Υπάρχουν μεταγραφές που κρίνονται από τους πόντους. Υπάρχουν άλλες που κρίνονται από το πόσο αλλάζουν τα σχήματα μιας ομάδας.
Ο Mbaye Ndiaye μοιάζει, τουλάχιστον στα πρώτα δείγματα της σεζόν, να ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Ο Ολυμπιακός δεν τον απέκτησε για να προσθέσει άλλον έναν παίκτη που θα ζητά την μπάλα. Τον απέκτησε ως έναν 2,04 μ. forward με διαφορετικό αθλητικό και αμυντικό προφίλ, έπειτα από τρεις σεζόν στην ASVEL. Στην περσινή EuroLeague είχε 7,7 πόντους, 4,8 ριμπάουντ, 1,2 κλεψίματα και 1,4 κοψίματα σε 32 παιχνίδια.
Το 1,4 στα κοψίματα δεν ήταν απλώς ένας καλός αριθμός για forward. Στη διάρκεια της περσινής σεζόν βρισκόταν δεύτερος στη EuroLeague στα blocks ανά αγώνα, ενώ είχε φτάσει σε σημείο να καταγράφει τουλάχιστον ένα κόψιμο και τουλάχιστον πέντε ριμπάουντ σε επτά διαδοχικά παιχνίδια.
Αυτό ήταν το θεωρητικό προφίλ όταν αποκτήθηκε.
Τώρα αρχίζουμε να βλέπουμε και το πρώτο αγωνιστικό αποτύπωμα.
Το +20 που αξίζει περισσότερη προσοχή από τους πόντους
Στα δεδομένα των σχημάτων των πρώτων τεσσάρων ευρωπαϊκών αγώνων του Ολυμπιακού — δύο στο EuroLeague Super Cup και δύο στη EuroLeague — ο Ndiaye έχει βρεθεί συνολικά στο παρκέ μέσα σε 15 διαφορετικά σχήματα για 53:01.
Το συνολικό σκορ σε αυτά τα λεπτά είναι:
Ολυμπιακός 138 – Αντίπαλοι 118.
Δηλαδή:
+20 με τον Ndiaye στο παρκέ.
Στα υπόλοιπα σχήματα, χωρίς τον Σενεγαλέζο, ο Ολυμπιακός έχει συνολικό -3.
Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Ndiaye «αξίζει 23 πόντους διαφοράς». Το +/- δεν λειτουργεί έτσι, ιδιαίτερα σε δείγμα τεσσάρων αγώνων. Επηρεάζεται από συμπαίκτες, αντιπάλους, shooting variance και το ποιο σημείο του αγώνα παίζεται.
Αλλά το εύρημα είναι αρκετά ισχυρό ώστε να μην το προσπεράσουμε.
Και όταν ανοίξουμε το +20, γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρον.
Το σχήμα που ξεχωρίζει
Το περισσότερο ενδιαφέρον δεν βρίσκεται στον Ndiaye ως small-ball center.
Βρίσκεται μέχρι στιγμής στον Ndiaye ως 4 δίπλα σε κανονικό center.
Με τον Tyrique Jones στο ίδιο σχήμα, ο Ολυμπιακός έχει αγωνιστεί συνολικά 26:44 και το επιμέρους σκορ είναι:
70–54.
Δηλαδή +16.
Και υπάρχει ένα συγκεκριμένο lineup που κυριαρχεί στο δείγμα:
Cory Joseph – Evan Fournier – Tyrique Jones – Mbaye Ndiaye – Jean Montero
Χρόνος: 16:59
Σκορ: 44–24
+/−: +20
Σχεδόν δεκαεπτά λεπτά δεν είναι πλέον ένα τυχαίο δίλεπτο στο οποίο μπήκαν δύο τρίποντα και δημιουργήθηκε ένα πλασματικό +8.
Είναι αρκετός χρόνος ώστε το συγκεκριμένο σχήμα να αποτελεί πραγματικό σημείο παρακολούθησης.
Και η σύνθεσή του έχει ενδιαφέρον.
Δύο δημιουργοί στην περιφέρεια, ο Fournier ως βασική απειλή εκτέλεσης, ένας mobile center και δίπλα του ο Ndiaye, χωρίς να απαιτείται από τον τελευταίο να δημιουργεί επιθέσεις.
Είναι σχεδόν η ιδανική συνθήκη για να αξιοποιηθεί αυτό που προσφέρει.
Το σημαντικότερο: δεν «κοστίζει» κατοχές
Αυτό ίσως είναι το πραγματικό νόημα της μεταγραφής.
Μία ομάδα που διαθέτει Vezenkov, Fournier, Dorsey, Montero και αρκετούς ακόμη παίκτες ικανούς να δημιουργήσουν ή να τελειώσουν κατοχές δεν χρειάζεται απαραίτητα έναν ακόμη forward που θα ζητήσει 10–12 σουτ.
Χρειάζεται παίκτες που κάνουν αυτά τα σουτ ευκολότερα για τους υπόλοιπους.
Ο Ndiaye μπορεί να προσφέρει ακριβώς αυτή την αξία.
Μπορεί να τρέξει το γήπεδο, να επιτεθεί στο επιθετικό ριμπάουντ, να κόψει προς το καλάθι, να τελειώσει χωρίς πολλές ντρίμπλες και κυρίως να συμμετέχει σε ένα σχήμα χωρίς να απαιτείται η επίθεση να αλλάξει για να τον εξυπηρετήσει.
Και τα πρώτα συνολικά δεδομένα των lineups δείχνουν κάτι που ταιριάζει σε αυτή την ιδέα.
Στα λεπτά με Ndiaye, ο Ολυμπιακός έχει eFG% περίπου 59,2%. Χωρίς αυτόν, στα υπόλοιπα σχήματα των τεσσάρων αγώνων, περίπου 54,4%.
Στα δίποντα:
59,4% με Ndiaye έναντι 56,2% χωρίς.
Στα τρίποντα:
39,1% με Ndiaye έναντι 34,4% χωρίς.
Δεν μπορούμε να αποδώσουμε αυτά τα ποσοστά στον ίδιο. Αυτό θα ήταν λάθος ανάγνωση. Μπορούμε όμως να πούμε κάτι πιο προσεκτικό και περισσότερο ενδιαφέρον:
μέχρι τώρα, η παρουσία του δεν έχει δημιουργήσει πρόβλημα λειτουργικότητας ή spacing στην επίθεση.
Αντίθετα, τα σχήματα στα οποία χρησιμοποιείται σκοράρουν αποτελεσματικά.
Και δεν είναι μόνο το shooting
Υπάρχει και ένα δεύτερο στοιχείο.
Στα σχήματα με Ndiaye ο Ολυμπιακός έχει 27 ασίστ για 16 λάθη, δηλαδή AST/TO 1,69.
Χωρίς Ndiaye:
53 ασίστ για 42 λάθη, AST/TO 1,26.
Και πάλι, δεν είναι «στατιστικό του Ndiaye». Είναι χαρακτηριστικό των lineups στα οποία συμμετέχει.
Αλλά αυτό ακριβώς ψάχνουμε.
Όχι αν ο Ndiaye γεμίζει το box score.
Αν τα σχήματα γύρω του λειτουργούν.
Εκεί που πρέπει να είμαστε πιο προσεκτικοί
Τα στοιχεία δεν υποστηρίζουν κάθε πιθανή θετική αφήγηση.
Για παράδειγμα, δεν μπορούμε ακόμη να πούμε ότι ο Ndiaye έχει λύσει το αμυντικό ριμπάουντ.
Στο συνολικό δείγμα των lineups του, ο Ολυμπιακός έχει DRB% περίπου 55%, χαμηλότερο από το αντίστοιχο ποσοστό των σχημάτων χωρίς εκείνον.
Ούτε έχουμε ακόμη αρκετό υλικό για να υποστηρίξουμε ότι το μεγάλο του πλεονέκτημα είναι η χρήση του στο 5.
Χωρίς Jones, Hall ή Milutinov δίπλα του έχει μόλις 5:08 συνολικού δείγματος. Το +2 εκεί δεν λέει σχεδόν τίποτα ακόμη.
Αντίθετα, αυτό που έχουμε ήδη μπροστά μας είναι αρκετά σαφές:
Ndiaye + Jones: 26:44, +16.
Με τον Donta Hall:
20:49, +2.
Άρα ήδη εμφανίζεται μία πιθανή σύνδεση που πρέπει να παρακολουθούμε: δεν είναι μόνο αν παίζει ο Ndiaye, αλλά με ποιον center παίζει.
Αυτό είναι ακριβώς το είδος πληροφορίας που δεν εμφανίζεται στο προσωπικό του box score.
Υπάρχει ακόμη ένα στοιχείο που ίσως έχει μεγαλύτερη σημασία
Από τα συνολικά 53:01 του Ndiaye στα καταγεγραμμένα σχήματα, τα 47:33 έχουν έρθει χωρίς τον Sasha Vezenkov.
Και σε αυτά τα λεπτά ο Ολυμπιακός είναι:
+18.
Αυτό αξίζει προσοχή.
Όχι επειδή σημαίνει ότι ο Ndiaye μπορεί να «αντικαταστήσει» τον Vezenkov — πρόκειται για εντελώς διαφορετικούς παίκτες.
Αλλά επειδή ένα από τα μόνιμα προβλήματα κάθε ομάδας με έναν παίκτη τέτοιου επιπέδου είναι τι συμβαίνει όταν εκείνος κάθεται.
Αν ο Ndiaye επιτρέψει στον Μπαρτζώκα να παίζει διαφορετικά, αντί να προσπαθεί να αναπαράγει έναν φτωχότερο Vezenkov στα λεπτά χωρίς Vezenkov, τότε η μεταγραφή αποκτά πολύ μεγαλύτερη στρατηγική σημασία.
Δεν χρειάζεται ο δεύτερος power forward να κάνει ό,τι κάνει ο πρώτος.
Μπορεί να δώσει στην ομάδα άλλη ταυτότητα.
Και αυτό ήταν ήδη μέρος του παίκτη
Η περσινή του σεζόν στην ASVEL δείχνει ότι το αμυντικό disruption δεν είναι κάτι που ανακαλύψαμε σε δύο εβδομάδες στον Ολυμπιακό.
Με 1,2 κλεψίματα και 1,4 κοψίματα ανά παιχνίδι, ο Ndiaye παρήγαγε 2,6 steals+blocks ανά αγώνα. Τα 45 συνολικά κοψίματά του ήταν από τις υψηλότερες επιδόσεις της EuroLeague για τη σεζόν.
Όταν έφτασε στην Ελλάδα τον Αύγουστο, ο ίδιος δεν μίλησε για πόντους ή ρόλο στην επίθεση. Είπε ότι έρχεται για να φέρει την ενέργειά του στην ομάδα.
Μπορεί να ήταν μία συνηθισμένη πρώτη δήλωση μιας μεταγραφής.
Τα πρώτα lineups, όμως, αρχίζουν να της δίνουν μπασκετικό περιεχόμενο.
Μήπως λοιπόν αυτό ήταν το κομμάτι που έλειπε;
Είναι νωρίς για να απαντήσουμε «ναι».
Τέσσερα παιχνίδια δεν είναι μοντέλο μιας ολόκληρης σεζόν. Το +20 μπορεί να μειωθεί γρήγορα. Το 44–24 του βασικού lineup μπορεί να αποδειχθεί εν μέρει προϊόν εξαιρετικής εκτέλεσης. Και οι αντίπαλοι θα αρχίσουν να προσαρμόζονται.
Αλλά πλέον έχουμε κάτι περισσότερο από την αίσθηση ότι «ο Ndiaye φαίνεται χρήσιμος».
Έχουμε ένα πρώτο pattern.
53:01 με Ndiaye: +20.
26:44 μαζί με Jones: +16.
Το βασικό τους σχήμα: 16:59, 44–24, +20.
47:33 χωρίς Vezenkov: +18.
Και πίσω από αυτά υπάρχει ένας παίκτης που ήδη είχε αποδείξει στην EuroLeague ότι μπορεί να επηρεάζει κατοχές χωρίς να χρειάζεται να σκοράρει για να γίνει αισθητός.
Ίσως λοιπόν το ερώτημα να μην είναι αν ο Ολυμπιακός βρήκε άλλον έναν καλό παίκτη.
Ίσως είναι αν βρήκε εκείνον τον διαφορετικό παίκτη που του επιτρέπει να κατασκευάζει σχήματα τα οποία πριν δεν είχε.
Αν αυτό επιβεβαιωθεί σε μεγαλύτερο δείγμα, τότε ο Mbaye Ndiaye δεν θα είναι απλώς μία καλή προσθήκη στο rotation.
Θα είναι η προσθήκη που άλλαξε τις επιλογές του rotation.
