| 1Η | 33–30 | 2Η | 16–20 | ΗΜ. | 49–50 | 3Η | 26–20 | 4Η | 21–24 |
Ο Ολυμπιακός έχασε στη Bologna ένα παιχνίδι στο οποίο σούταρε αποτελεσματικότερα από τη Virtus, είχε καλύτερο eFG%, καλύτερο TS%, περισσότερους πόντους από λάθη και περισσότερους πόντους δεύτερης ευκαιρίας.
Κι όμως, η Virtus βρήκε διαφορετικό δρόμο προς τους 96 πόντους: ανανέωσε ξανά και ξανά τις επιθέσεις της, πήρε 20 επιθετικά rebounds, εκτέλεσε περισσότερες βολές και τελείωσε το παιχνίδι με επτά περισσότερες προσπάθειες εντός παιδιάς.
Αυτό είναι το βασικό παράδοξο του αγώνα. Ο Ολυμπιακός δεν έχασε επειδή δεν έβαλε τα σουτ του. Έχασε επειδή η καλύτερη αποτελεσματικότητα δεν συνοδεύτηκε από αρκετές τελειωμένες αμυντικές κατοχές.
Η ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ ΕΞΙΣΩΣΗ
| Στοιχείο | Virtus | Ολυμπιακός |
|---|---|---|
| Δίποντα | 24/37 — 64,9% | 28/43 — 65,1% |
| Τρίποντα | 11/40 — 27,5% | 9/27 — 33,3% |
| Βολές | 15/20 | 11/13 |
| eFG% | 52,6% | 59,3% |
| TS% | 55,9% | 62,1% |
| Επιθετικά rebounds | 20 | 12 |
| Συνολικά rebounds | 41 | 34 |
| Ασίστ | 24 | 19 |
| Λάθη | 11 | 11 |
| Κλεψίματα | 6 | 3 |
|
eFG%
+6,7 π.μ.
|
ΕΠΙΘΕΤΙΚΑ REBOUNDS
−8
|
ΤΕΛΙΚΗ ΔΙΑΦΟΡΑ
−2
|
Ο Ολυμπιακός κέρδισε καθαρά την αποτελεσματικότητα της εκτέλεσης. Η Virtus όμως κέρδισε τον όγκο των επιθετικών ευκαιριών. Τα 20 επιθετικά rebounds και οι επτά επιπλέον προσπάθειες εντός παιδιάς εξηγούν πώς μπορεί μία ομάδα να έχει χειρότερο eFG% και παρ’ όλα αυτά να φτάσει στους 96 πόντους.
ΤΟ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΚΑΙ ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΟ ΦΟΡΤΙΟ
| Τελευταίο δεκαήμερο | Ολυμπιακός | Virtus |
|---|---|---|
| Αγώνες | 5 | 4 |
| Χρονικό διάστημα | 8 ημέρες | 7 ημέρες |
| Κύριες μετακινήσεις μεταξύ πόλεων | 4 | 4 |
| Διαδρομή αγώνων | Vitoria → Αθήνα → Kaunas → Bologna | Istanbul → Varese → Milan → Bologna |
| Τελευταία μετακίνηση | Kaunas → Bologna | Milan → Bologna |
Το φορτίο ήταν βαρύ και για τις δύο ομάδες. Ο Ολυμπιακός όμως έφτασε στη Bologna έχοντας παίξει πέντε αγώνες μέσα σε οκτώ ημέρες, έναν περισσότερο από τη Virtus, και προερχόμενος απευθείας από το Kaunas.
Το στοιχείο αυτό δεν αποτελεί εξήγηση από μόνο του για την ήττα. Ο Ολυμπιακός κέρδισε άλλωστε την τέταρτη περίοδο και προηγήθηκε στα τελευταία δευτερόλεπτα. Αποτελεί όμως πραγματικό μέρος του πλαισίου μέσα στο οποίο πρέπει να διαβαστούν η ένταση, το αμυντικό rebound και η ικανότητα επαναλαμβανόμενων προσπαθειών.
ΠΡΩΤΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ — ΠΕΝΤΕ ΤΡΙΠΟΝΤΑ ΤΟΥ DORSEY, ΑΛΛΑ 33 ΠΟΝΤΟΙ ΠΑΘΗΤΙΚΟ
33–30
Ο Tyler Dorsey μπήκε στο παιχνίδι σχεδόν ασταμάτητος. Ευστόχησε σε πέντε τρίποντα μόνο στην πρώτη περίοδο, κρατώντας τον Ολυμπιακό συνεχώς μέσα στο σκορ.
Και όμως, το δεκάλεπτο έκλεισε 33–30 για τη Virtus. Μία ομάδα που παίρνει πέντε τρίποντα από τον ίδιο παίκτη μέσα σε δέκα λεπτά περιμένει συνήθως ότι θα μετατρέψει αυτή την έκρηξη σε προβάδισμα. Ο Ολυμπιακός δεν το έκανε επειδή στην άλλη πλευρά δεν μπορούσε να ολοκληρώσει αρκετές άμυνες.
Το περισσότερο χρησιμοποιημένο σχήμα, Vezenkov – Dorsey – Hall – Miller-McIntyre – Ward, έφτασε συνολικά τα 9:44, παρήγαγε 26 πόντους σε 20 επιθετικές κατοχές του σχήματος, αλλά έκλεισε στο −5. Το πρόβλημα δεν ήταν ότι δεν μπορούσε να σκοράρει. Ήταν τι επέτρεπε στην άλλη πλευρά.
ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ — Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΜΟΝΑΔΑ ΕΔΩΣΕ ΕΛΕΓΧΟ
16–20 • Ημίχρονο 49–50
Ο Ολυμπιακός βρήκε καλύτερη ισορροπία όταν πέρασε σε σχήματα με Montero, Fournier, Ndiaye και Dunston.
Από το 33–30, ο Fournier ισοφάρισε με τρίποντο, ο Montero έφερε το 33–35 και στη συνέχεια Dunston και Ndiaye έσπρωξαν την επίθεση προς τη ρακέτα μέχρι το 35–43.
Το σχήμα Dunston – Fournier – Παπανικολάου – Ndiaye – Montero έμεινε συνολικά 6:23 και έκλεισε στο +3.
Η Virtus επέστρεψε, αλλά ο Ολυμπιακός πήγε στα αποδυτήρια μπροστά 50–49 έχοντας ξαναβρεί τρόπο να παράγει πόντους χωρίς να εξαρτάται αποκλειστικά από το περιφερειακό σουτ.
ΤΡΙΤΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ — Η VIRTUS ΚΕΡΔΙΖΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΣΟΥΤ ΞΑΝΑ ΚΑΙ ΞΑΝΑ
26–20 • 75–70
Η Virtus ξεκίνησε την περίοδο με διαδοχικές δεύτερες ευκαιρίες. Ο Ολυμπιακός παρέμενε κοντά στο σκορ, αλλά η άμυνά του αναγκαζόταν να δουλεύει επανειλημμένα μέσα στην ίδια κατοχή.
Το 75–70 στο τέλος της τρίτης περιόδου δεν περιέγραφε απλώς μία καλύτερη επιθετική περίοδο της Virtus. Περιέγραφε μία περίοδο στην οποία ο Ολυμπιακός πλήρωνε όλο και περισσότερο την αδυναμία να τελειώσει την άμυνα με rebound.
ΤΕΤΑΡΤΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ — Ο NDIAYE ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΚΑΤΟΧΕΣ ΠΟΥ ΕΚΡΙΝΑΝ ΤΟ ΜΑΤΣ
21–24
Ο Mbaye Ndiaye πέτυχε 17 από τους 23 πόντους του στην τελευταία περίοδο και μετέτρεψε το −5 της τρίτης περιόδου σε πραγματική πιθανότητα νίκης.
Το σχήμα Dunston – Fournier – Dorsey – Ndiaye – Montero ήταν το καλύτερο ουσιαστικό σχήμα του Ολυμπιακού: +6 σε 6:48, με 17 πόντους σε 12 επιθετικές κατοχές.
Όταν το παιχνίδι μπήκε στις τελευταίες κατοχές, όμως, η Virtus βρήκε τρεις διαφορετικούς τρόπους να επιβιώσει: μία χαμένη μάχη στο αμυντικό rebound, ένα λάθος αμέσως μετά από κερδισμένο rebound και, τέλος, το τρίποντο του Carr στο τελευταίο δευτερόλεπτο.
Ο ΧΑΡΤΗΣ ΤΩΝ ΕΚΤΕΛΕΣΕΩΝ — ΤΟ ΣΟΥΤ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ
| Ζώνη | Virtus | Ολυμπιακός |
|---|---|---|
| Κοντά στο καλάθι | 66% — 19/29 | 68% — 19/28 |
| Κεντρική χαμηλή ζώνη | 60% — 3/5 | 67% — 4/6 |
Ο Ολυμπιακός είχε 68% ακριβώς γύρω από το καλάθι και 67% στη χαμηλή κεντρική ζώνη. Η Virtus είχε αντίστοιχα 66% και 60%.
Σε συνδυασμό με το καλύτερο ποσοστό από τα 6,75 μ., ο Ολυμπιακός έφτασε σε 59,3% eFG%. Η επίθεση δημιούργησε αρκετή ποιότητα για να κερδίσει. Το πρόβλημα βρισκόταν αλλού.
ΠΟΝΤΟΙ ΠΡΟΣΘΕΤΗΣ ΑΞΙΑΣ
| Κατηγορία | Virtus | Ολυμπιακός |
|---|---|---|
| Πόντοι στον αιφνιδιασμό | 9 | 2 |
| Πόντοι από λάθη | 14 | 16 |
| Πόντοι δεύτερης ευκαιρίας | 14 | 15 |
Οι κατηγορίες αυτές δεν προστίθενται μεταξύ τους, επειδή μπορούν να επικαλύπτονται. Το ενδιαφέρον είναι ότι τα 20 επιθετικά rebounds της Virtus δεν μεταφράστηκαν σε υπεροχή στους πόντους δεύτερης ευκαιρίας. Ο Ολυμπιακός είχε μάλιστα 15 έναντι 14.
Αυτό δεν μειώνει τη σημασία των rebounds. Δείχνει ότι η ζημιά δεν ήταν μόνο οι άμεσοι πόντοι. Κάθε ανανεωμένη επίθεση έδινε στη Virtus νέο Real Play, νέα πιθανότητα για φάουλ, νέα αλλαγή αμυντικών ισορροπιών και περισσότερη πίεση στην ίδια κατοχή.
Η ΑΜΥΝΑ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ
Η VIRTUS ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΣΩΡΕΥΤΙΚΟ ΠΡΟΦΙΛ ΤΗΣ
| Δείκτης Virtus | Αγωνιστικές 1–2 | Απέναντι στον Ολυμπιακό | Μεταβολή |
|---|---|---|---|
| Πόντοι / αγώνα | 76,5 | 96 | +19,5 |
| FGA / αγώνα | 66,0 | 77 | +11 |
| eFG% | 47,7% | 52,6% | +4,9 π.μ. |
| Ποσοστό άστοχων σουτ | 56,8% | 54,5% | −2,3 π.μ. |
| 2P% | 54,9% | 64,9% | +10,0 π.μ. |
| Λάθη / αγώνα | 10,5 | 11 | +0,5 |
| Επιθετικά rebounds / αγώνα | 7,5 | 20 | +12,5 |
Ο Ολυμπιακός δεν κατέβασε την κανονική επιθετική αποτελεσματικότητα της Virtus. Αντίθετα, το eFG% της ανέβηκε κατά 4,9 ποσοστιαίες μονάδες και το ποσοστό της στα δίποντα κατά 10 μονάδες.
Η μεγαλύτερη μεταβολή βρέθηκε στον όγκο. Η Virtus είχε μόλις 7,5 επιθετικά rebounds ανά αγώνα στις πρώτες δύο αγωνιστικές. Απέναντι στον Ολυμπιακό πήρε 20.
102 REAL PLAYS — ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΗΤΑΝ Η ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ
|
ΑΣΤΟΧΑ / REAL PLAYS
41,2%
|
ΛΑΘΗ / REAL PLAYS
10,8%
|
ΠΟΝΤΟΙ / REAL PLAY
0,941
|
Η Virtus είχε 102 Real Plays. Από αυτά, 42 τελείωσαν με άστοχο σουτ και 11 με λάθος.
Τα 11 λάθη αποτελούν μόλις 10,8% των Real Plays. Σε αντίθεση με το Kaunas, όπου η πίεση στην μπάλα είχε αφαιρέσει πολλές πραγματικές επιθετικές ενέργειες, στη Bologna ο Ολυμπιακός δεν δημιούργησε αντίστοιχη διατάραξη.
HUSTLE — ΤΟ REBOUND ΕΡΙΞΕ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟΝ ΔΕΙΚΤΗ
Το πρόβλημα φαίνεται στην εσωτερική σύνθεση του δείκτη. Ο Ολυμπιακός είχε μόλις 3 κλεψίματα και επέτρεψε 20 επιθετικά rebounds.
Η Virtus είχε πάρει 15 επιθετικά rebounds συνολικά στις δύο πρώτες αγωνιστικές. Απέναντι στον Ολυμπιακό πήρε 20 μέσα σε ένα βράδυ.
Η ΧΡΗΣΗ ΤΩΝ ΦΑΟΥΛ — ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑ
Η Virtus εκτέλεσε 20 βολές. Η μία προήλθε από τεχνική ποινή στον πάγκο του Ολυμπιακού και οι υπόλοιπες 19 από ζωντανές αγωνιστικές φάσεις.
Το αρνητικό DFM δείχνει ότι η επαφή δεν χρησιμοποιήθηκε αυτή τη φορά ως αμυντικό εργαλείο χαμηλού κόστους. Σε παιχνίδι δύο πόντων, η διαφορά 20–13 στις προσπάθειες βολών είχε πραγματικό βάρος.
ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΠΡΩΤΟΙ ΣΚΟΡΕΡ ΤΗΣ VIRTUS
| Παίκτης | Μ.Ο. πριν τον Ολυμπιακό | vs Ολυμπιακό | Μεταβολή |
|---|---|---|---|
| Aliou Diarra | 11,5 | 18 | +6,5 |
| Marcus Carr | 11,0 | 22 | +11,0 |
| Wendell Moore | 10,5 | 12 | +1,5 |
| ΣΥΝΟΛΟ ΤΡΙΑΔΑΣ | 33,0 | 52 | +19 |
Οι τρεις πρώτοι σκόρερ της Virtus πριν από τον αγώνα παρήγαγαν συνολικά 33 πόντους ανά παιχνίδι. Απέναντι στον Ολυμπιακό έφτασαν στους 52.
Ο Carr είχε 22 πόντους και 10 ασίστ, ο Diarra 18 πόντους και 14 rebounds, ενώ ο Moore πρόσθεσε 12 πόντους και το τρίποντο του 89–89. Ο Ολυμπιακός δεν περιόρισε την κύρια επιθετική παραγωγή της Virtus.
RPG PLAYS — Η ΚΑΤΑΝΟΜΗ ΤΟΥ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΥ ΦΟΡΤΙΟΥ
Το RPG Plays αποτυπώνει το τελικό επιθετικό φορτίο και δεν αποτελεί μέτρηση κατοχών.
| Θέσεις | RPG Plays | Μερίδιο | Πόντοι | Πόντοι / RPG Play |
|---|---|---|---|---|
| Γκαρντ | 52 | 53,6% | 40 | 0,77 |
| Φόργουορντ | 35 | 36,1% | 44 | 1,26 |
| Σέντερ | 10 | 10,3% | 10 | 1,00 |
Οι γκαρντ διαχειρίστηκαν πάνω από το μισό επιθετικό φορτίο. Η καλύτερη απόδοση ανά RPG Play ήρθε όμως από τους φόργουορντ, με καθοριστική συμβολή του Ndiaye.
Η ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΠΑΙΚΤΩΝ
Mbaye Ndiaye: 23 πόντοι, 10/11 δίποντα, 3/3 βολές και 7 rebounds. Πέτυχε 17 πόντους στην τέταρτη περίοδο και ήταν ο παίκτης που επέτρεψε στον Ολυμπιακό να μετατρέψει το −5 σε πιθανότητα νίκης.
Tyler Dorsey: 22 πόντοι και 6/9 τρίποντα. Τα πέντε τρίποντα της πρώτης περιόδου κράτησαν τον Ολυμπιακό μέσα σε ένα δεκάλεπτο στο οποίο δεχόταν 33 πόντους.
Sasha Vezenkov: 20 πόντοι, 6/9 δίποντα, 2/5 τρίποντα και 6 rebounds. Επιθετικά ήταν ξανά αποτελεσματικός, χωρίς όμως τα σχήματα στα οποία χρησιμοποιήθηκε να αποκτήσουν την ίδια αμυντική ισορροπία.
Codi Miller-McIntyre: μηδέν πόντοι αλλά 8 ασίστ. Η δημιουργία υπήρχε, η προσωπική απειλή στην εκτέλεση όχι.
Jean Montero: 8 πόντοι και 4 ασίστ χωρίς λάθος. Το καλάθι του στα τελευταία 10” έφερε τον Ολυμπιακό μπροστά 94–93.
Evan Fournier: 6 πόντοι με 2/9 σουτ αλλά 7 rebounds. Η ακριβότερη φάση του δεν ήταν ένα άστοχο σουτ. Ήταν το λάθος μετά το αμυντικό rebound στα τελευταία 31”, που επέτρεψε στη Virtus να κάνει το 93–92.
ΤΑ ΣΧΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ
| Σχήμα | Χρόνος | Κατοχές | Πόντοι | +/- |
|---|---|---|---|---|
| Dunston – Fournier – Dorsey – Ndiaye – Montero | 6:48 | 12 | 17 | +6 |
| Dunston – Fournier – Παπανικολάου – Ndiaye – Montero | 6:23 | 13 | 13 | +3 |
| Vezenkov – Cory Joseph – Dunston – Dorsey – Miller-McIntyre | 4:58 | 12 | 11 | +1 |
| Vezenkov – Fournier – Miller-McIntyre – Ndiaye – Montero | 2:51 | 6 | 5 | −2 |
| Vezenkov – Dorsey – Hall – Miller-McIntyre – Ward | 9:44 | 20 | 26 | −5 |
Το περισσότερο χρησιμοποιημένο σχήμα του Ολυμπιακού παρήγαγε 26 πόντους σε 20 κατοχές και παρ’ όλα αυτά έκλεισε στο −5.
Αυτό απομονώνει ακόμη περισσότερο τη βασική αιτία της ήττας: η συγκεκριμένη σύνθεση δεν έχασε το διάστημά της επιθετικά.
ΟΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ ΚΑΤΟΧΕΣ
1:34: ο Alston αστοχεί από το τρίποντο. Ο Diarra παίρνει το επιθετικό rebound. Ο Moore ευστοχεί για το 89–89.
0:31: ο Carr αστοχεί από το τρίποντο. Ο Fournier παίρνει το αμυντικό rebound, αλλά αμέσως μετά χάνει την μπάλα. Ο Moore κλέβει και ο Diarra κάνει το 93–92.
0:10: ο Montero δίνει ξανά το προβάδισμα στον Ολυμπιακό, 93–94.
0:01: ο Carr ευστοχεί από τα 6,75 μ. και γράφει το τελικό 96–94.
RPG ΤΑΚΤΙΚΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Ο Ολυμπιακός σούταρε αρκετά καλά για να κερδίσει στη Bologna.
Δεν ήταν εκεί το πρόβλημα. Η Virtus δημιούργησε περισσότερες ευκαιρίες από όσες δικαιολογούσε η αρχική της αποτελεσματικότητα. Τα 20 επιθετικά rebounds την οδήγησαν σε 77 προσπάθειες εντός παιδιάς και σε 102 Real Plays.
Ο Ολυμπιακός δεν δημιούργησε αρκετή πίεση στα λάθη, είχε Hustle 0,382, αρνητικό DFM −0,127 και επέτρεψε στους τρεις κύριους σκόρερ της Virtus να ανεβάσουν τη συνολική παραγωγή τους από 33 σε 52 πόντους.
Παρά το επιπλέον αγωνιστικό φορτίο και τη διαδοχική μετακίνηση Kaunas–Bologna, ο Ολυμπιακός είχε αρκετή επιθετική ποιότητα ώστε να προηγηθεί 94–93 στα τελευταία δέκα δευτερόλεπτα.
Ο Ολυμπιακός κέρδισε πολλές από τις πρώτες εκτελέσεις. Η Virtus κέρδισε πολλές από τις φάσεις που ακολούθησαν. Και στο τελευταίο λεπτό οι ερυθρόλευκοι έχασαν πρώτα ένα rebound, μετά μία ήδη κερδισμένη μπάλα και τελικά την τελευταία άμυνα.
