Το πρόγραμμα είναι πιεστικό, δεν μας βγαίνει να ηχογραφήσουμε, έχασα τον ρυθμό μου και θα με φάει το bot. Αποφάσισα να αλλάξω τη δομή του κειμένου και περιμένω εντυπώσεις και σχόλια από τους 6-7 ανθρώπους που αφιερώνουν χρόνο και το διαβάζουν.
Δεν χάνονται με τίποτα
1) ΠΑΟ – Fenerbahce
Το πρώτο πραγματικά δυνατό παιχνίδι που θα δώσει ο Παναθηναϊκός στη σεζόν μέχρι τώρα. Η μάχη των ομάδων-enforcers της διοργάνωσης. Δύο σύνολα με πανομοιότυπη δομή και χτίσιμο, με έμφαση στο μέγεθος και στην ικανότητα υποστήριξης αλλαγών, σε όλα τα μαρκαρίσματα. Αμφότεροι οι προπονητές επενδύουν στον δυναμισμό (μπασκετικό ξύλο ήθελα να γράψω). Στην επίθεση, η Fener παραμένει heavy iso ομάδα και η αποτελεσματικότητά της είναι ευθέως ανάλογη της ευστοχίας των πολλών «σουτέρ ημέρας» που διαθέτει από το τρίποντο. Η ποιότητα των σουτ της δεν είναι η ιδανική, όμως η μεγαλύτερη προσήλωση στο επιθετικό ριμπάουντ της δίνει λύσεις. Ο Bingham έχει κάνει δυναμικό μπάσιμο και θα είναι κάτι διαφορετικό από όσα έχει βρει στο διάβα της η frontline του ΠΑΟ. Ο ΠΑΟ, με τη σειρά του, είναι επίσης επιθετικά δύστροπος και, ειδικά στα λεπτά που τρέχει την πεντάδα ο Grant, οριακά δυσλειτουργικός. Πολύ ξύλο. Θα πάω με την έδρα.
2) Ολυμπιακός – Efes
Πρώτο εντός έδρας ματς για τον Θρύλο στη Sunel. Μόνο και μόνο αυτό αποτελεί λόγο να παρακολουθήσεις το παιχνίδι, για να έχεις εικόνα της ατμόσφαιρας. Η ατυχία του Mike αφαιρεί δυστυχώς σημαντικό κομμάτι του αγωνιστικού ενδιαφέροντος (περαστικά Mike). Όμως η απόκτηση του Payne, που στο σύντομο περσινό πέρασμά του από την Partizan ενθουσίασε, η εικόνα του Saric, που είναι παραπάνω από θετική, και η πιθανότητα, πλέον χωρίς τον Mike, παίκτες σαν τον Dozier να βρουν πιο ξεκάθαρη χρήση, γαργαλάνε τις μπασκετικές μου ευαισθησίες, κυρίως στο να δω τη Θρυλάρα να βγάζει λίγο μεγαλύτερο ενδιαφέρον στη φάση της άμυνας. Ειδικά η αρχική πεντάδα είναι για τα σκυλιά αμυντικά (ναι, Sasha, Tyler, Codi, σε εσάς αναφέρομαι). Υπάρχει, σε ένα όχι ασήμαντο ποσοστό, έλλειψη χημείας και επικοινωνίας, εξαιτίας τόσο των νέων προσώπων όσο και της αλλαγής προσέγγισης, ειδικά στην άμυνα στα ballscreens. Με τον καιρό θα λυθεί, όπως θα «λυθεί» και ο Codi, αν βρεθεί λίγο περισσότερο με την μπάλα στα χέρια. Ναι, είναι σε διαδικασία εκμάθησης και το έχει ξανακάνει ο Μπι, αλλά νομίζω ότι στην παρούσα φάση, αν κρατάει περισσότερο χρόνο την μπάλα, θα βοηθήσει και τον Dorsey και τον Ward. Προφανώς νίκη Θρύλου.
3) Barca – Zalgiris
Η υποτιμημένη Barca έρχεται αντιμέτωπη με την overhyped Zalgiris. Κυρίως όμως ο τίμιος big Balcerowski θα βρεθεί απέναντι στη μπουλντόζα του Κάουνας, τον Valanciunas, που δίνει ποιοτικά 20 λεπτά και, όταν πλαισιώνεται με σωστό μέγεθος στις υπόλοιπες θέσεις, αποτελεί και αμυντικά υπολογίσιμο μέγεθος. Καταλανοί και Λιθουανοί έχουν αρκετά κορμιά στις θέσεις 3-4 που μπορούν να αλληλοεξουδετερωθούν. Στα guards, το πείραμα Grigonis στο PG, ελλείψει Goss, δεν φαίνεται να δουλεύει, και η τριάδα Punter – Robinson – Brizuela έχει σταθερότερη απόδοση και πιο ευδιάκριτους ρόλους από την Carsen – Lo – Sterling. Wild card ο Tubelis στο 5: στο Παρίσι, παίζοντας εκεί, βρήκε εκτελέσεις και άλλαξε το παιχνίδι.
4) Real Madrid – Partizan
Η Real, μετά από συνεχόμενα ταξίδια, με νέο προπονητή και αλλαγή συστήματος μετά από σχεδόν 15 χρόνια, 10 μεταγραφές και έναν νέο, άπειρο guard εξ Αμερικής, μετράει 3 ήττες. Σε όλα τα ματς βρέθηκε να χάνει σχεδόν με 20 πόντους και σε όλα έκανε πάρα πάρα πολλά λάθη, αρκετά εκ των οποίων live ball.
Σε όλα τα ματς όμως κατάφερε να γυρίσει διαφορές και να διεκδικήσει τα παιχνίδια. Η μετάβαση θα είναι επώδυνη και χρονοβόρα, αλλά θα ολοκληρωθεί. Πρώτο εντός έδρας ματς, απέναντι στην επίσης υποτιμημένη και φιλόδοξη Partizan, που δεν έχει πρόβλημα να τρέξει, αλλά της αρέσει πολύ να αμύνεται με διάρκεια. Ο Carlik, by the way, είναι ο guard που λείπει από τη Real. Θα πάω με Real.
For the love of the game
1) Dubai – Crvena Zvezda
Η ομάδα των Εμιράτων έχει ξεκινήσει εντυπωσιακά, αλλά δεν έχει ταξιδέψει ακόμα. Ομάδα-enforcer κι αυτή, έχασε στο όριο από τη Fener και έχει και μια ελεγχόμενη ασυλία διαιτητικά. Η Zvezda, από την άλλη, συνεχίζει να αναζητά τα λειτουργικά σχήματα. Αν δεν υπήρχε η ψυχρολουσία του James, κανείς δεν θα με πείσει πως θα κέρδιζε την Efes. Και το κυριότερο, φίλες και φίλοι: βγαίνει πρώτη φορά εκτός Βελιγραδίου. Θέλω να δω αν ο Jones θα παίξει περιορισμένα λεπτά, όπως συνέβη με τη Fener, και αν ο Moneke βρίσκει σιγά σιγά τον ρόλο του ή αν η τριποντική έξαρση με την Efes ήταν συγκυριακή. Θα στηρίξω την έδρα, γιατί στις θέσεις 3-5 ο Pascual έχει πολλούς και καλούς.
PS: Ο Bacon είναι όλα όσα θα έπρεπε να είναι ο Nwora.
2) Valencia – Hapoel
Αρχικά, θέλω να δω αν το γήπεδο θα έχει κόσμο ή αν ξεκινήσουν πάλι οι απαγορεύσεις. Εν συνεχεία, θέλω να δω αν η Valencia μπορεί να πετύχει με συνέπεια όσα δεν πέτυχε η Real απέναντι στη Hapoel, δηλαδή να την αναγκάσει να ξεζουμίσει τους Micic/Satoransky στην τρεχάλα. Έχει χαρακτήρα η Hapoel, οφείλουμε να το ομολογήσουμε. Πρώτο τεστ ενδείξεων για τις «νυχτερίδες». Θα πιστέψω τον Shorts.
Μόνο highlights & live score
1) Maccabi – Armani
Ματς-ορισμός της ανοστίλας. Η Maccabi μεταφέρει την έδρα στην Κύπρο, μπας και μεταφέρει εποίκους, συγγνώμη, οπαδούς εννοούσα, για να δώσουν ώθηση σε μια δυσκίνητη ομάδα, που αδυνατεί να αμυνθεί σε οποιαδήποτε κατάσταση και στην επίθεση δεν εμφανίζει το παιχνίδι με την άρτια κίνηση και τη δημιουργία από το high post που έδειξε στην προετοιμασία. Οι Madar – Lundberg – Keaton είναι σαν το meme με τους Spider-Men που δείχνουν ο ένας τον άλλον, και το ίδιο συμβαίνει, πάνω-κάτω, με τους Colson – Brisset – Hoard. Ένα σχήμα τους δουλεύει: Keaton στο PG, Clark, Brisset, Hoard, Sorkin. Η Milano, για ακόμη μια σεζόν, πλέει στα ήρεμα νερά της μετριότητας. Έλειψε ο Guduric (να χαίρεστε το μωράκι σας, Marko) και έχασαν από την failed state ομάδα της Baskonia. Οι Guduric – Hall είναι οι μόνοι που μπορούν να κινήσουν αυτή την επίθεση και να βάλουν στο παιχνίδι και τον Μωυσή. Όταν βγαίνουν, η ροή της επίθεσης είναι απελπιστική, ενώ και αμυντικά η έλλειψη μεγέθους στο 5 και στα φτερά είναι πρόβλημα. Πρώτη νίκη Maccabi.
2) Bayern – Virtus
Εγώ θα το δω, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως έχουν όλοι το ίδιο κέφι. Ο Beauchamp έλειψε στο κλείσιμο του παιχνιδιού με την Partizan. Δεν νομίζω ότι, παρουσία του, ο Carlik θα έβρισκε τόσα paint touches. Κατά τα λοιπά, οι Jensen – Jessup – Jokubaitis στριμώχνονται για να βολευτούν, όντας πανομοιότυποι, αλλά δίνουν μέγεθος στην περιφέρεια. Ο Washington φέρνει ποιότητα, αλλά δύσκολα μπορεί να συνυπάρξει με τον Obst, και υπάρχει και ο εργατικός Baldwin. Μπέρδεμα. Μπέρδεμα που επιτείνει η εκτεταμένη χρήση του Lucic. Η Virtus δυστυχώς πλήρωσε απέναντι στον Θρύλο τα χρωστούμενα. Δεν άξιζε να ηττηθεί στο Μιλάνο, με τη Fener πάλεψε μέχρι τέλους· ε, μας βρήκε μπόσικους και πέτυχε μια νίκη που θα τη γεμίσει αισιοδοξία και αυτοπεποίθηση. Αν ο Alston περιοριστεί σε όσα μπορεί να κάνει και σταματήσει να παίρνει εξαιρετικά δύσκολα και κακά σουτ, και αν γενικά βελτιώσουν τη διαχείριση της μπάλας, με ελεγχόμενο τρέξιμο χωρίς βιαστικές εκτελέσεις, θα πετύχουν κι άλλα τέτοια αποτελέσματα. Η δυναμική frontline τους θα κοντραριστεί με το έμπειρο δίδυμο Thiemann – Voigtmann. Ψάχνω να βρω ποιος θα κυνηγήσει τον Obst. Ο Daniel δεν θα αντέξει για πολύ. Θα πάω με Obst.
3) Paris – Villeurbanne
Warren εναντίον Crowder, HiFi vs Mills. Ιδανικό γέμισμα για μια άδεια Τετάρτη.
4) Baskonia – Besiktas
Κάποιος θα γίνει χαρούμενος. Η Besiktas έχει κανονική δομή, όχι αρκετό ταλέντο, αλλά πάντα βρίσκεται κάποιος να γράψει 15/19 τρίποντα. Η Baskonia έχει διάθεση, έδρα και εμπειρία. Θα πάω με Omoruyi.
