οι ρόλοι και η αμυντική πειθαρχία θα δοκιμαστούν με πραγματικό κόστος. Ο Miller-McIntyre δεν θα πρέπει απλώς να δείξει ότι είναι μέσα στο rotation. Θα πρέπει να δείξει ότι μπορεί να βοηθήσει το rotation να λειτουργεί.

Και ο Ολυμπιακός συνολικά θα πρέπει να αποδείξει κάτι πολύ απλό:

ότι το βάθος δεν είναι απλώς πολλά καλά ονόματα.

Είναι πολλοί καλοί παίκτες που ξέρουν πότε να κάνουν λιγότερα.