Έχω μπόλικο καιρό να γράψω και φτάσαμε στην 10η αγωνιστική. Δεν έλειψα σε κανέναν και καμία, αλλά το διευθυντήριο του on air απαίτησε κείμενο και δεσμεύτηκα.
Βολικά, επιστρέφω στη γραφή σε μια κυριολεκτικά ελάχιστα ενδιαφέρουσα αγωνιστική.
Εξηγούμαι.
Must watch
1) Real Madrid – ΠΑΟ
Το μεγάλο ματς της αγωνιστικής γίνεται σήμερα και οφείλουμε όλοι να το παρακολουθήσουμε. Η Real, μετά το νωθρό ταξιδιάρικο ξεκίνημα, βρίσκει κώδικες, βελτιώνει την επικοινωνία της σε άμυνα και επίθεση και αποδεικνύεται χειμαρρώδης.
Την προηγούμενη εβδομάδα, απέναντι στην έτερη ομάδα-enforcer, τη Fener, επέβαλε τα θέλω της, ειδικά αμυντικά, με τεράστια έμφαση. Απαγόρευση στους παίκτες του Saras ακόμα και στην ιδέα να ψάξουν paint touches, τρομερή δέσμευση να έχουν το στήθος έτοιμο να υποδεχτεί τον ώμο του Horton-Tucker και, με φάρο τον Tavares στη restricted zone, ανάγκασαν τη Fener να δοκιμάζει την τύχη της από το τρίποντο.
Κάτι ανάλογο θα προσπαθήσουν να επιβάλουν και στον Παναθηναϊκό, ο οποίος, με τις επιστροφές των τραυματιών σταρ του στην περιφέρεια και τις αναχωρήσεις για ξένες έδρες, έχασε κάπως το mojo του και κυρίως τα rotations και τους ρόλους. Τα σχήματα με μέγεθος στο πλάι σε κάθε rotation δίνουν πλέον τη θέση τους στην ανάγκη να βρεθεί ισορροπία: στη συνύπαρξη Francisco – Nunn και στο ποιοι θα είναι οι partners τους όταν δεν θα παίζουν μαζί, στο πώς οι αναγκαίοι για την αμυντική λειτουργία Badio/Bonga/Juancho θα βρίσκονται στο παρκέ και κυρίως με ποιους, και φυσικά στο ερώτημα της θέσης «5» και του τι μπορεί να πάρει από αυτήν, κυρίως αμυντικά. Η transition άμυνα του ΠΑΟ, μαζί με τη δυσκολία του στο αμυντικό rebound, θα δοκιμαστούν σήμερα στο μέγιστο. Η απουσία του Campazzo είναι κομβική για τη διατήρηση του ρυθμού της Real. Υπεύθυνος για την επιβολή του θα ήταν ο Maledon (που τελικά ούτε αυτός θα παίξει), και ενδιαφέρον έχει ο τρόπος με τον οποίο θα αμυνθεί ο ΠΑΟ.
Yabusele & Μήτογλου στο 5 και οι εκτελέσεις τους από μακριά θα παίξουν ρόλο στη γενική αποφόρτιση της περιφέρειας του ΠΑΟ. Οι Francisco, Nunn, Badio έχουν το πακέτο να ζορίσουν και να απλώσουν την άμυνα της Real. Το ίδιο και ο NHD στο 3, απέναντι σε χαμηλότερους αντιπάλους.
Θα πάω με την έδρα.
2) Ολυμπιακός – Crvena Zvezda
Ματσάρα, ντερμπάρα, και αν έλειπαν και οι κλασικές αβρότητες θα ήταν ακόμα καλύτερα. Ο Ibon Navarro, όπως αναμενόταν, παράγει έργο, παρουσιάζοντας ένα εξαιρετικά συμπαγές σύνολο. Η προσθήκη του Koloko στο 5 τους δίνει μια έξτρα οντότητα σε θέση που πονούσαν και τους επιτρέπει να σκληρύνουν σε ακόμα περισσότερες πεντάδες. Ο Moneke μπήκε στο κλίμα και πλέον περιμένει να του πάει η ομάδα το παιχνίδι, στην περιφέρεια οι ρόλοι αποφασίστηκαν, και κάπως έτσι οι brate έχουν μετατραπεί σε ένα δυσκολοκατάβλητο σύνολο.
Όμως έρχονται στη φωλιά του γρύπα, στο κονάκι του μεγαλύτερου σκληρού καριόλη εκεί έξω. Ο Ολυμπιακός, από ομάδα-κύμα που παρασέρνει, εξαιτίας των απουσιών μετατράπηκε σε κυματοθραύστη. Grinding & grinding σε υπερθετικό βαθμό, σχήματα βγαλμένα από τα υγρά όνειρα των ’00s-’10s και αλλαγή δέρματος.
Η επιστροφή του Evan θα ενισχύσει τη συγκεκριμένη προσέγγιση, αφού ο τυρόγαλλος της καρδιάς μας είναι τέτοιος. Επαφή στην επαφή στην επαφή. Να βάλουμε στην κουβέντα και τον John τον Konchar, που είναι τέτοιος εργάτης, για να ενισχύσω και το επιχείρημα. Το ερώτημα είναι ποια θα είναι τα σχήματα στην παρούσα φάση. Δεν θα τα αναλύσω περισσότερο, γιατί το κάναμε στο redpointcast, και χωρίς ντροπή θα σας ζητήσω να δώσετε ένα κλικ.
Konchar & Πλώτας θεωρώ ότι θα βρουν λεπτά. Ο πρώτος, γιατί θα χρειαστεί ένα έξτρα κορμί πάνω στον Nwora, ώστε να απελευθερωθεί ο Ward, ίσως πάνω σε κάποιο guard. Αν δεν γίνει αυτό, θα μπει πάλι ο Πλώτας για να βγάλει ενέργεια στα πλάγια βήματα και να δίνει τον αγώνα τον καλό, μένοντας μπροστά από τον παίκτη του.
Γίνεται μονότονο, αλλά ναι, πάλι θεωρώ κομβικό να παρουσιαστεί καλός ο Milutinov, γιατί, έτσι όπως μεταμορφώθηκε η ομάδα και με τον συγκεκριμένο αντίπαλο, μπορεί να κάνει τη διαφορά.
Ο CMM διάγει μια αισιόδοξη φάση στην πορεία του στον Θρύλο, όμως σήμερα θα δοκιμαστεί και πνευματικά απέναντι στην πρώην ομάδα του. Παρότι θετικός στα μεγαλύτερα κομμάτια των τελευταίων αγώνων, συνεχίζει να μην είναι επιλογή στο κλείσιμό τους. Ίσως αυτό αλλάξει σήμερα, γιατί η παρουσία του Fournier θα του πάρει ευθύνες από τις πλάτες. Ο Ward είναι κλειδί στο πώς θα φθείρει, με την μπάλα στα χέρια, τον Nwora.
Πάω με Θρύλο, με σκορ βγαλμένο από προηγούμενες δεκαετίες.
3) Hapoel Tel Aviv – Barcelona
Ο Ιτούδης έχει τις γκρίνιες του Vasa, αλλά αποτελέσματα παίρνει, και μάλιστα εμφατικά. Ο τρομακτικός τραυματισμός του Satoransky (περαστικά, αδελφέ) τού στερεί τον εξισορροπητή του ρόστερ και ένα κορμί να ρίξει πάνω σε Punter & Robinson.
Έχει ποιότητα στο 4-5, όμως η Barca έτσι κι αλλιώς δεν επιτίθεται εκεί και θα προσπαθήσει να αμυνθεί πάνω τους. Η αυξομείωση του ρυθμού θα είναι το κομβικό σημείο του παιχνιδιού, όπως και τα σερί που μπορούν να χτίσουν αμφότερες οι ομάδες με Blakney, Punter & Robinson.
Είναι συμπαθής η Barca, αλλά θα πάω με τη Hapoel.
Τα υπόλοιπα
Στα υπόλοιπα παιχνίδια πραγματικά δεν ξεχωρίζει κάτι.
Στο Efes – Paris αξίζει να παρακολουθήσουμε τον HiFi, που ίσως απασχολεί την ομάδα για να καλύψει το κενό του Montero.
Το Virtus – Dubai θα είναι ωραίο για χαλαρή παρακολούθηση.
Τέλος, στο Fener – Baskonia θέλω μόνο να ξαναδώ τον Duarte, γιατί θα μπορούσε να απασχολήσει τον Θρύλο, αν όλες οι άλλες περιπτώσεις κολλήσουν.
Την αγάπη μου.
