Ο Ολυμπιακός νίκησε την Anadolu Efes με 89–66 και ανέβηκε στο 3–1 στην EuroLeague, όμως το +23 δεν προέκυψε από μια βραδιά υψηλής εκτελεστικής ποιότητας. Αντίθετα, το παιχνίδι κρίθηκε από κάτι πιο ουσιαστικό: από τον όγκο των κατοχών που δημιούργησε ο Ολυμπιακός για τον εαυτό του, από την αμυντική πίεση που αύξησε σταδιακά και από την ικανότητά του να επιβιώσει ακόμη και όταν το περιφερειακό σουτ δεν λειτουργούσε.
Η Anadolu Efes τελείωσε μάλιστα με οριακά καλύτερο eFG% από τον Ολυμπιακό. Παρ’ όλα αυτά, εκτέλεσε μόλις 59 σουτ εντός παιδιάς απέναντι στα 76 των «ερυθρόλευκων». Εκεί βρίσκεται το πραγματικό κέντρο του αγώνα.
Ο Ολυμπιακός δεν κέρδισε επειδή σούταρε καλύτερα. Κέρδισε επειδή κατάφερε να παίξει πολύ περισσότερες επιθέσεις.
Η ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ ΕΞΙΣΩΣΗ
Ο Ολυμπιακός τελείωσε με 33/76 σουτ εντός παιδιάς, 8/29 τρίποντα και 15/19 βολές. Η Anadolu Efes είχε 23/59 σουτ, 12/31 τρίποντα και 8/12 βολές.
Το πρώτο παράδοξο του αγώνα βρίσκεται στο eFG%. Η Efes είχε 49,2%, ενώ ο Ολυμπιακός έμεινε στο 48,7%. Η διαφορά είναι μικρή, αλλά αρκετή για να δείξει ότι η νίκη των 23 πόντων δεν εξηγείται από την καθαρή αποτελεσματικότητα των σουτ.
Ούτε το TS% του Ολυμπιακού ήταν εντυπωσιακό. Έφτασε στο 52,8%, απέναντι σε 51,3% της Efes. Η πραγματική απόσταση δημιουργήθηκε αλλού.
Ο Ολυμπιακός πήρε 19 επιθετικά ριμπάουντ, έναντι μόλις 6 της Efes. Αυτό μεταφράζεται σε εντυπωσιακό 46,3% ORB%, απέναντι σε 18,2% των Τούρκων. Παράλληλα, η Efes υπέπεσε σε 17 λάθη και ο Ολυμπιακός σε 12.
Αυτές οι δύο κατηγορίες έδωσαν στους «ερυθρόλευκους» πολύ μεγαλύτερο αριθμό τελικών προσπαθειών. Ο Ολυμπιακός εκτέλεσε 17 περισσότερα σουτ εντός παιδιάς και 7 περισσότερες βολές.
GAME_POSS: 76,3
ORTG Ολυμπιακού: 116,6
ORTG Anadolu Efes: 86,5
ORB% Ολυμπιακού: 46,3%
ORB% Anadolu Efes: 18,2%
Αυτός είναι ο αγώνας σε μία εξίσωση. Όχι καλύτερο σουτ, αλλά περισσότερες ευκαιρίες να σκοράρεις και πολύ λιγότερες καθαρές επιθέσεις για τον αντίπαλο.
ΠΡΩΤΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ — Η ΣΩΣΤΗ ΕΚΚΙΝΗΣΗ
Ο Γιώργος Μπαρτζώκας ξεκίνησε με Miller-McIntyre, Fournier, Ward, Sasha Vezenkov και Tyrique Jones.
Σε αντίθεση με τον αγώνα στο Ιβανώφειο, ο Ολυμπιακός μπήκε αυτή τη φορά με σαφή αγωνιστική κατεύθυνση. Η πρώτη περίοδος τελείωσε 26–16 και η βασική πεντάδα έδωσε από νωρίς τον τόνο.
Η συγκεκριμένη αρχική πεντάδα χρησιμοποιήθηκε συνολικά για 4:25 και σε αυτό το διάστημα είχε +6, σκοράροντας 15 πόντους σε 9 κατοχές. Η επιθετική της παραγωγή ήταν εξαιρετική, με 6/10 σουτ και 4/5 δίποντα.
Το σημαντικότερο, όμως, ήταν ότι η ομάδα δεν χρειάστηκε να ζήσει από το τρίποντο. Η επιθετικότητα προς το καλάθι, τα επιθετικά ριμπάουντ και η πίεση πάνω στη μπάλα έδωσαν στον Ολυμπιακό από νωρίς διαφορετικού τύπου πλεονέκτημα. Το 26–16 δεν ήταν αποτέλεσμα ενός shooting streak. Ήταν αποτέλεσμα ελέγχου.
ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ — ΟΤΑΝ Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΕΧΑΣΕ ΤΗ ΔΟΜΗ ΤΗΣ
Η δεύτερη περίοδος ήταν η μοναδική στην οποία η Anadolu Efes κέρδισε το επιμέρους σκορ, 15–9.
Ο Ολυμπιακός έπεσε από τους 26 στους 9 πόντους και το 26–16 έγινε 35–31 στο ημίχρονο. Η εικόνα άλλαξε κυρίως επειδή χάθηκε η καθαρότητα στις αποφάσεις. Τα λάθη αυξήθηκαν, η μπάλα σταμάτησε να κινείται με την ίδια ταχύτητα και αρκετές κατοχές κατέληξαν σε βιαστικές ή δύσκολες εκτελέσεις.
Το 3/18 από το τρίποντο μέχρι την ανάπαυλα ήταν ασφαλώς ένα πρόβλημα, αλλά δεν ήταν το μοναδικό. Περισσότερο ανησυχητικό ήταν το ότι ο Ολυμπιακός είχε φτάσει στις 8 ασίστ για 9 λάθη. Δηλαδή η δημιουργία είχε ουσιαστικά χάσει την ισορροπία της.
Η Efes δεν έκανε κάτι εντυπωσιακό επιθετικά. Εκμεταλλεύτηκε όμως το διάστημα στο οποίο ο Ολυμπιακός σταμάτησε να ελέγχει τις δικές του κατοχές. Το 35–31 άφηνε το παιχνίδι εντελώς ανοικτό.
ΤΡΙΤΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ — ΕΔΩ ΚΡΙΘΗΚΕ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ
Η επιστροφή από τα αποδυτήρια άλλαξε ξανά τη φυσιογνωμία του αγώνα. Ο Ολυμπιακός κέρδισε την τρίτη περίοδο με 27–18 και έφτασε στο 62–49. Το σημαντικότερο δεν ήταν ότι βελτιώθηκε θεαματικά το σουτ. Δεν βελτιώθηκε.
Βελτιώθηκαν οι αποφάσεις.
Ο Miller-McIntyre ήταν ο παίκτης που άλλαξε περισσότερο τη λειτουργία της επίθεσης. Τελείωσε τον αγώνα με 8 πόντους, 4/6 σουτ, 4 ριμπάουντ, 3 ασίστ και χωρίς λάθος, σε μόλις 13:23. Το ατομικό του +16 αποτυπώνει το πόσο παραγωγικά λειτούργησε η ομάδα στα λεπτά του.
Η χρησιμότητά του δεν βρισκόταν στον όγκο. Βρισκόταν στην οικονομία των αποφάσεων. Στο δεύτερο ημίχρονο ο Ολυμπιακός άρχισε ξανά να μετακινεί την άμυνα πριν επιτεθεί. Η μπάλα πέρασε περισσότερο από χέρια, τα closeouts έγιναν πιο δύσκολα για την Efes και κυρίως η επίθεση έπαψε να γεννά εύκολες ευκαιρίες για τον αντίπαλο.
Η άμυνα έκανε το υπόλοιπο. Η Efes έμεινε στους 18 πόντους στην τρίτη περίοδο και δεν κατάφερε ποτέ ξανά να επιστρέψει πραγματικά στον αγώνα.
Η ΠΕΝΤΑΔΑ ΠΟΥ ΕΔΩΣΕ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑ
Το πιο αποτελεσματικό σχήμα του Ολυμπιακού ήταν Milutinov – Sasha Vezenkov – Fournier – Miller-McIntyre – Ward.
Σε 6:41 είχε +11. Σκόραρε 21 πόντους σε 14 κατοχές και δέχτηκε μόλις 10. Σε αυτό το διάστημα ο Ολυμπιακός είχε 8/12 σουτ, 7/11 δίποντα, 4/4 βολές, 9 ριμπάουντ και μόλις ένα λάθος.
Το συγκεκριμένο σχήμα είχε μια πολύ ενδιαφέρουσα ισορροπία. Υπήρχε δημιουργία από Miller-McIntyre και Fournier, δύναμη και ταχύτητα στις πτέρυγες με Ward και Vezenkov και παράλληλα το μέγεθος του Milutinov στο «5».
Η παρουσία του Milutinov αντί του Jones άλλαζε και τον τρόπο με τον οποίο μπορούσε να λειτουργήσει η επίθεση κοντά στο καλάθι, χωρίς να χρειάζεται να καταναλώνει πολλές προσπάθειες ο ίδιος. Το sample είναι μικρό για μακροπρόθεσμα συμπεράσματα, αλλά ήταν το καθαρότερο σημείο υπεροχής του Ολυμπιακού.
ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΣΧΗΜΑ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΤΗΝ ΕΝΤΑΣΗ
Ακόμη πιο εντυπωσιακό ως μικρό διάστημα ήταν το σχήμα Dunston – Dorsey – Ward – Ndiaye – Montero.
Σε μόλις 3:17 είχε +10, με επιμέρους σκορ 14–4. Ο Ολυμπιακός είχε 5/7 σουτ, 3/3 δίποντα και κανένα λάθος.
Αυτό είναι ένα πολύ διαφορετικό σχήμα από εκείνο του Milutinov. Περισσότερη αθλητικότητα, περισσότερο μήκος στις πτέρυγες, Montero με την μπάλα και δυνατότητα να αυξηθεί η πίεση πάνω στις πρώτες πάσες της Efes.
Το ενδιαφέρον είναι ότι οι δύο καλύτερες πεντάδες του αγώνα δεν μοιάζουν ιδιαίτερα μεταξύ τους. Η μία κέρδισε με έλεγχο, ποιότητα και μέγεθος. Η δεύτερη με ταχύτητα, αθλητικότητα και ένταση. Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο θετικό στοιχείο του συγκεκριμένου αγώνα για το βάθος του rotation.
MONTERO — ΠΡΩΤΟΣ ΣΚΟΡΕΡ, ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΣΚΟΡΕΡ
Ο Jean Montero τελείωσε ως πρώτος σκόρερ του Ολυμπιακού με 16 πόντους, μαζί με 4 ριμπάουντ, 2 ασίστ και 2 κλεψίματα.
Η εκτελεστική του εικόνα δεν ήταν τέλεια. Είχε 5/14 σουτ και 2/7 τρίποντα. Αυτό όμως δεν περιγράφει πλήρως τον αγώνα του. Κέρδισε έξι φάουλ, έβαλε 4/4 βολές και απορρόφησε το μεγαλύτερο ατομικό RPG workload του Ολυμπιακού, με 22 RPG Plays.
Η αξία του βρισκόταν στην πίεση που ασκούσε πάνω στην άμυνα. Δεν περίμενε απλώς να βρει ελεύθερο σουτ. Επιτέθηκε στις γραμμές της Efes, ανάγκασε την άμυνα να αντιδράσει και διατήρησε επιθετική απειλή ακόμη και όταν τα ποσοστά του δεν ήταν υψηλά.
WARD — ΤΟ +30 ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΑΙΟ
Ο Tyson Ward είχε 9 πόντους, 3 ριμπάουντ, 1 ασίστ και 1 κλέψιμο σε 19:54. Το εντυπωσιακό στοιχείο είναι το +30.
Ο Ward συμμετείχε και στις δύο καλύτερες πεντάδες του Ολυμπιακού. Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία γιατί τα δύο αυτά σχήματα είχαν διαφορετική αγωνιστική φυσιογνωμία.
Με Miller-McIntyre, Fournier, Vezenkov και Milutinov λειτουργούσε ως πτέρυγα που μπορούσε να δώσει μέγεθος και αμυντική ευελιξία χωρίς να χρειάζεται την μπάλα. Με Montero, Dorsey, Ndiaye και Dunston συμμετείχε σε ένα πολύ περισσότερο αθλητικό και επιθετικό σχήμα.
Αυτό δείχνει ίσως καλύτερα από οτιδήποτε άλλο τη χρησιμότητά του: μπορεί να συνδέσει διαφορετικές εκδοχές της ομάδας χωρίς να απαιτεί αλλαγή ρόλου ή επιθετικού όγκου.
NDIAYE — ΞΑΝΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΧΩΡΙΣ ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ
Ο Mbaye Ndiaye είχε 9 πόντους, 7 ριμπάουντ, 2 ασίστ, 1 κλέψιμο και 1 μπλοκ σε 18:15. Πέντε από τα επτά ριμπάουντ του ήταν επιθετικά.
Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό σε ένα παιχνίδι που κρίθηκε σε μεγάλο βαθμό από τις δεύτερες κατοχές. Ο Ndiaye δεν χρειάστηκε να γίνει κεντρικός δημιουργός της επίθεσης για να έχει μεγάλη επιρροή στην παραγωγή της.
Είχε 4/7 σουτ και 1/2 τρίποντα, ενώ σε μόλις 8 RPG Plays παρήγαγε 9 πόντους. Η σχέση του με το συγκεκριμένο παιχνίδι είναι χαρακτηριστική του ρόλου που φαίνεται να χτίζει ο Ολυμπιακός για εκείνον: να δημιουργεί αξία από το ριμπάουντ, το μήκος, την κίνηση και τις κατοχές που δεν χρειάζεται να σχεδιαστούν ειδικά γι’ αυτόν.
ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ — ΜΙΚΡΟΤΕΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣ, ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΕΠΙΘΕΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ
Ο Κώστας Παπανικολάου αγωνίστηκε 15:33 και είχε 8 πόντους με 3/5 σουτ και 2/3 τρίποντα, μαζί με 4 ριμπάουντ.
Το ατομικό του +/- ήταν -8, αλλά εδώ χρειάζεται προσοχή στην ανάγνωση. Βρέθηκε μέσα και σε δύο από τα πιο προβληματικά σχήματα του Ολυμπιακού, με αποτέλεσμα το συνολικό plus/minus να επηρεάζεται έντονα από συγκεκριμένα μικρά διαστήματα.
Επιθετικά, πάντως, είχε έναν από τους καλύτερους λόγους παραγωγής προς workload. Σε 7 RPG Plays έδωσε 8 πόντους. Δεν χρειάστηκε πολλές κατοχές και δεν επιβάρυνε τη ροή.
JONES ΚΑΙ MILUTINOV — ΔΥΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ ΤΟΥ «5»
Ο Tyrique Jones τελείωσε με 11 πόντους και 6 ριμπάουντ, τέσσερα από τα οποία επιθετικά. Ο Nikola Milutinov είχε μόλις 4 πόντους, αλλά 9 ριμπάουντ, εκ των οποίων 6 επιθετικά, σε 14:35.
Αθροιστικά οι δύο σέντερ είχαν 10 επιθετικά ριμπάουντ. Αυτό από μόνο του εξηγεί μεγάλο μέρος της υπεροχής του Ολυμπιακού στις δεύτερες κατοχές.
Ο Jones πήρε μεγαλύτερο επιθετικό workload, με 13 RPG Plays και 11 πόντους. Ο Milutinov είχε μόλις 3 RPG Plays και 4 πόντους, αλλά η επιρροή του δεν μπορεί να μετρηθεί μόνο από το σκορ. Τα έξι επιθετικά ριμπάουντ και η παρουσία του στην καλύτερη πεντάδα του αγώνα έδωσαν στον Ολυμπιακό επιθέσεις που διαφορετικά δεν θα υπήρχαν.
Η διαφορά στον τρόπο χρήσης των δύο ψηλών είναι ενδιαφέρουσα. Ο Jones συμμετείχε περισσότερο στην τελική εκτέλεση. Ο Milutinov επηρέασε περισσότερο τον αριθμό των κατοχών.
ΠΟΥ ΠΗΓΑΝ ΤΑ RPG PLAYS — GUARDS, FORWARDS ΚΑΙ CENTERS
Το positional workload δείχνει κάτι διαφορετικό από το παιχνίδι με τον Ηρακλή. Ο Ολυμπιακός κατέγραψε συνολικά 109 RPG Plays. Το RPG Plays — FGA + Turnovers + Fouls Won — είναι δείκτης επιθετικού workload και όχι πραγματικές κατοχές. Επομένως, το Points/RPG Play δεν αποτελεί PPP.
| Position Group | RPG Plays | Share | Πόντοι | Πόντοι / RPG Play |
|---|---|---|---|---|
| Guards | 44 | 40,4% | 30 | 0,68 |
| Forwards | 46 | 42,2% | 42 | 0,91 |
| Centers | 19 | 17,4% | 17 | 0,89 |
| ΣΥΝΟΛΟ | 109 | 100% | 89 | 0,82 |
Οι Forwards πήραν το μεγαλύτερο μερίδιο του επιθετικού φορτίου, με 46 RPG Plays ή 42,2%, και παρήγαγαν 42 πόντους. Η αποτελεσματικότητά τους ήταν 0,91 πόντοι ανά RPG Play, η υψηλότερη από τις τρεις γραμμές. Η παραγωγή αυτή δεν προήλθε από έναν μόνο παίκτη. Vezenkov, Fournier, Ward, Ndiaye και Παπανικολάου μοιράστηκαν το workload και αυτό είναι σημαντικό, γιατί μειώνει την εξάρτηση από μία συγκεκριμένη πηγή σκορ.
Οι Guards είχαν σχεδόν το ίδιο φορτίο, 44 RPG Plays ή 40,4%, αλλά μόλις 30 πόντους, για 0,68 πόντους ανά RPG Play. Το μεγαλύτερο βάρος πήρε ο Montero με 22 RPG Plays. Το χαμηλότερο positional efficiency προέρχεται κυρίως από τον μεγάλο όγκο με μέτρια ποσοστά και από τη χαμηλότερη εκτελεστική παραγωγή της περιφέρειας.
Παρά ταύτα, οι guards είχαν πολύ μεγαλύτερη δημιουργική σημασία από όσο δείχνει το σκοράρισμα. Miller-McIntyre και Montero ήταν κομβικοί στη μετακίνηση της άμυνας και στη δημιουργία των σχημάτων που έδωσαν το μεγαλύτερο θετικό αποτέλεσμα.
Οι Centers πήραν μόλις 19 RPG Plays, το 17,4% του συνολικού workload, και σημείωσαν 17 πόντους, για 0,89 πόντους ανά RPG Play. Η πραγματική τους επίδραση, όμως, ήταν ακόμη μεγαλύτερη από αυτό. Jones και Milutinov είχαν μαζί 10 επιθετικά ριμπάουντ, ενώ ο Dunston πρόσθεσε ακόμη ένα.
Αυτό σημαίνει ότι το μικρότερο positional workload δεν ισοδυναμούσε με μικρή επιθετική συμμετοχή. Οι Centers δημιούργησαν μεγάλο αριθμό νέων κατοχών χωρίς αυτές να καταγράφονται ως δικές τους τελικές προσπάθειες. Η κατανομή των RPG Plays ήταν σαφώς πιο ισορροπημένη ανάμεσα σε Guards και Forwards, με τους Centers να λειτουργούν περισσότερο ως πολλαπλασιαστές κατοχών παρά ως κύρια πηγή εκτέλεσης.
Η ΙΕΡΑΡΧΙΑ ΤΩΝ ΣΧΗΜΑΤΩΝ
Η αρχική πεντάδα ήταν θετική, αλλά το σημαντικότερο εύρημα του αγώνα βρίσκεται στο τι συνέβη όταν άλλαξε ο σέντερ.
Η πεντάδα Milutinov – Vezenkov – Fournier – Miller-McIntyre – Ward ήταν η καλύτερη σε ουσιαστικό χρόνο συμμετοχής, με +11 σε 6:41. Η αρχική Vezenkov – Fournier – Jones – Miller-McIntyre – Ward είχε +6 σε 4:25.
Παράλληλα, η πεντάδα Dunston – Dorsey – Ward – Ndiaye – Montero έδωσε +10 σε 3:17 και αποτελεί ένα εντελώς διαφορετικό εργαλείο.
Δεν υπάρχει λοιπόν μία μόνο «σωστή» πεντάδα από αυτό το παιχνίδι. Υπάρχουν τουλάχιστον δύο διαφορετικοί τρόποι με τους οποίους ο Ολυμπιακός μπορεί να δημιουργήσει καθαρό πλεονέκτημα: ένα πιο ελεγχόμενο σχήμα με Milutinov και ένα πιο αθλητικό σχήμα με Montero, Ndiaye και Dunston. Αυτό είναι πολύ πιο χρήσιμο εύρημα από το να αναζητήσουμε μία και μοναδική closing five τόσο νωρίς στη σεζόν.
ΚΥΡΙΟΤΕΡΕΣ ΠΕΝΤΑΔΕΣ
| Πεντάδα | Χρόνος | +/- |
|---|---|---|
| Milutinov – Vezenkov – Fournier – Miller-McIntyre – Ward | 6:41 | +11 |
| Jones – Dorsey – Παπανικολάου – Ndiaye – Montero | 7:22 | +2 |
| Vezenkov – Fournier – Jones – Miller-McIntyre – Ward | 4:25 | +6 |
| Dunston – Dorsey – Ward – Ndiaye – Montero | 3:17 | +10 |
| Dunston – Dorsey – Παπανικολάου – Ndiaye – Montero | 3:23 | -7 |
| Milutinov – Vezenkov – Fournier – Παπανικολάου – Montero | 2:23 | -5 |
ΠΩΣ ΕΙΔΕ Ο ΜΠΑΡΤΖΩΚΑΣ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ
Οι δηλώσεις του Γιώργου Μπαρτζώκα μετά τον αγώνα συνδέονται αυτή τη φορά πολύ καθαρά με την εικόνα των δεδομένων. Ο προπονητής του Ολυμπιακού στάθηκε κυρίως στη βελτίωση της άμυνας και μίλησε για θέληση, συγκέντρωση και μαχητικότητα. Χαρακτήρισε μάλιστα την εμφάνιση ως την καλύτερη αμυντική παρουσία της ομάδας μέχρι τώρα στη σεζόν.
Οι αριθμοί δίνουν ισχυρή βάση σε αυτή την ανάγνωση. Η Anadolu Efes έμεινε στους 66 πόντους και περίπου στους 86,5 πόντους ανά 100 κατοχές, ενώ υπέπεσε σε 17 λάθη και κατάφερε να πάρει μόλις έξι επιθετικά ριμπάουντ. Το σημαντικότερο είναι ότι αυτή η αμυντική εικόνα δεν στηρίχθηκε στο να αστοχήσει απλώς η Efes. Το δικό της eFG% ήταν 49,2%, οριακά καλύτερο από του Ολυμπιακού.
Άρα το πραγματικό αμυντικό κέρδος ήταν ότι ο Ολυμπιακός περιόρισε τον αριθμό των ποιοτικών επιθέσεων που μπορούσε να ολοκληρώσει η αντίπαλος. Της αφαίρεσε κατοχές μέσω λαθών, καθάρισε πολύ καλύτερα το αμυντικό ριμπάουντ και όταν βρισκόταν στην επίθεση, ανανέωνε ξανά και ξανά τις δικές του κατοχές.
Αυτό κάνει τη δήλωση του Μπαρτζώκα για την άμυνα περισσότερο ουσιαστική από μια γενική αναφορά στην προσπάθεια.
Υπάρχει και μια δεύτερη σύνδεση. Ο Μπαρτζώκας μίλησε για την ανάγκη η ομάδα να γίνει πιο «συμπαγής» και να αποκτήσει χημεία όσο περνά η σεζόν. Τα lineup data δείχνουν ότι αυτή η διαδικασία βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη. Ο Ολυμπιακός κέρδισε σημαντικά λεπτά με εντελώς διαφορετικά σχήματα, αλλά έχασε επίσης ορισμένα μικρά διαστήματα με πεντάδες που δεν κατάφεραν να βρουν αντίστοιχη ισορροπία.
Η εικόνα επομένως δεν είναι ακόμη εκείνη μιας ομάδας με μία ξεκάθαρα παγιωμένη πεντάδα που λύνει όλα τα προβλήματα. Είναι περισσότερο η εικόνα ενός ρόστερ που αρχίζει να βρίσκει διαφορετικές λειτουργικές μονάδες για διαφορετικές ανάγκες.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο ενδιαφέρον σημείο της συγκεκριμένης νίκης. Η καλύτερη άμυνα της σεζόν δεν ήρθε επειδή ο Ολυμπιακός έκλεισε το rotation. Ήρθε παίζοντας δώδεκα παίκτες, χρησιμοποιώντας πολλά διαφορετικά σχήματα και βρίσκοντας λύσεις τόσο από την αρχική πεντάδα όσο και από το βάθος του πάγκου.
RPG TACTICAL VERDICT
Το 89–66 δεν ήταν μια νίκη του σουτ. Ήταν μια νίκη ελέγχου των κατοχών. Ο Ολυμπιακός πήρε 19 επιθετικά ριμπάουντ, ανάγκασε την Efes σε 17 λάθη και δημιούργησε 17 περισσότερες τελικές προσπάθειες. Έτσι μπόρεσε να φτάσει στους 89 πόντους ακόμη και με 27,6% από το τρίποντο και eFG% κάτω από 49%.
Το μεγαλύτερο κέρδος, όμως, βρίσκεται στην άμυνα και στις πεντάδες. Για πρώτη φορά μέσα στη σεζόν εμφανίστηκαν ταυτόχρονα διαφορετικά σχήματα που μπορούσαν να κερδίσουν τον αγώνα με διαφορετικό τρόπο.
Η επόμενη πρόκληση είναι να διατηρηθεί αυτή η αμυντική ένταση όταν τα επιθετικά ριμπάουντ δεν θα είναι 19 και όταν το περιθώριο για δεύτερες κατοχές θα είναι μικρότερο. Αν αυτό συμβεί, τότε το 89–66 θα έχει αξία πολύ μεγαλύτερη από μια άνετη νίκη της τέταρτης αγωνιστικής.
