Έχει γίνει προσωπικό.
Σαν άλλη Sarah Connor ή σαν άλλος Nio, σήκωσα μπαϊράκι κατά των μηχανών και του AI και θα γράφω σταθερά μια ανάλαφρη στήλη.
Θα το ρίξω στις προβλέψεις και, σαν ιχνηλάτης, θα προσπαθήσω, φίλες και φίλοι, να σας κάνω μια εισαγωγή σε κάθε αγωνιστική.
Without further ado, μπαίνω στο θέμα μας.
1) Dubai – Real
Άμεσο το rematch του ημιτελικού του «ευρωλιγκάτου» Supercup, και μένει να φανεί αν η κατάληξη θα είναι διαφορετική, γιατί η διακύμανση θα είναι πανομοιότυπη. Ο Pascual ψάχνει να βρει τις τριάδες που θα καλύπτουν το 3-5 και θα είναι ισορροπημένες σε άμυνα και επίθεση. Τα σχήματα στα guards μάλλον τα έχει βρει. Ο Martinez έχει θέσει κανόνες και τώρα περιμένει να δουλέψει ο χρόνος υπέρ του και η τριβή να περιορίσει τα λάθη στην κυκλοφορία και στην εφαρμογή του «τρέχουμε χωρίς δισταγμό».
Θα πάρω πάλι τη Real στο όριο, γιατί η αναζήτηση σχημάτων στην Dubai θα αφήσει χώρο στον Tavares να επιβληθεί όταν το χρειαστεί η ομάδα του, και γιατί τα FWs της Real και οι γωνίες θα αναγκάσουν τα FWs του Xavi να τρέξουν πολύ και για πολύ.
2) Hapoel – Bayern
Δυστυχώς, δεν τους έχω δει καθόλου, ούτε τους μεν ούτε τους δε. Στο χαρτί, τα δύο rosters τα χωρίζει χάος. Θα δω το ματς με τρέλα, αρχικά για να τσεκάρω το νέο αίμα εξ Αμερικής και στις δύο πλευρές, αλλά κυρίως για να δω αν ο Ιτούδης θα δώσει λίγο μεγαλύτερη έμφαση στα ballscreens και δεν θα κυνηγάει αποκλειστικά iso & mismatches. Παίρνω Hapoel.
3) Crvena Zvezda – Zalgiris
Το πλέον ενδιαφέρον ματς της αγωνιστικής, κατά την ταπεινή μου άποψη. Αμφότερες οι ομάδες έχασαν τα σημεία αναφοράς τους στην περιφέρεια και άλλαξαν συνταγή. Ο Big Val, απέναντι στη φετινή γραμμή ψηλών της Zvezda, μπορεί να κάνει εντυπωσιακό ποδαρικό, ειδικά αν ο Navarro δοκιμάσει να τον «τιμωρήσει» με το PnP του Motley. Το ίδιο ισχύει και για τον Tubelis. Αν η Zvezda καταφέρει να επιτεθεί γρήγορα, θα έχει ενδιαφέρον πώς θα ανταποκριθεί η, στα μάτια μου, βαριά Zalgiris. Θα πάρω τους Λιθουανούς οριακά.
4) ΠΑΟ – Paris
Είδα με τα μάτια μου τους Παριζιάνους να τρώνε αρκετό ξύλο από τους London Lions στην προετοιμασία. Μάσησαν αρκετά και οι επιλογές σουτ ήταν τουλάχιστον βιαστικές. Απέναντι στον ΠΑΟ, που στήνεται για να πρωταγωνιστήσει στις «Συμμορίες της Νέας Υόρκης», πιστεύω πως θα δυσκολευτούν ακόμα περισσότερο.
Όμως, το ζήτημα που παρουσιάζει σταθερά ο ΠΑΟ στην προετοιμασία του στο αμυντικό rebound, καθώς και ο παράγοντας Hifi, μπορεί να δώσουν κάποιο ενδιαφέρον.
5) Barca – Efes
Το δεύτερο στη λίστα των «must watch» αυτής της αγωνιστικής. Την Barca την είδα και με έπιασε απελπισία με τα 5άρια της, αλλά το υπόλοιπο σύνολο δεν είναι τόσο κακό όσο ακούγεται. Τη συνεργασία Laso–Mike την έχω δει μόνο μέσα από εκτενή στιγμιότυπα.
Θα είναι τρομερά απαιτητικό για τα 5άρια της Barca να αμυνθούν τόσες πολλές φορές στα ballscreens του Mike με Kai/Bruno. Θα στηρίξω τον Mike James.
6) Baskonia – Ολυμπιακός
Κανονικά πρέπει να γράψω «κάθε παιχνίδι της Ευρωλίγκας είναι δύσκολο, σκληρή έδρα» κ.λπ. κ.λπ.
Τις ομάδες τις χωρίζει χάος σε ποιότητα, χημεία και μέγεθος. Η Baskonia έχει σοβαρότατα προβλήματα στις θέσεις 1 και 5. Αν παίξει ο Milutinov, μπορεί να γράψει σπουδαία νούμερα.
7) Villeurbanne – Maccabi
Ξεκάθαρο φαβορί το καλό σύνολο του Kattash. Οι Γάλλοι ψάχνουν ρόλους στην περιφέρεια (ο Tyty είναι guard, όχι πλάγιος) και συνδυασμούς. Στερούνται μεγέθους. Ο Crowder χρειάζεται χρόνο για να προσαρμοστεί (στο γαλλικό Super Cup έκανε 3-4 φορές βήματα) και δεν ξέρω αν αρκεί μαζί με τον Pons για να τα βγάλουν πέρα με τα πολλά και ψηλά φτερά της Maccabi.
8) Besiktas – Valencia
Την Besiktas την είδα προχθές στο Super Cup με τη Fener και ένιωσα κάπως άβολα. Όταν ο Nowell πέρασε στο κουμάντο, η εικόνα της βελτιώθηκε, όμως και εδώ χρειάζεται χρόνος για να βρεθούν οι ρόλοι και ο ρυθμός. Στη ρακέτα υπάρχει ένα ζήτημα και, ειδικά στα λεπτά του Zizic, η άμυνα είναι πρόβλημα. Ο Jeffries είναι καλός παίκτης, αρκεί να διαχειρίζεται καλά τα φάουλ του. Η Valencia είναι ολοκαίνουργια ομάδα και αυτό μπορεί να της κοστίσει σε έδρες που βάζουν πίεση. Θα πάω όμως μαζί της, γιατί θα βρει τρόπους να εκθέσει το 1-5 PnR όταν δεν θα αμύνεται σε αυτό ο Nowell (δεν είναι σκόρερ, δεν είναι σουτέρ, είναι ένας PG που θέλει να τρέχει).
9) Fenerbahce – Virtus
Τα πολλά με τα λίγα, όσο κι αν συμπαθώ τους Μπολονέζους. Άπειροι παίκτες (φάνηκε στον ημιτελικό του ιταλικού Super Cup πόσες μπάλες πούλησαν φτηνά) απέναντι σε μια συμμορία σεσημασμένων. Στο ντεμπούτο τους θα καταλάβουν τι ακριβώς απαιτεί η διοργάνωση (λιγότερο Alston με την μπάλα, για παράδειγμα).
10) Partizan – Armani Milano
Εδώ είμαστε. Κλείνει το podium των «must watch».
Χρυσή ευκαιρία για τον Peters να κάνει ένα καλό παιχνίδι, γιατί η θέση 4 στην Partizan είναι κάπως «ελαφριά». Το Hayes/Jekiri – Wright έχει ενδιαφέρον. Στο πλάι, και οι δύο ομάδες έχουν ερωτηματικά. Θα πάω με την έδρα.
