Next Opponent | Armani Milano

Η Olimpia Milano έχει τρία ευρωπαϊκά στέμματα, 32 ιταλικά πρωταθλήματα και ένα ρόστερ που, στα χαρτιά, δεν μοιάζει με ομάδα του 1–7. Στο παρκέ, όμως, η εξίσωση δεν βγαίνει. Έχει ψηλούς που τελειώνουν φάσεις, εκτελεστές στην περίμετρο και πολλούς χειριστές — αλλά οι κατοχές στις οποίες αυτοί πρέπει να συνεργαστούν δεν αποδίδουν όσο θα περίμενε κανείς.

Αυτό ακριβώς κάνει τη Μιλάνο ενδιαφέρουσα πριν από τον Ολυμπιακό: δεν λείπουν τα ατομικά εργαλεία, λείπει μέχρι στιγμής η σταθερή μετατροπή τους σε αποτελεσματική ομαδική επίθεση. Και όταν η άμυνα δέχεται 91 πόντους κατά μέσο όρο, ακόμη και ένα καλό επιθετικό βράδυ συχνά δεν αρκεί.

Η Olimpia Milano είναι ένας από τους ιστορικότερους συλλόγους του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Ιδρύθηκε το 1936, κατέκτησε το Κύπελλο Πρωταθλητριών το 1966 και επέστρεψε στην κορυφή της Ευρώπης το 1987 και το 1988. Με 32 πρωταθλήματα Ιταλίας, η εγχώρια ιστορία της απέχει πολύ από τη σημερινή ευρωπαϊκή της κατάταξη.

Το 2025–26 ολοκλήρωσε μία εγχώρια χρονιά με πρωτάθλημα, Κύπελλο και Supercoppa· τον Σεπτέμβριο του 2026 πρόσθεσε ακόμη μία ιταλική Supercoppa. Ο Giuseppe «Peppe» Poeta ανέλαβε πρώτος προπονητής τον Νοέμβριο του 2025, μετά την αποχώρηση του Ettore Messina από τον πάγκο, με τον τελευταίο να παραμένει σε διοικητικό ρόλο.

Μετά από τρεις συνεχόμενες χρονιές εκτός της πρώτης δεκάδας, η Μιλάνο επένδυσε σε σημαντική αναδιάρθρωση. Απέκτησε μεταξύ άλλων τους Devon Hall, Darius Thompson, R.J. Cole, Garrison Mathews, Jason Burnell, Alec Peters, Moses Wright και Nicola Akele. Παράλληλα, αποχώρησαν βασικά πρόσωπα της προηγούμενης περιόδου, όπως οι Shavon Shields, Zach LeDay και Josh Nebo.

Η φιλοδοξία για επιστροφή στην ευρωπαϊκή δεκάδα είναι εύλογη ως αγωνιστικός στόχος, αλλά το πρώτο οκτάρι αγώνων επιβάλλει σαφώς πιο συγκρατημένη εκτίμηση. Ο μεγάλος αριθμός αλλαγών δυσκολεύει τη συνέχεια των συνεργασιών· δεν αρκεί όμως από μόνος του ως εξήγηση για τις έξι διαδοχικές ήττες.

Ο Giuseppe Poeta έχει πορεία προπονητή που επιταχύνθηκε μετά τη δουλειά του ως βοηθού στη Μιλάνο και στον πάγκο της Brescia, την οποία οδήγησε στους τελικούς του ιταλικού πρωταθλήματος το 2025. Το 2026 κατέκτησε το ιταλικό πρωτάθλημα και το Κύπελλο ως πρώτος προπονητής της Olimpia.

Η σημερινή Μιλάνο διαθέτει αρκετούς παίκτες ικανούς να ξεκινήσουν δράση με την μπάλα — Hall, Cole, Thompson, Bolmaro, Guduric — και ψηλούς διαφορετικών χαρακτηριστικών. Η ποικιλία δίνει επιλογές, αλλά αυξάνει και την ανάγκη για σαφείς ρόλους: ποιος δημιουργεί, ποιος εκτελεί μετά την πρώτη πάσα και ποιος τελειώνει την κατοχή κοντά στο καλάθι. Τα ποσοστά των τύπων επίθεσης δείχνουν ότι αυτή η κατανομή δεν έχει ακόμη σταθεροποιηθεί.

Οι τέσσερις τελευταίες ήττες ήρθαν με διαφορές 9, 4, 8 και 5 πόντων, αντίστοιχα. Η εικόνα έχει γίνει περισσότερο ανταγωνιστική από εκείνη των πρώτων αγωνιστικών, χωρίς να έχει μεταφραστεί σε νίκη. Η παραγωγή από το τρίποντο παραμένει ασταθής: 42,4% απέναντι στην Μπαρτσελόνα, αλλά 26,7% τόσο απέναντι στο Dubai όσο και απέναντι στον Παναθηναϊκό.

Το pick-and-roll των χειριστών είναι η πιο συχνή επιθετική δράση της Μιλάνο, με 20,7% των καταγεγραμμένων επιθέσεων, αλλά αποδίδει μόλις 0,73 πόντους ανά επίθεση. Αντίθετα, τα catch-and-shoot (1,10) και οι καταστάσεις transition (1,18) δίνουν σαφώς καλύτερες λύσεις. Αυτό είναι το βασικό επιθετικό παράδοξο της ομάδας: η αρχική δημιουργία χαμηλώνει την αποτελεσματικότητα, ενώ οι τελικές εκτελέσεις μετά από καλύτερη κυκλοφορία την ανεβάζουν.

Το πρόβλημα της πρώτης απόφασης

Η παραγωγή στο post-up (0,49), στις απομονώσεις (0,63) και στα hand-offs (0,53) δεν δικαιολογεί μεγάλη διάρκεια της κατοχής σε αυτές τις λύσεις. Ακόμη και το παιχνίδι προς τους ψηλούς μετά από σκριν (0,83 ως roller) δεν αποδίδει με τη συχνότητα που θα υποδείκνυε η ποιότητα των Wright και Booker. Η πίεση στον χειριστή αποκτά λοιπόν ιδιαίτερη αξία: εμποδίζει την εύκολη πρώτη πάσα χωρίς να χρειάζεται ο Ολυμπιακός να ρισκάρει αδιάκριτα.

Η Μιλάνο εκτελεί με 49% κοντά στο καλάθι (109/222) και 37% στην αμέσως επόμενη ζώνη (10/27). Στο τρίποντο εμφανίζει περιορισμένη αποτελεσματικότητα στην κορυφή (31%, 15/48) και στις δύο γωνίες (24% αριστερά, 31% δεξιά), ενώ και οι δύο πτέρυγες κινούνται στο 34%.

Η αμυντική προτεραιότητα του Ολυμπιακού είναι να ελέγξει τις εισόδους προς το καλάθι και να οδηγήσει τη Μιλάνο σε περιφερειακές εκτελέσεις υπό πίεση, αντί για εύκολα τελειώματα μετά την πρώτη δημιουργία. Η συνολική ευστοχία της Μιλάνο στα τρίποντα είναι 33,6% σε 226 προσπάθειες.

Στις άμυνες κατά της πρώτης δράσης του pick-and-roll, η Μιλάνο κρατά τους αντίπαλους χειριστές στους 0,82 πόντους ανά επίθεση. Το πρόβλημα εμφανίζεται περισσότερο στη συνέχεια: παραχωρεί 1,19 στο catch-and-shoot και 1,06 σε τελειώματα των παικτών που ρολάρουν. Η αμυντική της αντοχή στην αρχική ενέργεια δεν ακολουθείται πάντοτε από εξίσου αποτελεσματική κάλυψη της δεύτερης επιλογής.

Η εικόνα του αμυντικού shot chart συμπληρώνει την ανάλυση. Η Μιλάνο επιτρέπει στους αντιπάλους 55% κοντά στο καλάθι (133/240), 44% στο κεντρικό τρίποντο (16/36) και 42% στην αριστερή πτέρυγα (36/86). Πρόκειται για σαφείς επιθετικές περιοχές ενδιαφέροντος για τον Ολυμπιακό, με την επιφύλαξη του διαφορετικού δείγματος προσπαθειών σε κάθε ζώνη.

Ο Marko Guduric προσθέτει εμπειρία αποφάσεων και δημιουργία από το πλάι, ο Leandro Bolmaro πίεση στην πρώτη γραμμή και μεταφορά της μπάλας, ενώ ο R.J. Cole αποτελεί επιπλέον επιλογή pick-and-roll. Η διαφορά, βέβαια, ανάμεσα στη δυνατότητα μιας δράσης και στη μέχρι τώρα απόδοσή της παραμένει καθοριστική.

Στο ατομικό σκέλος φαίνεται καθαρά ποιοι επιβαρύνονται με την πρώτη μπάλα και ποιοι ολοκληρώνουν. Οι προσπάθειες ανά παιχνίδι αφορούν τον συγκεκριμένο τύπο σουτ, όχι όλες τις ομαδικές κατοχές.

Ο Mathews χρησιμοποιείται συχνά σε εξόδους από σκριν και όχι αποκλειστικά σε στατικές θέσεις, ενώ ο Peters λειτουργεί ως απειλή τόσο στο catch-and-shoot όσο και σε screen-off δράσεις. Αν ο Peters απουσιάσει, το βάρος για να μείνουν ανοιχτοί οι διάδρομοι μεταφέρεται περισσότερο στους περιφερειακούς και στον Jason Burnell, που μέχρι στιγμής σουτάρει με 47,6% από τα 6,75 μ. σε 2,6 προσπάθειες ανά παιχνίδι.

Η Μιλάνο έχει χρησιμοποιήσει πολλές διαφορετικές πεντάδες. Οι δύο συνδυασμοί με τον μεγαλύτερο καταγεγραμμένο χρόνο είναι χαρακτηριστικά διαφορετικοί: ο πρώτος περιλαμβάνει Cole – Hall – Bolmaro με Booker – Diop, ενώ ο δεύτερος περιλαμβάνει Thompson – Hall – Guduric – Peters – Wright. Ο χρόνος συνύπαρξης είναι ακόμη περιορισμένος και δεν επιτρέπει βεβαιότητες για σταθερότερη τελική πεντάδα.

Το σχήμα Hall – Booker – Diop – Bolmaro – Cole έχει εμφανίσει +18 σε 10:00 και 26 πόντους στις καταγεγραμμένες κατοχές του. Είναι ενδεικτικό ότι οι καλύτερες αποδόσεις ορισμένων σχημάτων δεν ταυτίζονται κατ’ ανάγκη με τους πιο αναγνωρίσιμους πέντε παίκτες. Στον αντίποδα, η πεντάδα Hall – Peters – Burnell – Wright – Cole καταγράφεται με −8 σε 4:51. Καμία από αυτές τις επιδόσεις δεν αρκεί από μόνη της για οριστικό χαρακτηρισμό, λόγω χρόνου συμμετοχής.

Η διαχείριση του Peters μπορεί να αλλάξει τόσο τα διαθέσιμα σχήματα δύο ψηλών όσο και την επιλογή ενός stretch forward μαζί με τον Wright. Αν απουσιάσει, δεν είναι σωστό να προβάλλονται αυτόματα στο επικείμενο παιχνίδι τα σχήματα που τον περιλαμβάνουν.

Ομάδα με ευρωπαϊκούς τίτλους, παίκτες από διαφορετικά συστήματα και σημαντικό υπόβαθρο στο NBA και στο NCAA. Η ιστορική διαδρομή φωτίζει τον χαρακτήρα του ρόστερ, χωρίς να υποκαθιστά τη φετινή αγωνιστική του αξιολόγηση.

Στο ρόστερ ξεχωρίζουν οι κατακτήσεις EuroLeague των Peters, Guduric και Hall. Η εμπειρία του Mathews από 329 παιχνίδια κανονικής περιόδου NBA είναι διαφορετικού τύπου από την ευρωπαϊκή διαδρομή του Guduric. Παράλληλα, οι Wright, Hall και Peters έχουν πρόσφατη σύνδεση με τον Ολυμπιακό, ως πρώην παίκτες του.

RPG TACTICAL VERDICT

Η Μιλάνο δεν είναι ένας αντίπαλος που επιτρέπεται να αξιολογηθεί μόνο από το 1–7. Έχει αρκετή ατομική ποιότητα για να μετατρέψει έναν αγώνα σε μάχη εκτέλεσης, αλλά μέχρι σήμερα τα αποτελέσματά της δείχνουν ότι η άμυνά της δυσκολεύεται να σταματήσει τις δεύτερες επιθετικές επιλογές, ενώ η επιθετική της δημιουργία καθυστερεί να παράξει τις ευκαιρίες που δικαιολογούν οι παίκτες της.

Για τον Ολυμπιακό, το καταλληλότερο πλάνο δεν απαιτεί υπερβολική πίεση σε κάθε κατοχή. Απαιτεί σταθερό έλεγχο των ριμπάουντ, σωστή πρώτη άμυνα στο pick-and-roll, γρήγορη κυκλοφορία μετά την πρώτη αντίδραση της ιταλικής άμυνας και προσαρμογή στα σχήματα που θα επιλέξει ο Poeta — ιδιαίτερα ανάλογα με τη διαθεσιμότητα του Peters.