Για έναν νεαρό παίκτη που προσπαθεί να βρει χώρο σε μια ομάδα όπως ο Ολυμπιακός, το πρώτο ερώτημα συνήθως είναι αν μπορεί να σκοράρει, να δημιουργήσει ή να δείξει ότι έχει το ταλέντο για αυτό το επίπεδο. Στην πράξη, όμως, η πρώτη πραγματική ευκαιρία σπάνια έρχεται επειδή κάποιος είναι ήδη ολοκληρωμένος. Έρχεται επειδή μπορεί να προσφέρει κάτι συγκεκριμένο, άμεσα και αξιόπιστα.
Ο Νίκος Πλώτας ίσως βρίσκεται ακριβώς σε αυτή τη φάση.
Η σημερινή εικόνα γύρω του δεν ήταν αυτή ενός έτοιμου guard που διεκδικεί θέση στο βασικό rotation. Ήταν περισσότερο η εικόνα ενός παίκτη που ακόμη έχει αρκετή τεχνική δουλειά μπροστά του, αλλά διαθέτει στοιχεία που μπορούν να του δώσουν χρόνο πριν ολοκληρωθεί επιθετικά. Η ταχύτητα, η έκρηξη, το σώμα, η διάθεση να μπει στη φάση και κυρίως η επιμονή του στην άμυνα είναι πράγματα που δεν περνούν απαρατήρητα.
Χαρακτηριστική ήταν η παρατήρηση ότι προσπαθούσε συνεχώς να περάσει από τα screens, να πάρει επιθετικό φάουλ και να χτυπηθεί με ψηλότερους και βαρύτερους παίκτες. Αυτό από μόνο του δεν κάνει κάποιον καλό αμυντικό. Δείχνει όμως κάτι σημαντικότερο για έναν παίκτη που ψάχνει τα πρώτα του λεπτά: willingness.
Δεν αποφεύγει την επαφή. Δεν περιμένει να του έρθει το παιχνίδι. Προσπαθεί να επιβάλει παρουσία.
Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία γιατί το επιθετικό του παιχνίδι φαίνεται ακόμη πιο ακατέργαστο. Υπάρχει θράσος, υπάρχει ταχύτητα, αλλά υπάρχουν και εμφανείς περιορισμοί. Η αλλαγή κατεύθυνσης, η χρήση του αριστερού χεριού, η ποιότητα της ντρίμπλας και γενικότερα η δημιουργία απέναντι σε οργανωμένη άμυνα χρειάζονται ακόμη δουλειά. Κανείς δεν χρειάζεται να προσποιηθεί ότι αυτά έχουν λυθεί.
Το ερώτημα, όμως, είναι αν χρειάζεται να λυθούν όλα πριν μπορέσει να παίξει.
Ίσως όχι.
Σε ένα roster EuroLeague, ο νεαρός guard δεν χρειάζεται απαραίτητα να πάρει την μπάλα και να γίνει creator από την πρώτη ημέρα. Μπορεί πρώτα να κερδίσει τον χρόνο του μέσα από πιο απλές λειτουργίες: να πιέσει την μπάλα, να κυνηγήσει τον αντίπαλο χειριστή, να δώσει ένταση, να τρέξει το γήπεδο, να προστατεύσει μια κατοχή, να μην φοβηθεί την επαφή και να παίξει χωρίς να ζητά πολλές επιθέσεις.
Αυτός είναι ίσως ο πιο ρεαλιστικός δρόμος για τον Πλώτα.
Δεν χρειάζεται να αποδείξει άμεσα ότι είναι καλύτερος επιθετικός από τους παίκτες που έχει μπροστά του. Αυτό θα ήταν και άδικο και πιθανότατα ανέφικτο. Χρειάζεται να αποδείξει ότι μπορεί να μπει για πέντε ή οκτώ λεπτά και να μην πέσει η ένταση της ομάδας. Ότι μπορεί να δημιουργήσει πίεση αντί να χρειάζεται προστασία. Ότι τα λεπτά του δεν είναι «λεπτά ανάπτυξης», αλλά λεπτά που έχουν πραγματική χρησιμότητα για την ομάδα.
Αν το κάνει αυτό, τότε η θέση του στο rotation μπορεί να χτιστεί από την άμυνα προς την επίθεση και όχι το αντίθετο.
Αυτό είναι και το πιο ενδιαφέρον στοιχείο στη σημερινή εικόνα. Η ευκαιρία του ήρθε επειδή ο Ολυμπιακός είχε περιορισμένες επιλογές στη δημιουργία, όμως δεν την αντιμετώπισε σαν τυπική συμμετοχή. Υπήρχε ενέργεια, προσπάθεια και η αίσθηση ότι θέλει να διεκδικήσει κάτι περισσότερο από μερικά λεπτά όταν το παιχνίδι έχει ήδη κριθεί.
Βέβαια, ένα παιχνίδι δεν δημιουργεί rotation player.
Ούτε η διάθεση από μόνη της αρκεί. Αν θέλει να μείνει στο παρκέ απέναντι σε καλύτερους guards, θα χρειαστεί να βελτιώσει την τεχνική του, να μειώσει τα λάθη, να γίνει πιο λειτουργικός με την μπάλα και να δείξει ότι μπορεί να πάρει σωστές αποφάσεις όταν η πίεση ανεβαίνει.
Αλλά ίσως αυτό να μην είναι το πρώτο βήμα.
Το πρώτο βήμα μπορεί να είναι πολύ πιο απλό: να κάνει τον προπονητή να νιώθει ότι όταν μπαίνει στο παρκέ, κάτι θετικό συμβαίνει.
Λίγη περισσότερη ένταση. Μία δύσκολη κατοχή για τον αντίπαλο. Ένα κερδισμένο screen. Ένα deflection. Ένα σωστό closeout. Ένα sprint στο transition. Μερικές κατοχές στις οποίες η ομάδα δεν χάνει τίποτα από την ενέργειά της.
Από εκεί μπορεί να αρχίσουν όλα.
Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν ο Πλώτας είναι ήδη έτοιμος για μεγάλο ρόλο. Δεν είναι.
Το πραγματικό ερώτημα είναι αν μπορεί να βρει έναν μικρό, καθαρό και χρήσιμο ρόλο που να τον κρατήσει μέσα στο rotation αρκετό καιρό ώστε να βελτιώσει και όλα τα υπόλοιπα.
Και ίσως η απάντηση να αρχίζει από το πιο απλό πράγμα στο μπάσκετ.
Να παλεύει κάθε κατοχή σαν να εξαρτάται από αυτήν το επόμενο λεπτό του.
