Το περίεργο προνόμιο να βλέπεις τις ατέλειες κρατώντας ένα κύπελλο

Υπάρχουν δύο τρόποι να κοιτάξεις το 101–96 απέναντι στον ΠΑΟΚ.

Ο πρώτος είναι ο εύκολος. Ο Ολυμπιακός πήρε το πέμπτο συνεχόμενο Super Cup, έβαλε 101 πόντους, είχε τον Sasha Vezenkov στους 25 με 10 ριμπάουντ, τον Jean Montero στους 20 με 5 ασίστ και τον Evan Fournier στους 19, και έφυγε από το Περιστέρι με ακόμη ένα τρόπαιο.

Ωραία. Φωτογραφία, κύπελλο, χαμόγελο, πάμε παρακάτω.

Ο δεύτερος τρόπος είναι λίγο πιο μπασκετόγαυρος.

Είναι να κοιτάξεις το +21, μετά να κοιτάξεις το 94–93 και να αναρωτηθείς πώς ακριβώς κατάφερε η ίδια ομάδα να χωρέσει μέσα σε σαράντα λεπτά τόσο πολύ από αυτό που θέλει να γίνει και τόσο πολύ από αυτό που ακόμη δεν είναι.

Ο ΠΑΟΚ έβαλε 60 πόντους στο δεύτερο ημίχρονο. Τελείωσε με 19 τρίποντα και μετέτρεψε έναν τελικό που έμοιαζε ελεγχόμενος σε πραγματικό παιχνίδι μιας κατοχής.

Δεν χρειάζεται να κάνουμε το γνωστό ελληνικό κόλπο και να αποφασίσουμε στις 28 Σεπτεμβρίου ότι «υπάρχει σοβαρό πρόβλημα». Ούτε όμως χρειάζεται να πείσουμε τους εαυτούς μας ότι όλα τα δύσκολα σουτ του ΠΑΟΚ ήταν ένα κοσμικό ατύχημα.

Αυτή η ομάδα βρίσκεται ακόμη σε κατασκευή.

Και το ενδιαφέρον είναι ότι κερδίζει ενώ κατασκευάζεται.

Ο ίδιος ο Γιώργος Μπαρτζώκας μάς είχε δώσει το πλαίσιο ήδη μετά την Baskonia. Μίλησε για χημεία που δεν έχει ακόμη δημιουργηθεί, για προπονήσεις που δεν έχουν γίνει, για την ανάγκη να γίνει ο Ολυμπιακός πιο συμπαγής και στις δύο πλευρές του παρκέ.

Και είπε κάτι που αξίζει να το θυμόμαστε κάθε φορά που ο Σεπτέμβριος αρχίζει να μεταμφιέζεται σε Απρίλιο:

«Δεν είμαστε μάγοι».

Το RPG Game Report της Baskonia είχε ήδη δείξει κάτι αντίστοιχο από άλλη διαδρομή. Ο Ολυμπιακός δεν είχε κερδίσει επειδή είχε ανακαλύψει μία πεντάδα που καταπίνει τον αντίπαλο για είκοσι λεπτά. Η πιο καθοριστική πεντάδα έπαιξε μόλις 4:14, ενώ μεγάλο μέρος της διαφοράς δημιουργήθηκε από μικρότερα σχήματα και διαφορετικούς συνδυασμούς.

Αυτό δεν είναι απαραίτητα αδυναμία. Είναι ένδειξη μιας ομάδας που ακόμη ψάχνει τις σταθερές της έχοντας ήδη πολλές πιθανές λύσεις.

Κοιτάξτε μόνο τι έχει συμβεί μέσα σε λίγες ημέρες. Στη Baskonia το RPG Rating έβγαλε Vezenkov 9,4, Dorsey 9,2 και Montero 7,8. Στον ημιτελικό με την ΑΕΚ, Player of the Game ήταν ο Donta Hall με 8,9, ενώ Vezenkov και Montero ήταν ξανά ψηλά.

Στον τελικό ο Montero πήρε πάνω του κρίσιμες κατοχές και ο Vezenkov έκανε πάλι αυτό το εκνευριστικά Vezenkov πράγμα όπου κάποια στιγμή κοιτάζεις το φύλλο αγώνα και ανακαλύπτεις 25 πόντους και 10 ριμπάουντ λες και συνέβησαν μόνοι τους.

Δεν έχουμε λοιπόν ακόμη έναν Ολυμπιακό με μία ταυτότητα.

Έχουμε αρκετές πιθανές εκδοχές του.

Και ίσως αυτό είναι το πραγματικά ενδιαφέρον νέο της πρώτης εβδομάδας.

Το κύπελλο είναι ωραίο. Οι φωτογραφίες επίσης. Αλλά τον Μάιο δεν θα θυμόμαστε ποιος σήκωσε το Super Cup στο Περιστέρι επειδή ήταν το πέμπτο συνεχόμενο.

Μπορεί όμως να θυμόμαστε ότι εκείνες τις ημέρες αρχίσαμε να βλέπουμε τι μπορούσε να γίνει αυτή η ομάδα.

Δύο διαφορετικές συζητήσεις για την ίδια ομάδα

Η σημερινή εικόνα στα ελληνικά αθλητικά media είναι αρκετά προβλέψιμη: πέμπτο στα πέντε, Vezenkov–Montero–Fournier, η μεγάλη επιστροφή του ΠΑΟΚ και η προειδοποίηση ότι ο Ολυμπιακός «έκανε τα εύκολα δύσκολα».

Όλα είναι πραγματικά κομμάτια του αγώνα.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν πρέπει υποχρεωτικά να διαλέξουμε ένα.

Ή κυρίαρχος Ολυμπιακός ή προβληματικός Ολυμπιακός.

Ή μεγάλη επιθετική εμφάνιση ή κακή άμυνα.

Ή θρίαμβος ή καμπανάκι.

Το μπάσκετ, ευτυχώς, έχει τη δυσάρεστη συνήθεια να επιτρέπει δύο πράγματα να είναι αληθινά ταυτόχρονα.

Εν τω μεταξύ, στο γνωστό παράλληλο σύμπαν των μπασκετόγαυρων, μπορείς να πάρεις ένα κύπελλο Κυριακή βράδυ και μέχρι τη Δευτέρα το μεσημέρι να έχει ήδη ξεκινήσει σοβαρή συζήτηση για το αν έχουμε αρκετούς ψηλούς, ποιος πρέπει να παίζει με ποιον και πού ακριβώς θα χωρέσουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι.

Όπως πρέπει, δηλαδή.

Η κουβέντα αυτές τις ώρες γυρίζει πολύ γύρω από τις ατομικές εμφανίσεις, αλλά πίσω από τα πρόσωπα υπάρχει μια μεγαλύτερη περιέργεια: πόσο βαθύ είναι πραγματικά αυτό το roster και τι διαφορετικό μπορεί να δώσει κάθε κομμάτι του;

Ο Vezenkov, φυσικά, βρίσκεται παντού — κάποια πράγματα στη ζωή είναι πιο σταθερά και από τον ΕΝΦΙΑ.

Αλλά Hall, Montero, Dorsey και Milutinov απασχολούν έντονα την κουβέντα, ενώ η επιστροφή του Dunston άνοιξε αυτομάτως το αγαπημένο ελληνικό άθλημα μετά το μπάσκετ: να φτιάχνουμε rotations πριν προλάβει ο καινούργιος παίκτης να ξεπακετάρει τη βαλίτσα του.

Ειδικά για τον Hall η διάθεση είναι εμφανώς θετική. Και εδώ η κουβέντα δεν γεννήθηκε από το πουθενά. Το RPG Rating τον είχε ήδη αναδείξει Player of the Game απέναντι στην ΑΕΚ με 8,9, 19 πόντους, 7 ριμπάουντ και +21 στα λεπτά του.

Ο Montero παραμένει επίσης στο κέντρο της συζήτησης — όχι πια τόσο ως «ο καινούργιος που θέλουμε να δούμε», αλλά ως παίκτης που αρχίζει να δημιουργεί πραγματικές προσδοκίες.

Και κάπου εκεί βρίσκεται ίσως η πιο ενδιαφέρουσα μετατόπιση των τελευταίων ημερών: οι μπασκετόγαυροι δεν συζητούν πλέον μόνο ποιον πήραμε.

Έχουν αρχίσει να συζητούν τι μπορούμε να κάνουμε με όλους αυτούς που πήραμε.

Τα media αφηγούνται κυρίως το αποτέλεσμα.

Η κοινότητα αρχίζει ήδη να συζητά τη λειτουργία.

Και αυτό είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον κενό της ημέρας.

Δύο βράδια, δύο πόλεις και καθόλου χρόνος

Και τώρα, πριν καλά καλά αποφασίσουμε αν το Super Cup πρέπει να μπει στη βιτρίνα δεξιά ή αριστερά, έρχεται η πρώτη διπλή αγωνιστική της EuroLeague.

Πρώτα Žalgiris στο Κάουνας.

Μετά Virtus Bologna.

Και κάπου ανάμεσα πρέπει υποτίθεται να βρεθεί και ο χρόνος που ο Μπαρτζώκας ζητά για να προπονήσει την ομάδα.

Καλή τύχη με αυτό.

Η εβδομάδα έχει μεγαλύτερη αξία από δύο αποτελέσματα. Είναι το πρώτο πραγματικό τεστ της περίφημης ποιότητας βάθους του Ολυμπιακού.

Γιατί άλλο να έχουμε δεκαπέντε ονόματα στο roster και άλλο να έχουμε δεκαπέντε παίκτες που μπορούν να χρησιμοποιηθούν χωρίς να αλλάξει δραματικά η λειτουργία της ομάδας.

Στη διπλή αγωνιστική δεν δοκιμάζεται μόνο η καλύτερη πεντάδα.

Δοκιμάζεται ο όγδοος, ο ένατος και ο δέκατος παίκτης. Δοκιμάζεται η δυνατότητα να κερδίσεις χωρίς να ζητήσεις από τον Vezenkov να λύσει κάθε πρόβλημα. Δοκιμάζεται αν ο Hall μπορεί να επαναλάβει όσα ήδη μας έχει δείξει. Δοκιμάζεται πόσο γρήγορα ο Montero μπορεί να μετατρέψει τον ενθουσιασμό σε σταθερότητα.

Και, με τον Milutinov εκτός, μπορεί να μάθουμε πολύ γρήγορα γιατί ο Dunston επέστρεψε στον Πειραιά.

Αυτό κάνει ακόμη πιο ενδιαφέρουσα τη φράση του Μπαρτζώκα περί χημείας και προπονήσεων.

Γιατί η EuroLeague έχει ένα μικρό πρόβλημα με αυτές τις θεωρίες:

δεν περιμένει να είσαι έτοιμος.

Ο Ολυμπιακός λοιπόν μπαίνει στη διπλή αγωνιστική με ένα τρόπαιο στις αποσκευές, αρκετές καλές πρώτες απαντήσεις και ακόμη περισσότερες ερωτήσεις.

Ακριβώς όπως πρέπει να είναι μια ομάδα στα τέλη Σεπτεμβρίου.