Ηρακλής – Ολυμπιακός 68–78: Η άμυνα άλλαξε το παιχνίδι, η συνέπεια παραμένει το ζητούμενο

Ο Ολυμπιακός έφυγε από το Ιβανώφειο με το 78–68 και την πρώτη του νίκη στη Stoiximan GBL, αλλά το τελικό +10 λέει μόνο τη μισή ιστορία. Για περίπου επτά λεπτά στην αρχή του αγώνα οι «ερυθρόλευκοι» έπαιξαν ακριβώς το μπάσκετ που δεν ήθελαν: κακές πρώτες κατοχές, λάθη που έβγαλαν τον Ηρακλή στο ανοικτό γήπεδο, αμυντικές καθυστερήσεις και ένα αρχικό σχήμα που δεν κατάφερε να επιβάλει ούτε το μέγεθος ούτε την ποιότητά του.

Μετά συνέβη το αντίθετο. Από τη δεύτερη περίοδο και μετά ο Ολυμπιακός άλλαξε τη φυσιογνωμία του αγώνα μέσα από την άμυνα, άλλαξε τις ισορροπίες των πεντάδων του και μετέτρεψε το 25–15 της πρώτης περιόδου σε συνολικό 63–43 στα υπόλοιπα τριάντα λεπτά.

Αυτό είναι το πραγματικό σημείο εκκίνησης της ανάλυσης.

Η ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ ΕΞΙΣΩΣΗ

Ο Ολυμπιακός τελείωσε τον αγώνα με 21/36 δίποντα, 9/30 τρίποντα και 9/13 βολές. Ο Ηρακλής είχε 17/37 δίποντα, 9/29 τρίποντα και 7/13 βολές.

Η διαφορά δεν δημιουργήθηκε από το τρίποντο. Οι δύο ομάδες τελείωσαν σχεδόν στο ίδιο επίπεδο από την περιφέρεια: 30,0% ο Ολυμπιακός και 31,0% ο Ηρακλής.

Δημιουργήθηκε κυρίως μέσα στη γραμμή των τριών πόντων. Ο Ολυμπιακός σούταρε με 58,3% στα δίποντα, έναντι 45,9% του Ηρακλή, διαφορά που αποτυπώθηκε και στο συνολικό eFG%: 52,3% για τον Ολυμπιακό και 46,2% για τον Ηρακλή.

Υπήρξε επίσης μικρό αλλά υπαρκτό πλεονέκτημα στα επιθετικά ριμπάουντ, ενώ η διαφορά στη δημιουργία ήταν καθαρότερη: 19 ασίστ για 14 λάθη από τους «ερυθρόλευκους», έναντι 11 ασίστ και 10 λαθών του Ηρακλή.

Τα 14 λάθη, πάντως, είναι και το πρώτο στοιχείο που εμποδίζει αυτή την εμφάνιση να χαρακτηριστεί πραγματικά καθαρή. Ο Ολυμπιακός κέρδισε επειδή τελικά εκτέλεσε καλύτερα κοντά στο καλάθι, προστάτευσε περισσότερο τη στεφάνη και δημιούργησε καλύτερες επιθέσεις όταν το παιχνίδι μπήκε στη δική του δομή. Δεν κέρδισε επειδή είχε μια ιδιαίτερα καλή βραδιά εκτέλεσης συνολικά.

ΠΡΩΤΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ — ΤΟ ΑΡΧΙΚΟ ΣΧΗΜΑ ΔΕΝ ΜΠΗΚΕ ΠΟΤΕ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ

Η αρχική πεντάδα ήταν Miller-McIntyre, Dorsey, Ward, Vezenkov και Hall. Το πρώτο εξάλεπτο ήταν προβληματικό σε επίπεδο λειτουργίας και όχι απλώς αποτελέσματος.

Στο 3:20 ο Ηρακλής είχε ήδη προηγηθεί 11–2. Στο 6:03 η διαφορά είχε φτάσει στους δέκα, 18–8. Μέχρι το 7:06 ο Ολυμπιακός είχε ήδη υποπέσει σε τρία λάθη, ένα του Vezenkov και δύο του Miller-McIntyre. Στις τρεις αμέσως επόμενες επιθέσεις του Ηρακλή ήρθαν συνολικά επτά πόντοι.

Δεν ήταν απλώς χαμένες κατοχές. Ήταν κατοχές που μετέτρεπαν την επίθεση του Ολυμπιακού σε επίθεση του αντιπάλου πριν προλάβει να στηθεί η άμυνα.

Η αρχική πεντάδα έμεινε μαζί για τα πρώτα 6:32 και σε αυτό το διάστημα το σκορ ήταν 18–11. Το ίδιο σχήμα χρησιμοποιήθηκε ξανά αργότερα και έκλεισε συνολικά τον αγώνα σε 14:36 με -3. Ήταν μακράν η περισσότερο χρησιμοποιημένη πεντάδα του Ολυμπιακού, αλλά δεν ήταν η πεντάδα που κέρδισε τον αγώνα.

Το 25–15 της πρώτης περιόδου ήταν κυρίως προϊόν του ότι ο Ολυμπιακός επέτρεψε στον Ηρακλή να παίξει χωρίς το φυσιολογικό κόστος που θα έπρεπε να έχει απέναντι στο μέγεθος και την αθλητικότητα των «ερυθρόλευκων». Ο Lecque βρήκε χώρους, ο Diarra επιτέθηκε στις πρώτες γραμμές άμυνας και ο Ηρακλής έπαιζε με αυτοπεποίθηση. Ο Ολυμπιακός έπρεπε να αλλάξει τους όρους του αγώνα.

ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ — Η ΠΕΝΤΑΔΑ ΠΟΥ ΓΥΡΙΣΕ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

Στο ξεκίνημα της δεύτερης περιόδου εμφανίστηκε ένα εντελώς διαφορετικό σχήμα: Πλώτας, Fournier, Παπανικολάου, Ndiaye και Milutinov.

Σε 1:30 ο Ολυμπιακός έκανε το 25–15, 25–19. Το σημαντικότερο όμως δεν ήταν οι τέσσερις πόντοι. Η περίμετρος απέκτησε μεγαλύτερη αμυντική συνοχή, οι αποστάσεις μειώθηκαν, η μπάλα δυσκολεύτηκε περισσότερο να περάσει την πρώτη γραμμή και πίσω από αυτή υπήρχε πλέον το μέγεθος των Ndiaye και Milutinov.

Στο 11:30 επιστρέφει ο Miller-McIntyre και τότε ξεκινά η πραγματική ανατροπή. Από το 27–19 στο 11:41 ο Ολυμπιακός φτάνει στο 27–33 στο 14:55. Σε 3:14 τρέχει επιμέρους 14–0. Αν πάρουμε ολόκληρο το διάστημα από την αρχή της περιόδου μέχρι το 14:55, το επιμέρους σκορ είναι 18–2.

Εδώ βρίσκεται ο πυρήνας του αγώνα. Ο Miller-McIntyre βάζει δύο διαδοχικά τρίποντα, σκοράρει μετά από διείσδυση, δημιουργεί για τον Milutinov και δίνει την απαιτούμενη επιθετική κατεύθυνση σε μια πεντάδα που είχε ήδη αρχίσει να ελέγχει αμυντικά το παιχνίδι.

Και οι 12 πόντοι του Miller-McIntyre ήρθαν στη δεύτερη περίοδο. Δεν ήταν απλώς ο πρώτος σκόρερ ενός καλού διαστήματος. Ήταν ο παίκτης που μετέτρεψε την αμυντική αλλαγή της δεύτερης πεντάδας σε πραγματικό πλεονέκτημα στο σκορ.

Από -10 πήγε στα αποδυτήρια στο +10. Αυτή ήταν η περίοδος που κέρδισε τον αγώνα.

ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ — Η ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ ΠΟΥ ΕΞΗΓΕΙ ΤΟ ΜΗΔΕΝ

Ο Κώστας Παπανικολάου τελείωσε με 0 πόντους και ταυτόχρονα είχε +16, το καλύτερο ατομικό +/- ολόκληρου του Ολυμπιακού. Δεν είναι τυχαίο ότι όλες οι πεντάδες του Ολυμπιακού που τελείωσαν με τουλάχιστον +2 περιλαμβάνουν τον Παπανικολάου.

Ο αρχηγός έπαιξε ουσιαστικά ολόκληρη τη δεύτερη και ολόκληρη την τέταρτη περίοδο. Στα 20 λεπτά του ο Ολυμπιακός ήταν συνολικά +16. Η συμβολή του δεν ήρθε από το σκοράρισμα αλλά από τη δομή: καλύτερες βοήθειες, καλύτερη επικοινωνία, περισσότερο μέγεθος στις αλλαγές, έλεγχος των γραμμών πάσας, τέσσερα ριμπάουντ, δύο ασίστ και ένα μπλοκ.

Κυρίως, όμως, με αυτόν στο παρκέ ο Ολυμπιακός σταμάτησε να παίζει άμυνα ως πέντε ξεχωριστοί παίκτες.

FOURNIER ΚΑΙ NDIAYE — ΟΙ ΔΥΟ ΑΡΙΘΜΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΠΟΝΤΟΥΣ

Παρόμοια είναι η περίπτωση του Evan Fournier. Είχε 4 πόντους με 1/5 τρίποντα, αλλά έκλεισε τον αγώνα στο +14. Το παιχνίδι του δεν ήταν καλό εκτελεστικά, όμως η παρουσία του συνέπεσε με τις πιο παραγωγικές ομαδικές πεντάδες του αγώνα.

Η εικόνα είναι ακόμη πιο ενδιαφέρουσα όταν συνδυάζεται με τον Mbaye Ndiaye. Ο Ndiaye είχε 8 πόντους, 7 ριμπάουντ και +9. Η δυνατότητά του να δίνει μήκος στην άμυνα χωρίς ο Ολυμπιακός να χάνει κινητικότητα επέτρεψε στον Μπαρτζώκα να χρησιμοποιήσει σχήματα στα οποία Παπανικολάου, Fournier και Ndiaye έφτιαχναν μια μεγαλύτερη και δυσκολότερα διασπάσιμη αμυντική περίμετρο.

Η πεντάδα Milutinov – Fournier – Παπανικολάου – Ndiaye – Πλώτας έγραψε +5 σε 5:44. Η πεντάδα Fournier – Hall – Παπανικολάου – Miller-McIntyre – Ndiaye είχε +4 σε 1:40, ενώ η Milutinov – Vezenkov – Fournier – Παπανικολάου – Miller-McIntyre έδωσε ακόμη +3 σε 2:17.

Το κοινό στοιχείο δεν είναι ένας σκόρερ. Είναι η αμυντική δομή γύρω από Παπανικολάου, Fournier και ένα κινητικό φόργουορντ/ψηλό όπως ο Ndiaye.

ΤΡΙΤΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ — Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΑΡΧΙΚΗΣ ΠΕΝΤΑΔΑΣ ΚΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΣΩΣΤΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ

Ο Μπαρτζώκας επέστρεψε στην αρχική πεντάδα μετά την ανάπαυλα. Αυτή τη φορά η εικόνα ήταν διαφορετική. Ο Ολυμπιακός ξεκίνησε με περισσότερο έλεγχο, ο Hall προστάτευσε καλύτερα τη ρακέτα και η ομάδα διατήρησε διαφορά ασφαλείας.

Ο Ηρακλής, όμως, επέστρεψε και με τρίποντο του Styles και καλάθι του Cleveland η διαφορά έπεσε στο 44–50 στο 25:04. Ο Μπαρτζώκας πήρε τάιμ άουτ και ακολούθησε ίσως η καθαρότερη αγωνιστική αντίδραση του Ολυμπιακού σε ολόκληρο το παιχνίδι.

Δώδεκα δευτερόλεπτα μετά, ο Dorsey έβαλε τρίποντο από ασίστ του Ward. Ο Miller-McIntyre πήρε επιθετικό ριμπάουντ και δημιούργησε το κάρφωμα του Hall. Στην επόμενη αμυντική κατοχή ο Ward έκλεψε και λίγο αργότερα ευστόχησε σε τρίποντο μετά από νέα ασίστ του Miller-McIntyre.

Εδώ φαίνεται και η διαφορά ανάμεσα στο πρώτο και στο τρίτο δεκάλεπτο. Στην πρώτη περίοδο τα λάθη του Ολυμπιακού έδιναν εύκολους πόντους στον Ηρακλή. Στην τρίτη, η άμυνα του Ολυμπιακού ήταν αυτή που άρχισε να δημιουργεί τις καλύτερες επιθέσεις του.

Ο Hall είχε σημαντικό ρόλο σε αυτό το διάστημα. Τελείωσε με 8 πόντους, 4/5 δίποντα και 2 μπλοκ. Μαζί με τον Milutinov, οι δύο καθαροί σέντερ του Ολυμπιακού είχαν συνολικά 8/9 δίποντα. Όταν ο Ολυμπιακός κατάφερε να οδηγήσει την επίθεση κοντά στη στεφάνη, ο Ηρακλής δεν είχε αντίστοιχη απάντηση.

MILUTINOV — ΛΙΓΕΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ, ΣΧΕΔΟΝ ΚΑΜΙΑ ΧΑΜΕΝΗ

Ο Nikola Milutinov είχε ένα από τα πιο αποτελεσματικά βράδια του αγώνα με 10 πόντους, 4/4 δίποντα, 2/3 βολές, 3 επιθετικά ριμπάουντ και 2 μπλοκ.

Δεν χρειάστηκε πολλές τελικές προσπάθειες και αυτό είναι θετικό. Η επίθεση δεν χρειάστηκε να σταματήσει για να τον «ταΐσει». Ο Milutinov σκόραρε μέσα από τη ροή, από τοποθετήσεις, συνεργασίες και δεύτερες επιθέσεις.

Ο συνδυασμός του με τον Πλώτα στη δεύτερη και την τέταρτη περίοδο ήταν ιδιαίτερα λειτουργικός, γιατί ο νεαρός χειριστής δεν προσπάθησε να υπερβεί τον ρόλο του.

ΠΛΩΤΑΣ — ΔΕΚΑ ΛΕΠΤΑ ΜΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ

Ο Νίκος Πλώτας έπαιξε περίπου δέκα λεπτά και τελείωσε με 7 πόντους, 2/4 σουτ, 2/2 βολές, 2 ασίστ, 1 μπλοκ και χωρίς λάθος.

Ακόμη σημαντικότερο είναι το πότε χρησιμοποιήθηκε. Μπήκε στα τελευταία λεπτά της προβληματικής πρώτης περιόδου, ξεκίνησε τη δεύτερη περίοδο στην πεντάδα που άρχισε την επιστροφή και επέστρεψε στο ξεκίνημα της τέταρτης.

Όταν ο Ηρακλής μείωσε στο 56–66, ο Πλώτας δημιούργησε το καλάθι του Milutinov για το 56–68 και αμέσως μετά έβαλε το τρίποντο για το 56–71.

Δεν μιλάμε για λεπτά σε ένα ήδη τελειωμένο παιχνίδι. Μιλάμε για κανονικές αγωνιστικές κατοχές σε σημεία όπου η διαφορά δεν είχε ακόμη κλειδώσει. Και αυτό έχει μεγαλύτερη αξία από τους επτά πόντους.

ΤΕΤΑΡΤΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ — ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΚΛΕΙΔΩΣΕ, Η ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΟΧΙ

Το τελευταίο δεκάλεπτο ξεκίνησε με Πλώτα, Fournier, Παπανικολάου, Ndiaye και Milutinov. Η συγκεκριμένη πεντάδα είχε ήδη λειτουργήσει και συνέχισε να δίνει στον Ολυμπιακό έλεγχο.

Ο Ηρακλής κατάφερε να φτάσει στο 56–66, αλλά εκεί ήρθε η απάντηση. Καλάθι Milutinov από Πλώτα, τρίποντο Πλώτα, καλάθι Ndiaye από Milutinov και τρίποντο Fournier. Στο 35:57 το σκορ ήταν 56–76.

Ουσιαστικά, ο αγώνας είχε τελειώσει. Τα τελευταία 4:03 όμως δεν ήταν καλά. Ο Ηρακλής έκλεισε το παιχνίδι με επιμέρους 12–2. Υπήρξαν κακές αποφάσεις, δύο ακόμη λάθη του Miller-McIntyre, λάθος του Milutinov, άστοχες κατοχές του Ndiaye και γενικότερη πτώση συγκέντρωσης.

Δεν άλλαξε τίποτα ως προς τον νικητή. Σε μια ανάλυση απόδοσης, όμως, δεν πρέπει να εξαφανίζεται επειδή το παιχνίδι είχε ήδη κριθεί. Το 18–14 της τέταρτης περιόδου και κυρίως το τελευταίο τετράλεπτο είναι το δεύτερο προειδοποιητικό σημείο της βραδιάς μετά την κακή εκκίνηση.

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΔΕΝ ΗΤΑΝ Η ΕΠΙΘΕΣΗ — ΗΤΑΝ Η ΣΥΝΕΠΕΙΑ

Υπάρχει ένας εύκολος τρόπος να διαβαστεί το 68–78: ο Ολυμπιακός μπήκε άσχημα, σοβαρεύτηκε και κέρδισε. Είναι σωστό αλλά ανεπαρκές.

Το πραγματικό πρόβλημα ήταν ότι η ομάδα παρουσίασε τρεις διαφορετικές εκδοχές μέσα σε σαράντα λεπτά. Στην πρώτη περίοδο υπήρχαν αργές αμυντικές αντιδράσεις, κακές κατοχές και transition άμυνα που πλήρωνε κάθε λάθος. Στη δεύτερη εμφανίστηκε η καλύτερη εκδοχή του αγώνα, με πίεση, μέγεθος, καλύτερη αμυντική συνοχή και τον Miller-McIntyre να μετατρέπει τον έλεγχο σε σκορ. Στο τέλος, με το παιχνίδι ήδη κερδισμένο, χάθηκε ξανά η καθαρότητα και η συγκέντρωση.

Γι’ αυτό το 31–11 της δεύτερης περιόδου είναι ταυτόχρονα το καλύτερο και το πιο χρήσιμο στοιχείο του αγώνα. Δείχνει τι μπορούσε να κάνει ο Ολυμπιακός όταν η πεντάδα του απέκτησε αμυντική ισορροπία. Το ζητούμενο πλέον είναι να μην απαιτείται πρώτα ένα 25–15 για να συμβεί.

ΠΟΥ ΠΗΓΑΝ ΤΑ RPG PLAYS — GUARDS, FORWARDS ΚΑΙ CENTERS

Η κατανομή του επιθετικού φορτίου προσθέτει ακόμη μία σημαντική διάσταση στην εικόνα του αγώνα. Με τον δείκτη RPG Plays = FGA + Turnovers + Fouls Won, ο Ολυμπιακός κατέγραψε συνολικά 97 plays. Δεν πρόκειται για πραγματικές κατοχές και επομένως ο δείκτης Πόντοι/RPG Play δεν είναι PPP. Χρησιμοποιείται για να δούμε ποια positional groups απορρόφησαν το επιθετικό workload και πόσο αποτελεσματικά το μετέτρεψαν σε σκορ.

Οι Forwards είχαν το μεγαλύτερο κομμάτι της επίθεσης, με 43 από τα 97 RPG Plays, δηλαδή το 44,3% του συνολικού φορτίου. Παρήγαγαν όμως 30 πόντους, μόλις 0,70 πόντους ανά RPG Play, τη χαμηλότερη αποτελεσματικότητα από τις τρεις γραμμές. Ο Vezenkov είχε 16 RPG Plays και ο Ndiaye 12, ενώ Ward και Fournier είχαν από 6 και ο Παπανικολάου μόλις 3. Αυτό βοηθά να εξηγηθεί και γιατί η επίθεση του Ολυμπιακού δεν ήταν συνολικά τόσο αποτελεσματική όσο θα μπορούσε να υπονοεί το τελικό 78: σημαντικό μέρος του μεγαλύτερου positional workload δεν μετατράπηκε με υψηλή απόδοση σε πόντους.

Οι Guards πήραν 36 RPG Plays, το 37,1% του συνολικού φορτίου, και σημείωσαν επίσης 30 πόντους. Η αποτελεσματικότητά τους ήταν καλύτερη, στους 0,83 πόντους ανά RPG Play. Ο Miller-McIntyre συγκέντρωσε 16, ο Dorsey 14 και ο Πλώτας 6. Εδώ έχει σημασία και η χρονική κατανομή της παραγωγής. Οι 12 πόντοι του Miller-McIntyre ήρθαν όλοι στη δεύτερη περίοδο, ενώ ο Πλώτας αξιοποίησε ένα πολύ μικρότερο επιθετικό φορτίο για να δώσει επτά πόντους χωρίς λάθος. Επομένως, η παραγωγή των guards δεν ήταν σταθερή σε όλο το παιχνίδι, αλλά ήταν καθοριστική ακριβώς στα διαστήματα στα οποία ο Ολυμπιακός άλλαξε τον συσχετισμό.

Η πιο ενδιαφέρουσα εικόνα, όμως, προέρχεται από τους Centers. Milutinov και Hall απορρόφησαν μαζί μόλις 18 RPG Plays, δηλαδή το 18,6% του συνολικού επιθετικού φορτίου, αλλά παρήγαγαν 18 πόντους: 1,00 πόντο ανά RPG Play, την καλύτερη αποτελεσματικότητα από όλες τις γραμμές. Ο Milutinov είχε 11 RPG Plays και ο Hall 7.

Αυτό συνδέεται άμεσα με όσα είδαμε νωρίτερα. Οι δύο σέντερ είχαν συνολικά 8/9 δίποντα και ο Ολυμπιακός ήταν πολύ πιο αποτελεσματικός όταν η επίθεση κατάφερνε να φτάσει κοντά στη στεφάνη. Παρ’ όλα αυτά, λιγότερο από το ένα πέμπτο του συνολικού RPG workload κατέληξε στους Centers.

Δεν σημαίνει αυτομάτως ότι ο Ολυμπιακός έπρεπε απλώς να δώσει περισσότερες μπάλες στους ψηλούς. Το RPG Plays δεν μετρά δημιουργία χώρου, screen assists ή το πώς η παρουσία ενός ψηλού παράγει σουτ για κάποιον άλλον. Δείχνει όμως μια σαφή ανισορροπία ανάμεσα σε όγκο και αποτελεσματικότητα: οι Forwards απορρόφησαν το μεγαλύτερο φορτίο με 0,70 πόντους ανά play, ενώ οι Centers πήραν το μικρότερο φορτίο αλλά ήταν αισθητά πιο παραγωγικοί με 1,00. Σε συνδυασμό με το 58,3% στα δίποντα του Ολυμπιακού, η εικόνα είναι καθαρή: το πλεονέκτημα βρισκόταν μέσα στη γραμμή των τριών πόντων και ειδικά στις τελικές προσπάθειες των ψηλών.

Η ΙΕΡΑΡΧΙΑ ΤΩΝ ΣΧΗΜΑΤΩΝ

Τα δεδομένα των πεντάδων δίνουν μια ενδιαφέρουσα πρώτη ένδειξη για τη διαχείριση του rotation.

Η βασική πεντάδα ήταν μακράν η περισσότερο χρησιμοποιημένη, αλλά έκλεισε αρνητικά. Αντίθετα, το μεγαλύτερο θετικό αποτύπωμα εμφανίστηκε σε σχήματα με Παπανικολάου, Fournier και Ndiaye, είτε με Milutinov είτε με Hall στο «5».

Αυτό δεν σημαίνει ότι μία αγωνιστική αρκεί για αλλαγή ιεραρχίας. Σημαίνει όμως ότι υπάρχει ήδη ένα συγκεκριμένο ερώτημα για τα επόμενα παιχνίδια: αν ο Ολυμπιακός μπορεί να μεταφέρει την αμυντική συνοχή αυτών των σχημάτων στις πεντάδες που θα έχουν μεγαλύτερο επιθετικό βάρος.

ΚΥΡΙΟΤΕΡΕΣ ΠΕΝΤΑΔΕΣ

ΠΩΣ ΕΙΔΕ Ο ΜΠΑΡΤΖΩΚΑΣ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

Έχει ενδιαφέρον να βάλουμε δίπλα στα δεδομένα όσα είπε ο Γιώργος Μπαρτζώκας μετά το τέλος του αγώνα. Όχι επειδή οι δηλώσεις ενός προπονητή πρέπει να χρησιμοποιούνται ως επιβεβαίωση της ανάλυσης, αλλά επειδή στη συγκεκριμένη περίπτωση εξηγούν αρκετά από όσα καταγράφηκαν στο παρκέ και βοηθούν να φωτιστούν ορισμένες πλευρές που οι αριθμοί από μόνοι τους δεν μπορούν να αποδώσουν πλήρως.

Ο προπονητής του Ολυμπιακού στάθηκε ιδιαίτερα στο γεγονός ότι η ομάδα του έπαιξε πραγματικά ως σύνολο κυρίως στη δεύτερη και την τρίτη περίοδο. Η παρατήρηση αυτή ταιριάζει σχεδόν απόλυτα με την εξέλιξη του αγώνα. Ο Ηρακλής κέρδισε την πρώτη περίοδο με 25–15, ο Ολυμπιακός απάντησε με ένα εντυπωσιακό 31–11 στη δεύτερη, διατήρησε τον έλεγχο με 18–14 στην τρίτη και στη συνέχεια έχασε ξανά μέρος της συνοχής του στην τελευταία περίοδο. Αυτό σημαίνει ότι το πρόβλημα δεν ήταν απλώς μια κακή εκκίνηση, αλλά η αδυναμία της ομάδας να διατηρήσει για σαράντα λεπτά το ίδιο επίπεδο πειθαρχίας και συνεργασίας.

Ακόμη πιο ενδιαφέρον ήταν το σημείο στο οποίο ο Μπαρτζώκας μίλησε για τους αμυντικούς κανόνες και για το γεγονός ότι αρκετοί παίκτες εξακολουθούν να αντιδρούν σύμφωνα με τη φιλοσοφία των προηγούμενων ομάδων τους. Η αναφορά του στον τρόπο αντιμετώπισης των καταστάσεων δύο εναντίον δύο δίνει πιθανότατα μια πιο ουσιαστική εξήγηση για όσα είδαμε στην πρώτη περίοδο. Η εικόνα της άμυνας δεν έδειχνε απλώς έλλειψη έντασης. Σε αρκετές κατοχές έμοιαζε να υπάρχει έλλειψη κοινής αντίδρασης. Αν ένας παίκτης περιμένει αλλαγή, ένας άλλος περιμένει διαφορετικό τρόπο κάλυψης και ο τρίτος προετοιμάζεται για διαφορετική βοήθεια, τότε το επιθετικό πλεονέκτημα δημιουργείται χωρίς ο αντίπαλος να χρειάζεται να κάνει κάτι ιδιαίτερα σύνθετο.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο αποκτά ακόμη μεγαλύτερη αξία η αλλαγή που καταγράφηκε στις πεντάδες της δεύτερης περιόδου. Με την παρουσία του Παπανικολάου, του Fournier και του Ndiaye η άμυνα έδειξε πολύ πιο συντονισμένη. Ο Παπανικολάου γνωρίζει όσο λίγοι τις απαιτήσεις της συγκεκριμένης αμυντικής φιλοσοφίας, ο Ndiaye δίνει μήκος και κινητικότητα ώστε να καλύπτονται λάθη της πρώτης γραμμής, ενώ ο Fournier συμμετείχε σε όλες σχεδόν τις αποτελεσματικές πεντάδες της ανατροπής. Ένας αγώνας φυσικά δεν αρκεί για να αποδειχθεί ότι αυτά τα σχήματα λύνουν συνολικά το ζήτημα της αμυντικής συνεννόησης, αλλά η σύμπτωση ανάμεσα στα δεδομένα των πεντάδων και σε όσα είπε ο Μπαρτζώκας είναι αρκετά ισχυρή ώστε να αξίζει παρακολούθηση στα επόμενα παιχνίδια.

Η ίδια σύνδεση εμφανίζεται και στην τέταρτη περίοδο. Ο Μπαρτζώκας αναφέρθηκε στο γεγονός ότι, όταν η διαφορά έφτασε στους 20 πόντους, ο Ολυμπιακός σταμάτησε να πασάρει σωστά, έπαψε να τρέχει με την ίδια συνέπεια και άρχισε να παραδίδει κατοχές στον Ηρακλή. Τα δεδομένα δείχνουν ακριβώς αυτή την πτώση. Στο 35:57 το σκορ ήταν 56–76 και μέχρι το τέλος ο Ηρακλής έτρεξε επιμέρους 12–2. Μέσα σε αυτό το διάστημα εμφανίστηκαν ξανά λάθη, κακές επιλογές και επιθέσεις χωρίς την προηγούμενη δομή. Το τάιμ άουτ που πήρε ο Μπαρτζώκας στα τελευταία λεπτά δεν είχε ουσιαστικά σχέση με το αποτέλεσμα, το οποίο είχε ήδη κριθεί, αλλά περισσότερο με την αποδοχή μιας αγωνιστικής συμπεριφοράς που δεν ήθελε να αφήσει να περάσει χωρίς αντίδραση.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει και η περίπτωση του Miller-McIntyre. Από μια πρώτη ανάγνωση θα μπορούσε κανείς να πει ότι ο Ολυμπιακός άλλαξε επειδή ο Αμερικανός γκαρντ έγινε περισσότερο επιθετικός, αφού και οι 12 πόντοι του ήρθαν στη δεύτερη περίοδο, ακριβώς όταν γύρισε το παιχνίδι. Ο ίδιος ο Μπαρτζώκας όμως έδωσε μια διαφορετική κατεύθυνση στην ερμηνεία. Εξήγησε ότι δεν ζητά από έναν παίκτη να σουτάρει περισσότερο ή λιγότερο, αλλά να διαβάζει σωστά την κατοχή και να επιτρέπει στη μπάλα να κινείται μέχρι να προκύψει το σωστό σουτ.

Αυτό μας οδηγεί σε μια διαφορετική ανάγνωση της δεύτερης περιόδου του Miller-McIntyre. Το σημαντικότερο δεν ήταν ότι αποφάσισε να πάρει περισσότερες προσπάθειες, αλλά ότι διάβασε καλύτερα όσα του έδωσε η άμυνα. Πήρε το σουτ όταν υπήρχε χώρος, επιτέθηκε όταν άνοιξε διάδρομος και δημιούργησε για τους ψηλούς όταν η άμυνα έκλεισε πάνω του. Με αυτή την έννοια, η απόδοσή του στη δεύτερη περίοδο πιθανότατα βρίσκεται πολύ πιο κοντά στον ρόλο που θέλει ο Μπαρτζώκας από εκείνον ενός περιφερειακού που απλώς αυξάνει τον όγκο των προσπαθειών του.

Στην ίδια λογική εντάσσεται και η παρατήρηση του προπονητή για την ποιότητα των σουτ. Ο Μπαρτζώκας επισήμανε ότι η ομάδα παίρνει περισσότερα μαρκαρισμένα σουτ από όσα θα ήθελε και ότι χρειάζεται περισσότερες καθαρές εκτελέσεις, καλύτερη δημιουργία και λιγότερα λάθη. Το 9/30 από το τρίποντο δεν αρκεί από μόνο του για να περιγράψει την ποιότητα της επίθεσης, γιατί ένα ποσοστό δεν μας λέει αν τα σουτ ήταν πραγματικά ελεύθερα ή αποτέλεσμα κακής κατοχής. Τα 14 λάθη, όμως, και κυρίως ο τρόπος με τον οποίο ορισμένα από αυτά έδωσαν στον Ηρακλή επιθέσεις σε πλεονεκτικές συνθήκες, δείχνουν ότι η ποιότητα της κατοχής παραμένει ένα θέμα που δεν έχει λυθεί.

Τέλος, έχει σημασία και η αναφορά του Μπαρτζώκα στον Ndiaye. Ο προπονητής εξήγησε γιατί θεωρεί χρήσιμους παίκτες που δεν χρειάζονται πολλές κατοχές για να επηρεάσουν ένα παιχνίδι, αλλά μπορούν να βοηθήσουν σε διαφορετικές περιοχές του παρκέ. Στο Ιβανώφειο ο Ndiaye είχε 8 πόντους, 7 ριμπάουντ και +9, αλλά η μεγαλύτερη αξία του βρισκόταν πιθανότατα στη λειτουργία των σχημάτων στα οποία συμμετείχε. Το μήκος, η κινητικότητα και η δυνατότητά του να καλύψει περισσότερους χώρους έδωσαν στην άμυνα διαφορετική ισορροπία και επέτρεψαν στους υπόλοιπους τέσσερις παίκτες να λειτουργήσουν με μεγαλύτερη ασφάλεια.

Αν υπάρχει λοιπόν ένα κοινό νήμα που συνδέει όσα είπε ο Μπαρτζώκας με όσα έδειξε η ανάλυση, αυτό είναι η συνοχή. Συνοχή στους αμυντικούς κανόνες, στις αποφάσεις της επίθεσης, στην κίνηση της μπάλας και κυρίως στη διάρκεια της προσπάθειας. Ο Ολυμπιακός στο Ιβανώφειο έδειξε ότι έχει αρκετές διαφορετικές πεντάδες για να αλλάζει τη μορφή ενός αγώνα. Αυτό που δεν έχει δείξει ακόμη είναι ότι όλες αυτές οι πεντάδες μπορούν να λειτουργούν με την ίδια μπασκετική γλώσσα και την ίδια συνέπεια από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό.

RPG TACTICAL VERDICT

Ο Ολυμπιακός κέρδισε όταν η άμυνά του απέκτησε κοινή λογική και οι σωστές πεντάδες έδωσαν ισορροπία ανάμεσα σε μέγεθος, δημιουργία και προστασία της ρακέτας. Το 31–11 της δεύτερης περιόδου δεν ήταν απλώς ένα ξέσπασμα στο σκορ· ήταν η στιγμή στην οποία η ομάδα άρχισε να λειτουργεί ως σύνολο.

Το βασικό ερώτημα μετά το Ιβανώφειο δεν είναι αν ο Ολυμπιακός έχει το βάθος και την ποιότητα για να διορθώνει έναν αγώνα που ξεκινά στραβά. Τα έχει. Είναι αν μπορεί να εφαρμόζει τους ίδιους αμυντικούς κανόνες, να παίρνει τις ίδιες σωστές αποφάσεις και να διατηρεί την ίδια συγκέντρωση χωρίς να χρειάζεται πρώτα να βρεθεί στο -10 ή να χαλαρώσει μόλις φτάσει στο +20.

Η νίκη έδειξε τις λύσεις. Τα επόμενα παιχνίδια θα δείξουν αν αυτές οι λύσεις μπορούν να γίνουν σταθερή αγωνιστική ταυτότητα.