43–47
72–75
89–93
Ο Ολυμπιακός έχασε τον τελικό του EuroLeague Super Cup από τη Real Madrid με 89–93, σε ένα παιχνίδι που δεν κρίθηκε από μία μόνο κατοχή ούτε από μία μεμονωμένη κακή απόφαση στο τέλος. Κρίθηκε κυρίως από το γεγονός ότι οι «ερυθρόλευκοι» βρήκαν αρκετές φορές τον τρόπο να αλλάξουν την εικόνα του αγώνα, αλλά δεν κατάφεραν να διατηρήσουν αυτή τη λειτουργία για αρκετό χρόνο.
Η Real πήρε από νωρίς το προβάδισμα, ο Ολυμπιακός επέστρεψε, πέρασε μπροστά στην τρίτη περίοδο και έφτασε μέχρι το +5, όμως στο ξεκίνημα του τελευταίου δεκαλέπτου έχασε ξανά τη συνοχή του. Το 72–75 έγινε 72–82 και η ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα χρειάστηκε να κυνηγήσει για δεύτερη φορά το παιχνίδι.
Η στατιστική εικόνα: περισσότερες προσπάθειες, μικρότερη αποτελεσματικότητα
■ Real Madrid
Ο Ολυμπιακός κέρδισε μία από τις σημαντικότερες μάχες του αγώνα: ανάγκασε τη Real σε 23 λάθη, ενώ ο ίδιος έμεινε στα 13. Αυτό του επέτρεψε να τελειώσει τον τελικό με 67 προσπάθειες εντός παιδιάς έναντι 60.
Το πρόβλημα ήταν η αξία αυτών των προσπαθειών. Η Real είχε 58,3% eFG% απέναντι στο 46,3% του Ολυμπιακού, κυρίως επειδή εκτέλεσε με 62,5% στα δίποντα, ενώ οι «ερυθρόλευκοι» έμειναν στο 42,2%. Στο τρίποντο οι δύο ομάδες ήταν σχεδόν ισόπαλες, άρα η μεγάλη διαφορά δημιουργήθηκε στις προσπάθειες μέσα και γύρω από τη ρακέτα.
Παράλληλα, η Real κέρδισε τα ριμπάουντ με 44–30. Ο Ολυμπιακός κέρδιζε κατοχές από τα λάθη της Real, αλλά η ισπανική ομάδα αντιστάθμιζε μέρος αυτής της ζημιάς ελέγχοντας το ριμπάουντ και εκτελώντας πολύ αποτελεσματικότερα.
Πρώτη περίοδος: από το 11–11 στο πρώτο μεγάλο κενό
Τα πρώτα λεπτά ήταν ισορροπημένα. Στο 7′ το σκορ ήταν 11–11 και καμία ομάδα δεν είχε καταφέρει να επιβάλει πλήρως τον ρυθμό της.
Στο τελευταίο κομμάτι της περιόδου, όμως, η Real άρχισε να βρίσκει λύσεις από περισσότερους παίκτες. Η είσοδος του Jaime Pradilla έδωσε ενέργεια και δραστηριότητα κοντά στο καλάθι, ενώ η ισπανική ομάδα βρήκε σκορ και από την περιφέρεια. Το 11–11 έγινε 12–20 και στη συνέχεια 12–22. Το πρώτο δεκάλεπτο έκλεισε στο 15–24.
Ο Ολυμπιακός δεν είχε πρόβλημα σε όλη την περίοδο. Είχε, όμως, ένα πολύ κακό τελευταίο κομμάτι, στο οποίο η επίθεση έγινε πιο στατική και η άμυνα δεν κατάφερε να περιορίσει τη δεύτερη και την τρίτη επιλογή της Real μέσα στην ίδια επίθεση.
Στα σχήματα της Real, το πρώτο καθαρό θετικό δείγμα ήρθε από την πεντάδα Campazzo – Maledon – Deck – Jantunen – Tavares. Έμεινε μαζί για 3:43 και κέρδισε το διάστημα 6–2. Δεν ήταν έκρηξη παραγωγής, αλλά ένα πολύ σταθερό αμυντικό ξεκίνημα που περιόρισε τον Ολυμπιακό και έδωσε στη Real τον πρώτο έλεγχο του αγώνα.
Δεύτερη περίοδος: οι αλλαγές έδωσαν περισσότερες επιλογές
Η είσοδος του Evan Fournier έδωσε έναν παίκτη που μπορούσε να δημιουργήσει σκορ ακόμη και όταν η επίθεση δεν είχε βρει προηγουμένως καθαρό πλεονέκτημα. Ο Jean Montero πρόσθεσε ταχύτητα με την μπάλα και περισσότερες επιθέσεις προς το καλάθι, ενώ ο Mbaye Ndiaye έδωσε αθλητικότητα, μήκος και καλύτερη κυκλοφορία της μπάλας από τη γραμμή των φόργουορντ.
Ο Ολυμπιακός μείωσε γρήγορα τη διαφορά και έφτασε στο 24–27. Η Real απάντησε, όμως αυτή τη φορά ο Ολυμπιακός δεν έχασε την επαφή. Οι Fournier και Montero επιτέθηκαν περισσότερο με διεισδύσεις, ο Ndiaye βοήθησε στη δημιουργία από θέση φόργουορντ, ενώ ο Cory Joseph έδωσε ακόμη έναν παίκτη που μπορούσε να χειριστεί με ασφάλεια την μπάλα. Το 30–40 έγινε 43–47 στο ημίχρονο.
Η σημαντικότερη αλλαγή δεν ήταν μόνο ότι μπήκαν περισσότερα σουτ. Ήταν ότι η επίθεση απέκτησε περισσότερες επιλογές.
Στη δεύτερη περίοδο δεν προέκυψε μία πεντάδα με τόσο καθαρό και παρατεταμένο θετικό πρόσημο όσο αυτή που θα ακολουθούσε στην τρίτη. Η αξία του Ολυμπιακού βρισκόταν περισσότερο στις διαδοχικές αλλαγές και στη δυνατότητα των Fournier, Montero, Ndiaye και Joseph να δώσουν διαφορετικού τύπου λύσεις χωρίς να χαθεί η επαφή με το σκορ.
Τρίτη περίοδος: το καλύτερο διάστημα του Ολυμπιακού
Μετά το ημίχρονο ο Ολυμπιακός έπαιξε το καλύτερο μπάσκετ του στον τελικό. Ο Codi Miller-McIntyre ανέλαβε πιο καθαρά την οργάνωση της επίθεσης και η μπάλα άρχισε να κυκλοφορεί με μεγαλύτερη συνέπεια.
Το πρώτο αποτέλεσμα ήταν ένα σερί 7–0 και το προσπέρασμα στο 50–47. Λίγο αργότερα ο Ολυμπιακός έφτασε στο 61–56 και στη συνέχεια στο 65–60.
Σε αυτό το διάστημα ο Miller-McIntyre δημιουργούσε, ο Tyson Ward κινούνταν χωρίς την μπάλα, ο Donta Hall έδινε παρουσία κοντά στο καλάθι και ο Sasha Vezenkov ανάγκαζε συνεχώς την άμυνα της Real να προσαρμόζεται πάνω του. Για πρώτη φορά στον τελικό, η Real ήταν αυτή που έπρεπε να αντιδράσει.
Το πιο σημαντικό στοιχείο της τρίτης περιόδου ήταν η πεντάδα Miller-McIntyre – Dorsey – Ward – Vezenkov – Hall. Έμεινε μαζί για 4:23 και κέρδισε το διάστημα 18–10, δηλαδή +8. Αυτή ήταν η πιο καθαρή αγωνιστική ισορροπία του Ολυμπιακού στον τελικό: ένας βασικός οργανωτής, δύο παίκτες που μπορούσαν να απειλήσουν χωρίς να κρατούν διαρκώς την μπάλα, ο Vezenkov ως σημείο αναφοράς και ο Hall ως παρουσία κοντά στο καλάθι.
Απέναντί της, η πεντάδα της Real Campazzo – Luwawu-Cabarrot – Deck – Pradilla – Tavares έμεινε μαζί για 2:56 και έχασε το διάστημα 6–12. Το συγκεκριμένο σχήμα δυσκολεύτηκε να ελέγξει την κυκλοφορία της μπάλας του Ολυμπιακού και ήταν αυτό πάνω στο οποίο χτίστηκε η καλύτερη ερυθρόλευκη περίοδος.
Maledon: το σχήμα της Real είχε δεύτερο δημιουργό
Ο Theo Maledon τελείωσε με 7,6/10 στο RPG Player Rating, 15 PIR και +27 σε 17:24. Το +27 δεν σημαίνει ότι μόνος του δημιούργησε τη διαφορά. Δείχνει, όμως, ότι στα λεπτά που βρισκόταν στο παρκέ τα σχήματα της Real λειτουργούσαν εξαιρετικά αποτελεσματικά.
Με τον Maledon η Real είχε έναν ακόμη παίκτη που μπορούσε να δημιουργήσει με την μπάλα, να επιτεθεί στο καλάθι και να μειώσει την εξάρτησή της από τον Campazzo. Αυτό έγινε ιδιαίτερα σημαντικό όταν οι δύο ομάδες άρχισαν να αλλάζουν συνεχώς πεντάδες.
Τέταρτη περίοδος: τέσσερα λεπτά που κόστισαν πολύ
Από το 72–75 η Real έφτασε στο 72–82. Ο Ολυμπιακός έμεινε περίπου τέσσερα λεπτά χωρίς καλάθι εντός παιδιάς. Το πρώτο ήρθε με τρίποντο του Montero για το 77–82.
Μέσα σε αυτό το διάστημα χάθηκε σχεδόν όλο το κέρδος της τρίτης περιόδου. Η επίθεση έγινε ξανά πιο δύσκολη, η μπάλα δεν κυκλοφορούσε με την ίδια ταχύτητα και οι τελικές προσπάθειες έρχονταν με λιγότερο καθαρές προϋποθέσεις.
Η πεντάδα που ξεκίνησε την περίοδο για τον Ολυμπιακό — Joseph – Montero – Fournier – Vezenkov – Tyrique Jones — έμεινε μαζί για 4:46 και έχασε το διάστημα 5–9. Ακόμη πιο σημαντικό είναι ότι δέχθηκε το αρχικό 0–7 της Real, το οποίο άλλαξε ξανά ολόκληρη την εικόνα του τελικού. Η παρουσία πολλών χειριστών δεν έδωσε καλύτερη οργάνωση· αντίθετα, οι ρόλοι έγιναν λιγότερο καθαροί από ό,τι στην προηγούμενη περίοδο.
Η Real άνοιξε την τέταρτη με Campazzo – Maledon – Deck – Pradilla – Tavares. Το συγκεκριμένο σχήμα έμεινε μόνο 1:52, άρα το δείγμα είναι μικρό, όμως μέσα σε αυτό το διάστημα μετέτρεψε το 72–75 σε 72–79 και έδωσε την κατεύθυνση στην περίοδο. Δεν αρκεί για να χαρακτηριστεί «καλύτερη πεντάδα» της Real, αλλά η επίδρασή του στη ροή του τελικού ήταν ξεκάθαρη.
Vezenkov: ο κορυφαίος του RPG
Ο Sasha Vezenkov ήταν ο κορυφαίος παίκτης του αγώνα σύμφωνα με το RPG Player Rating. Τελείωσε με 7,7/10, 25 PIR και 32:53 συμμετοχής.
Στο καλό τρίτο δεκάλεπτο λειτούργησε ως σημείο αναφοράς χωρίς να χρειάζεται να κρατά συνεχώς την μπάλα. Και όταν ο Ολυμπιακός βρέθηκε ξανά στο -10 στην τέταρτη περίοδο, ήταν αυτός που ανέλαβε το μεγαλύτερο μέρος της προσπάθειας επιστροφής.
Fournier: τα μεγάλα σουτ του τέλους
Ο Evan Fournier δεν είχε την ίδια συνολική επιρροή με τον Vezenkov, όμως στο τέλος έβαλε δύο από τα σημαντικότερα σουτ του Ολυμπιακού. Με το σκορ στο 83–87 ευστόχησε για το 86–89 και λίγο αργότερα για το 89–91, με 69 δευτερόλεπτα να απομένουν.
Η φάση του Montero και το ριμπάουντ που έκλεισε τον τελικό
Με το σκορ στο 89–91, ο Ολυμπιακός είχε την κατοχή για ισοφάριση ή προσπέρασμα. Η επίθεση σταμάτησε σε μία οριακή απόφαση στην πλάγια γραμμή. Από την εικόνα της φάσης παραμένει σοβαρή αμφιβολία για το αν ο Jean Montero είχε πράγματι πατήσει εκτός.
Στην επόμενη κατοχή ο Pradilla αστόχησε σε τρίποντο, όμως η Real πήρε το επιθετικό ριμπάουντ. Ο Luwawu-Cabarrot κράτησε ζωντανή την κατοχή και ο Andrés Feliz πέτυχε το 89–93 με 6,9” να απομένουν.
Η τελευταία κρίσιμη φάση συμπύκνωσε όλο το πρόβλημα των ριμπάουντ. Ο Ολυμπιακός έκανε την πρώτη δουλειά, αναγκάζοντας τη Real σε άστοχο σουτ, αλλά δεν ολοκλήρωσε την άμυνά του με το ριμπάουντ.
Miller-McIntyre: το πιο χρήσιμο μήνυμα του τελικού
Ο Codi Miller-McIntyre τελείωσε με 3 πόντους και 9 ασίστ. Η τρίτη περίοδος έδειξε πολύ καθαρά πού μπορεί να βρίσκεται η μεγαλύτερη αξία του: στην οργάνωση, στη μεταφορά της μπάλας εκεί όπου υπάρχει πλεονέκτημα και στη δημιουργία εύκολων τελειωμάτων για τους υπόλοιπους.
Όταν αυτό συνέβη, ο Ολυμπιακός έπαιξε το καλύτερο μπάσκετ του στον τελικό.
Τι μπορεί να σημαίνουν τα σχήματα για τη συνέχεια
Για τον Ολυμπιακό, η πιο χρήσιμη πρώτη ένδειξη είναι ότι το σχήμα με Miller-McIntyre – Dorsey – Ward – Vezenkov – Hall λειτούργησε πολύ καλύτερα από το πιο πολυχειριστικό σχήμα της τέταρτης περιόδου. Με τον Nikola Milutinov εκτός του τελικού, η κατανομή των λεπτών στο «5» ήταν αναγκαστικά διαφορετική. Με την επιστροφή του, θα αλλάξουν ξανά οι συνδυασμοί, αλλά το ζητούμενο παραμένει το ίδιο: καθαροί ρόλοι και ισορροπία ανάμεσα σε δημιουργία, κίνηση χωρίς την μπάλα και παρουσία κοντά στο καλάθι.
Για τη Real, τα πρώτα δείγματα δείχνουν ότι η συνύπαρξη Campazzo και Maledon μπορεί να αποτελέσει βασικό άξονα της περιφερειακής δημιουργίας. Η ομάδα έχει νέο προπονητή και πολλά νέα πρόσωπα, επομένως τα σχήματα του Σεπτεμβρίου δεν είναι τελικές απαντήσεις. Είναι όμως μία πρώτη ένδειξη για το ποιοι συνδυασμοί μπορούν να δώσουν μεγαλύτερη σταθερότητα όταν σταθεροποιηθεί το rotation.
Γραφήματα σχημάτων
Συνοπτική απεικόνιση των βασικών πεντάδων που είχαν ουσιαστική επίδραση στη ροή του τελικού.
Και πόσο σημαντικός είναι αυτός ο τίτλος;
Το EuroLeague Super Cup είναι μία νέα διοργάνωση και δεν έχει ακόμη το ιστορικό βάρος της EuroLeague ή των εθνικών πρωταθλημάτων. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι ο τίτλος είναι αδιάφορος. Είναι επίσημος τίτλος, απέναντι σε ομάδες επιπέδου Final Four, και έρχεται στην αρχή της σεζόν, όταν όλοι προσπαθούν ακόμη να βρουν ρόλους και ισορροπίες.
Για τη Real Madrid έχει επιπλέον συμβολική αξία: έγινε η πρώτη κάτοχος του EuroLeague Super Cup και έδωσε στον νέο προπονητή και στο ανανεωμένο ρόστερ μία άμεση επιβεβαίωση ότι η νέα ομάδα μπορεί ήδη να κερδίσει δύο απαιτητικά παιχνίδια μέσα σε δύο ημέρες. Δεν προδικάζει τι θα συμβεί στην EuroLeague, αλλά προσφέρει αυτοπεποίθηση και ένα πρώτο σημείο αναφοράς.
Για τον Ολυμπιακό, η ήττα δεν αλλάζει το μέγεθος των στόχων της σεζόν. Η ομάδα μπήκε στη διοργάνωση ως πρωταθλήτρια Ευρώπης και έφτασε στον τελικό παίζοντας χωρίς τον Milutinov και με αρκετούς νέους ρόλους ακόμη σε διαδικασία διαμόρφωσης. Το ότι έχασε έναν τίτλο έχει σημασία — κάθε τίτλος έχει. Περισσότερη σημασία, όμως, έχει το τι έδειξαν αυτά τα δύο παιχνίδια για το επόμενο στάδιο της ομάδας.
Στα μέσα Σεπτεμβρίου, το Super Cup δεν μπορεί να δώσει οριστικές απαντήσεις. Μπορεί όμως να αποκαλύψει τάσεις. Και για τον Ολυμπιακό η σημαντικότερη τάση είναι ήδη ορατή: όταν οι ρόλοι είναι καθαροί και η πεντάδα λειτουργεί ως σύνολο, η ομάδα μπορεί να παίξει στο υψηλότερο επίπεδο. Το ζητούμενο πλέον είναι αυτή η εικόνα να γίνει διάρκεια και όχι εξαίρεση.
