Ολυμπιακός – Φενέρμπαχτσε 92–90: Τα ριμπάουντ και οι δεύτερες ευκαιρίες ανέτρεψαν το πλεονέκτημα της Φενέρ στο σουτ

Ο Ολυμπιακός πέρασε στον τελικό του πρώτου EuroLeague Super Cup με μία νίκη που δεν εξηγείται από το ποιος σούταρε καλύτερα. Η Fenerbahce τελείωσε το παιχνίδι με σαφώς υψηλότερο eFG%, είχε 14/27 τρίποντα και για τρεις περιόδους έλεγχε το μεγαλύτερο μέρος του αγωνιστικού περιβάλλοντος. Παρ’ όλα αυτά, ο Ολυμπιακός βρήκε διαφορετικό δρόμο προς τους 92 πόντους: περισσότερες τελικές προσπάθειες, κυριαρχία στο ριμπάουντ, σχεδόν τέλεια εκτέλεση από τη γραμμή και ένα τελευταίο δεκάλεπτο στο οποίο το παιχνίδι άλλαξε μορφή.

Η Fenerbahce έκλεισε την πρώτη περίοδο μπροστά με 25–20 και έφτασε μέχρι το +11 στο δεύτερο δεκάλεπτο. Ο Ολυμπιακός επέστρεψε πριν από το ημίχρονο, όμως το τρίτο δεκάλεπτο αποκάλυψε ξανά το βασικό του πρόβλημα: η τουρκική ομάδα βρήκε συνεχόμενα περιφερειακά σουτ και έφτασε ακόμη και στα 13/20 τρίποντα μέσα στον αγώνα. Το 69–78 στο 30’ δεν ήταν απλώς διαφορά εννέα πόντων· ήταν αποτέλεσμα μιας Fenerbahce που είχε δημιουργήσει πολύ μεγαλύτερη αξία από κάθε προσπάθεια εντός παιδιάς.

Η σημαντικότερη αριθμητική αντίφαση βρίσκεται εδώ. Η Fenerbahce είχε 66,7% eFG%, έναντι 58,7% του Ολυμπιακού. Σούταρε 14/27 από τα 6,75 μ., ενώ οι «ερυθρόλευκοι» είχαν 10/23. Αν κοιτούσαμε μόνο την ποιότητα της εκτέλεσης, η ιστορία του αγώνα θα έπρεπε να είχε διαφορετικό τέλος.

Ο Ολυμπιακός όμως δεν προσπάθησε να κερδίσει την ίδια μάχη. Δημιούργησε μεγαλύτερο συνολικό όγκο τελικών προσπαθειών, επιτέθηκε στο επιθετικό ριμπάουντ και εκμεταλλεύτηκε σχεδόν απόλυτα τη γραμμή των βολών. Το 18/19 δεν είναι λεπτομέρεια σε παιχνίδι δύο πόντων· είναι μία από τις βασικές πηγές της τελικής διαφοράς.

Τα 16 επιθετικά ριμπάουντ είναι ο αριθμός που συνδέει καλύτερα το αποτέλεσμα με τη διαδικασία. Η Fenerbahce μπορούσε να είναι αποτελεσματικότερη σε κάθε μεμονωμένο σουτ και παρ’ όλα αυτά να μην ξεφύγει οριστικά, επειδή ο Ολυμπιακός επέστρεφε ξανά στην ίδια κατοχή. Το αποτέλεσμα ήταν εννέα περισσότερα FGA, 63 έναντι 54. Σε ένα παιχνίδι όπου χάνεις καθαρά το eFG%, η επιπλέον επίθεση είναι ο μηχανισμός που επιτρέπει να συνεχίσεις να διαπραγματεύεσαι το αποτέλεσμα.

Η τέταρτη περίοδος άλλαξε το είδος του αγώνα

Με το 69–78 στο τέλος της τρίτης περιόδου, ο Ολυμπιακός δεν χρειαζόταν απλώς καλύτερα ποσοστά. Χρειαζόταν να αλλάξει τους όρους. Το σχήμα με Cory Joseph, Jean Montero, Evan Fournier, Mbaye Ndiaye και Tyrique Jones έδωσε περισσότερους ball handlers, μεγαλύτερη αθλητικότητα και δυνατότητα να επιτεθεί η ομάδα χωρίς να εξαρτάται από μία μόνο πηγή δημιουργίας.

Το αποτέλεσμα δεν ήταν μία απλή σειρά εύστοχων σουτ. Η Fenerbahce έπεσε από τους 33 πόντους της τρίτης περιόδου στους 12 της τέταρτης, ενώ ο Ολυμπιακός έβαλε 23. Η διαφορά των 11 πόντων στο τελευταίο δεκάλεπτο ήταν ακριβώς όση χρειαζόταν για να μετατρέψει το -9 σε +2.

Τι πρέπει να κρατήσουμε και τι πρέπει να προβληματίσει

Η νίκη δεν ακυρώνει τα 19 λάθη, ούτε το γεγονός ότι η Fenerbahce μοίρασε 21 ασίστ και για μεγάλα διαστήματα δημιούργησε καθαρότερα περιφερειακά σουτ. Το 51,9% στο τρίποντο προφανώς περιλαμβάνει shot-making που δύσκολα επαναλαμβάνεται με την ίδια ένταση, αλλά δεν μπορεί να αποδοθεί ολόκληρο στην τύχη. Για τρεις περιόδους ο Ολυμπιακός δεν είχε καταφέρει να περιορίσει επαρκώς την ποιότητα των εκτελέσεων.

Από την άλλη πλευρά, η αντίδραση της τέταρτης περιόδου έχει πραγματική αγωνιστική αξία. Δεν ήταν μόνο το τελευταίο καλάθι του Fournier. Ήταν η ικανότητα μιας ομάδας που έχανε τη βασική μάχη της shooting efficiency να μεταφέρει το παιχνίδι σε άλλες περιοχές: στο ριμπάουντ, στη γραμμή, στο shot volume και τελικά στις αποφάσεις υψηλής πίεσης.