Υπάρχει μία παράξενη απαίτηση που έχουμε κάθε Οκτώβριο. Θέλουμε να καταλάβουμε την ομάδα πριν προλάβει η ίδια να καταλάβει τον εαυτό της.

Ποιος είναι ο βασικός άσος; Ποιος κλείνει τα παιχνίδια; Πού χωράει ο Codi Miller-McIntyre; Πόσο πραγματικό είναι αυτό που βλέπουμε από τον Mbaye Ndiaye; Πόση μπάλα πρέπει να κρατάει ο Jean Montero; Πώς μοιράζονται οι επιθέσεις όταν υπάρχουν μαζί Evan Fournier, Tyler Dorsey και Sasha Vezenkov;

Και κάπου εκεί έρχεται μία εβδομάδα σαν αυτή και σου λέει: περίμενε λίγο.

Στο Κάουνας ο Ολυμπιακός χρειάστηκε χαρακτήρα. Βρέθηκε σε ένα παιχνίδι που δεν του χάρισε τίποτα και το πήρε 93–91. Ο Vezenkov είχε 18 πόντους και 8 ριμπάουντ, ο Montero 15 πόντους και 7 ασίστ και ο Fournier έβαλε μεγάλα σουτ όταν το παιχνίδι άρχισε να ζητάει ανθρώπους που δεν φοβούνται την μπάλα.

Δύο βράδια αργότερα, στην Μπολόνια, είδαμε κάτι σχεδόν αντίστροφο. Ο Ολυμπιακός έβαλε 94 πόντους εκτός έδρας, ο Dorsey είχε 22, ο Ndiaye έκανε ίσως την πιο ηχηρή μέχρι τώρα δήλωση της σεζόν με 23 πόντους και 7 ριμπάουντ, ο Vezenkov πρόσθεσε 20 — και πάλι δεν έφτανε.

Και μετά ήρθε ο Ηρακλής.

Το πιο εύκολο από τα τρία παιχνίδια στα χαρτιά ήταν εκείνο στο οποίο ο Ολυμπιακός βρέθηκε πίσω 25–15 μετά την πρώτη περίοδο. Και κάπου εκεί εμφανίστηκε ένας ακόμη πρωταγωνιστής της εβδομάδας: η ικανότητα μιας σοβαρής ομάδας να διορθώνει ένα παιχνίδι που ξεκίνησε στραβά.

Η δεύτερη περίοδος ήταν 31–11. Από -10 σε +10 μέσα σε δέκα λεπτά. Ο Ολυμπιακός έφυγε τελικά από το Ιβανώφειο με το 78–68 και με τον Miller-McIntyre να κάνει ίσως ακριβώς το παιχνίδι που χρειαζόταν αυτή τη στιγμή: 12 πόντοι, 9 ριμπάουντ, 6 ασίστ. Όχι πυροτέχνημα. Παρουσία παντού.

Και εδώ αρχίζει να γίνεται ενδιαφέρον.

Για εβδομάδες αναρωτιόμασταν πόσο γρήγορα θα ενταχθεί ο Codi. Τώρα αρχίζουμε να βλέπουμε ότι ίσως η σωστή ερώτηση δεν είναι πόσο γρήγορα θα μάθει να παίζει μέσα στον Ολυμπιακό, αλλά πόσους διαφορετικούς τρόπους μπορεί να δώσει στον Ολυμπιακό να παίζει.

Το ίδιο ισχύει για τον Ndiaye. Το ίδιο για τον Montero. Και, τελικά, για ολόκληρο το ρόστερ.

Δεν είδαμε αυτή την εβδομάδα μία ομάδα που έχει βρει την τελική της μορφή.

Είδαμε κάτι που στις αρχές Οκτωβρίου ίσως είναι χρησιμότερο.

Μία ομάδα που αρχίζει να ανακαλύπτει πόσες μορφές μπορεί να πάρει.

Και εννοώ το καλύτερο δυνατό πρόβλημα.

Ο Mbaye Ndiaye έβαλε 23 πόντους στην Μπολόνια.

Αν αυτό εξελιχθεί από ωραία ιστορία του Σεπτεμβρίου σε σταθερή αγωνιστική χρησιμότητα, ο Γιώργος Μπαρτζώκας θα πρέπει να βρει λεπτά που πριν από έναν μήνα πιθανότατα τα είχε ήδη μοιράσει στο μυαλό του.

Τέτοια προβλήματα θέλεις.

Δεν ψάχνεις πού θα κρύψεις έναν παίκτη. Ψάχνεις από ποιον θα πάρεις λεπτά για να τον βάλεις μέσα.

Το Κάουνας ήταν περισσότερο από το 2–0. Ο Ολυμπιακός κέρδισε 93–91 ένα παιχνίδι στο οποίο χρειάστηκε διαφορετικούς δημιουργούς και διαφορετικές λύσεις στο τέλος. Το σημαντικό δεν ήταν μόνο ότι κέρδισε. Ήταν ότι δεν χρειαζόταν κάθε κρίσιμη κατοχή να έχει τον ίδιο ιδιοκτήτη.

Η Μπολόνια ήταν χρήσιμη ακριβώς επειδή πόνεσε. Οι 94 πόντοι δεν έκρυψαν τους 96 που δέχθηκε. Ο Ολυμπιακός αναγκάστηκε να κυνηγά ένα παιχνίδι υψηλού σκορ μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο.

Ο Ηρακλής μάς έδωσε την πρώτη καθαρή εικόνα του Miller-McIntyre ως πολυεργαλείου. Οι 12 πόντοι είναι το λιγότερο ενδιαφέρον μέρος της γραμμής του. Τα 9 ριμπάουντ και οι 6 ασίστ λένε πολύ περισσότερα για το πώς μπορεί να επηρεάζει ένα παιχνίδι χωρίς να χρειάζεται να γίνει ο πρώτος σκόρερ.

Και ο Nikola Milutinov επέστρεψε στη δράση με 10 πόντους και 10 ριμπάουντ απέναντι στον Ηρακλή. Μετά από όλη τη συζήτηση των προηγούμενων ημερών για την κατάστασή του, αυτό είναι το σημαντικό γεγονός. Όχι προβλέψεις για το σώμα του, όχι ημερολόγια επιστροφής που φτιάχνουμε μόνοι μας. Έπαιξε. Και έκανε double-double.

Ο Ολυμπιακός κατάφερε μέσα σε λίγες ημέρες να παίξει τρία εντελώς διαφορετικά παιχνίδια και κάθε βράδυ να μεταφέρει την κουβέντα σε διαφορετικούς πρωταγωνιστές.

Δεν είναι ακριβώς πληροφορία που θα αλλάξει την ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ.

Αλλά είναι ένας αρκετά καλός τρόπος να εξηγήσεις γιατί ο Γιώργος Μπαρτζώκας μάλλον χρειάζεται μεγαλύτερο μαγνητικό πινακάκι φέτος.

Το ωραίο με τη EuroLeague είναι ότι δεν σου επιτρέπει να ερωτευτείς για πολύ το προηγούμενο αποτέλεσμα.

Ο Ολυμπιακός έφυγε από το Κάουνας με το 93–91 και το 2–0. Λίγες ημέρες αργότερα έφυγε από την Μπολόνια με το 96–94 και το 2–1.

Δύο πόντοι απόσταση στο πρώτο παιχνίδι.

Δύο πόντοι απόσταση στο δεύτερο.

Εντελώς διαφορετικό συναίσθημα.

Και αυτό είναι ίσως το πρώτο μάθημα της κανονικής περιόδου. Δεν υπάρχει λόγος ούτε να στεφανώνουμε την ομάδα μετά από μία μεγάλη νίκη ούτε να ξηλώνουμε το rotation μετά από μία ήττα.

Υπάρχει όμως λόγος να κοιτάμε τι επαναλαμβάνεται.

Ο Ολυμπιακός έχει ήδη δείξει ότι διαθέτει πολλούς τρόπους να παράγει πόντους. Το επόμενο ερώτημα είναι πόσο γρήγορα θα αποκτήσει αντίστοιχη συνέπεια στο άλλο μισό του γηπέδου.

Γιατί 93 πόντοι μπορούν να σου δώσουν μία μεγάλη εκτός έδρας νίκη.

Και 94 μπορούν να μη σου δώσουν τίποτα.

Αυτό είναι EuroLeague.

Υπάρχει μία παγίδα με τις μεταγραφές. Φτιάχνουμε τον ρόλο του παίκτη πριν τον δούμε στην ομάδα και μετά αξιολογούμε τον πραγματικό παίκτη με βάση τον φανταστικό.

Ο Codi Miller-McIntyre ήρθε με την ταμπέλα του δημιουργού. Λογικό. Είναι ένας guard με ιστορικό υψηλής δημιουργίας.

Αλλά το παιχνίδι με τον Ηρακλή μάς θύμισε ότι η χρησιμότητά του μπορεί να είναι μεγαλύτερη από μία στήλη ασίστ.

12 πόντοι, 9 ριμπάουντ, 6 ασίστ.

Ένας guard που μπορεί να κατεβάσει το αμυντικό ριμπάουντ και να ξεκινήσει αμέσως την επίθεση αφαιρεί μία πάσα από τη μετάβαση. Ένας guard που δεν χρειάζεται είκοσι σουτ για να επηρεάσει το παιχνίδι χωράει ευκολότερα δίπλα σε σκόρερ. Ένας guard που μπορεί να δημιουργήσει χωρίς να απαιτεί κάθε κατοχή μπορεί να γίνει συνδετικός κρίκος αντί για κέντρο του συστήματος.

Ίσως τελικά αυτή να είναι η πιο ενδιαφέρουσα εκδοχή του Codi για τον συγκεκριμένο Ολυμπιακό.

Όχι να του δώσουμε την ομάδα.

Να του δώσουμε τη δυνατότητα να ενώνει τα κομμάτια της.

Είναι αρχές Οκτωβρίου.

Έχουμε ήδη αποφασίσει ποιος πρέπει να ξεκινάει, ποιος πρέπει να τελειώνει, ποιος παίζει πολύ, ποιος παίζει λίγο, ποιος είναι αποκάλυψη, ποιος δεν έχει προσαρμοστεί και ποιο πεντάρι θα σηκώσει τη EuroLeague τον Μάιο.

Εννοείται.

Είμαστε μπασκετόγαυροι. Δεν μπορούμε να περιμένουμε μέχρι τον Νοέμβριο σαν φυσιολογικοί άνθρωποι.

Αλλά υπάρχει κάτι απολαυστικό σε αυτή την ομάδα ακριβώς επειδή ακόμη δεν ξέρουμε.

Στο Κάουνας χρειαζόσουν τον Fournier.

Στην Μπολόνια ξαφνικά κοιτούσες τον Ndiaye και αναρωτιόσουν από πού εμφανίστηκαν 23 πόντοι.

Στο Ιβανώφειο ο Miller-McIntyre μάζευε εννέα ριμπάουντ σαν να αποφάσισε ότι, αφού συζητάμε τόσο πολύ για το τι ακριβώς κάνει, θα κάνει λίγο απ’ όλα.

Και ο Milutinov, για τον οποίο περάσαμε ημέρες κοιτώντας κάθε πληροφορία για την κατάστασή του, επέστρεψε και έκανε double-double.

Μπορεί σε δύο εβδομάδες να έχουμε διαφορετικές ερωτήσεις.

Μπορεί σε δύο μήνες να γελάμε με μερικές από τις σημερινές.

Έτσι πρέπει.

Γιατί αν ξέραμε από τις αρχές Οκτωβρίου ακριβώς τι ομάδα είναι αυτή, τότε είτε θα ήμασταν ιδιοφυΐες είτε η ομάδα θα ήταν υπερβολικά απλή.

Και, ευτυχώς, μέχρι στιγμής δεν μοιάζει καθόλου απλή.

Ας την αφήσουμε λοιπόν λίγο να μας συστηθεί.