Valencia – Ολυμπιακός 97–102: Από το -28 στη νίκη μέσα από την άμυνα

Ο Ολυμπιακός κέρδισε τη Valencia με 102–97 στην παράταση, ισοφαρίζοντας τη μεγαλύτερη ανατροπή στην ιστορία της EuroLeague από διαφορά 28 πόντων.

Αλλά το πραγματικό ενδιαφέρον του αγώνα δεν βρίσκεται μόνο στο μέγεθος της επιστροφής.

Βρίσκεται στο ότι μέσα σε περίπου είκοσι λεπτά είδαμε δύο εντελώς διαφορετικές ομάδες να φορούν την ίδια φανέλα.

Στο πρώτο ημίχρονο ο Ολυμπιακός ήταν αργός στην επίθεση, ανύπαρκτος στην άμυνα και έχασε πλήρως τον έλεγχο του ρυθμού. Η Valencia πήγε στα αποδυτήρια προηγούμενη 59–34 και στις πρώτες στιγμές της τρίτης περιόδου έφτασε ακόμη και στο +28.

Από εκεί και μετά ο αγώνας αντιστράφηκε. Ο Ολυμπιακός έπαιξε τα υπόλοιπα λεπτά της κανονικής διάρκειας σαν να επρόκειτο για διαφορετικό παιχνίδι: αύξησε την πίεση πάνω στην μπάλα, κέρδισε τις δεύτερες κατοχές, επιτέθηκε περισσότερο προς το καλάθι και κυρίως σταμάτησε να επιτρέπει στη Valencia να εκτελεί με τον ίδιο ρυθμό και την ίδια άνεση.

Η διαφορά των 28 πόντων εξαφανίστηκε. Και αυτό είναι πολύ πιο ενδιαφέρον από το ίδιο το τελικό 102–97.

Η ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ ΕΞΙΣΩΣΗ

Ο Ολυμπιακός τελείωσε με 27/46 δίποντα, 7/26 τρίποντα και 27/29 βολές.

Η Valencia είχε 21/38 δίποντα, 12/35 τρίποντα και 19/25 βολές.

Το πρώτο σημαντικό στοιχείο είναι ότι η Valencia είχε καλύτερο eFG%.

Άρα, όπως και στον αγώνα με την Anadolu Efes, το τελικό αποτέλεσμα δεν εξηγείται από μια απλή σύγκριση της αποτελεσματικότητας των σουτ.

Ο Ολυμπιακός είχε όμως καλύτερο συνολικό TS%, κυρίως επειδή πήγε 29 φορές στη γραμμή και ευστόχησε στις 27.

Η μεγάλη διαφορά βρίσκεται ξανά στις δεύτερες κατοχές. Ο Ολυμπιακός πήρε 14 επιθετικά ριμπάουντ, έναντι 8 της Valencia.

Σε έναν αγώνα που έφτασε μέχρι την παράταση, η δυνατότητα να ανανεώνεις πάνω από μία στις τρεις διαθέσιμες επιθετικές σου μπάλες ήταν κρίσιμη.

Η Valencia είχε καλύτερη σχέση ασίστ/λαθών — 24 ασίστ για 12 λάθη — από τον Ολυμπιακό, που είχε 21 ασίστ για 15 λάθη. Και αυτό μας οδηγεί στο βασικό συμπέρασμα της στατιστικής εξίσωσης: ο Ολυμπιακός δεν επέστρεψε επειδή άρχισε ξαφνικά να βάζει τρίποντα. Τελείωσε με μόλις 7/26 από τα 6,75 μ. Επέστρεψε επειδή άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο δημιουργούσε και προστάτευε τις κατοχές του.

ΤΟ SHOT MAP — Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΔΕΝ ΧΤΙΣΤΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΤΡΙΠΟΝΤΟ

Το shot chart του Ολυμπιακού είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικό.

Η ομάδα είχε μόλις 8% από την αριστερή πλευρά της περιφέρειας, 1/12, ενώ σε αρκετές ακόμη περιφερειακές ζώνες κινήθηκε στο 33%.

Αυτό κάνει την ανατροπή ακόμη πιο ενδιαφέρουσα. Ο Ολυμπιακός δεν γύρισε ένα παιχνίδι 28 πόντων επειδή βρήκε κάποιο ακραίο περιφερειακό ξέσπασμα.

Το έκανε επιτιθέμενος πολύ περισσότερο στο εσωτερικό της άμυνας.

Στην κεντρική περιοχή γύρω από το καλάθι κατέγραψε 22/39, 56%, ενώ συνολικά είχε 27/46 δίποντα.

Η Valencia ήταν ακόμη πιο αποτελεσματική στο δικό της κεντρικό τελείωμα, αλλά ο δικός της χάρτης δείχνει μεγαλύτερη εξάρτηση από το πώς εξελισσόταν η δημιουργία στην περιφέρεια. Το πρώτο ημίχρονο ανήκε στη Valencia επειδή ο Ολυμπιακός της επέτρεψε να παίξει το παιχνίδι που ήθελε. Το δεύτερο ανήκε στον Ολυμπιακό επειδή σταμάτησε να προσπαθεί να κερδίσει τον αγώνα μόνο από έξω.

ΠΡΩΤΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ — 31 ΠΟΝΤΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΠΛΩΣ ΕΥΣΤΟΧΙΑ

Η αρχική πεντάδα ήταν Miller-McIntyre, Fournier, Ward, Vezenkov και Milutinov.

Η Valencia προηγήθηκε 8–0 πριν ο Ολυμπιακός σκοράρει για πρώτη φορά.

Στο πρώτο εξάλεπτο η εικόνα ήταν προβληματική και στις δύο πλευρές. Επιθετικά οι προσπάθειες έρχονταν χωρίς καλή προετοιμασία και αμυντικά η πρώτη γραμμή δεν μπορούσε να συγκρατήσει τη δημιουργία της Valencia.

Η πρώτη περίοδος τελείωσε 31–17.

Το πρόβλημα δεν ήταν απλώς ότι η Valencia έβαλε 31 πόντους. Ήταν ο τρόπος με τον οποίο τους έβαλε. Οι Ισπανοί έμπαιναν γρήγορα στις επιθέσεις τους, δημιουργούσαν πλεονεκτήματα πριν οργανωθεί η άμυνα και είχαν την υπομονή να μεταφέρουν την μπάλα μέχρι να βρουν το σωστό σημείο εκτέλεσης. Ο Ολυμπιακός αντίθετα έμοιαζε να παίζει κάθε κατοχή ως ξεχωριστό γεγονός. Δεν υπήρχε συνέχεια.

ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ — Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ

Αν η πρώτη περίοδος ήταν κακή, η δεύτερη ήταν χειρότερη.

Η Valencia κέρδισε και αυτό το δεκάλεπτο με 28–17 και το ημίχρονο έκλεισε στο 59–34.

Η διαφορά είχε φτάσει στους 25 πόντους και λίγο μετά την έναρξη του τρίτου δεκαλέπτου πήγε στους 28.

Ο Montero και ο Παπανικολάου ήταν οι μοναδικές σταθερές πηγές αντίδρασης στο πρώτο ημίχρονο, αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό.

Ο Fournier είχε μηδέν πόντους. Ο Vezenkov δεν μπορούσε να μπει σταθερά στη ροή του αγώνα. Ο Miller-McIntyre δεν κατάφερε να επιβάλει έλεγχο.

Και κυρίως η άμυνα δεν δημιούργησε κανέναν λόγο για να αισθανθεί η Valencia πίεση. Στο 59–34 δεν υπήρχε ακόμη επιστροφή. Υπήρχε μόνο ένας αγώνας που έμοιαζε τελειωμένος.

ΤΡΙΤΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ — ΑΠΟ ΤΟ -28 ΑΡΧΙΖΕΙ Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

Στην αρχή της τρίτης περιόδου η Valencia πέτυχε τρίποντο και η διαφορά έφτασε στο +28.

Από εκεί αρχίζει ουσιαστικά ένα δεύτερο παιχνίδι.

Ο Ολυμπιακός κέρδισε την τρίτη περίοδο 25–12.

Από το -28 μέχρι το τέλος της κανονικής διάρκειας, οι «ερυθρόλευκοι» έτρεξαν μια επιστροφή που τους οδήγησε στο 90–90.

Η πρώτη αλλαγή ήταν αμυντική. Η πίεση ανέβηκε. Οι αποστάσεις ανάμεσα στις γραμμές μειώθηκαν. Οι 50–50 μπάλες άρχισαν να καταλήγουν στα χέρια του Ολυμπιακού.

Η δεύτερη αλλαγή ήταν η επίθεση.

Ο Fournier, που είχε μείνει άποντος στο πρώτο ημίχρονο, άρχισε να επιτίθεται. Και δεν σταμάτησε.

Τελείωσε με 23 πόντους — όλους στο δεύτερο ημίχρονο και την παράταση. Αυτό δεν ήταν απλώς scoring burst. Ήταν αλλαγή της επιθετικής ισορροπίας ολόκληρου του αγώνα.

FOURNIER — ΑΠΟ ΤΟ ΜΗΔΕΝ ΣΤΟΝ ΠΑΙΚΤΗ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΤΟ ΜΑΤΣ

Ο Evan Fournier είχε ένα από τα πιο παράξενα stat lines που μπορεί να δώσει ένας αγώνας.

Μηδέν πόντους στο πρώτο ημίχρονο.

23 πόντους μετά την ανάπαυλα.

Τελείωσε με 7/19 σουτ, 5/11 δίποντα, 2/8 τρίποντα και 7/7 βολές, μαζί με 5 ασίστ και 2 κλεψίματα.

Τα συνολικά ποσοστά δεν είναι εντυπωσιακά. Αλλά δεν περιγράφουν την αξία της εμφάνισής του.

Ο Fournier είχε το μεγαλύτερο RPG workload ολόκληρου του Ολυμπιακού:

Δεν είναι υψηλή καθαρή αποτελεσματικότητα σε όλο το παιχνίδι, όμως η χρονική κατανομή της παραγωγής αλλάζει εντελώς την εικόνα. Όταν ο Ολυμπιακός χρειαζόταν έναν παίκτη που θα επιτεθεί στην άμυνα αντί να περιμένει το παιχνίδι να γυρίσει μόνο του, ο Fournier έγινε αυτός ο παίκτης.

MONTERO — Η ΣΤΑΘΕΡΑ ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Ο Jean Montero ήταν ο πρώτος σκόρερ του Ολυμπιακού με 26 πόντους.

Είχε 8/12 σουτ, 7/9 δίποντα, 1/3 τρίποντα και 9/10 βολές.

Το TS% του ήταν περίπου 79,3% και το eFG% 70,8%.

Ενώ το παιχνίδι γύρω του άλλαζε συνεχώς, ο Montero ήταν η πιο σταθερή επιθετική απειλή του Ολυμπιακού.

Επιτέθηκε στο καλάθι, κέρδισε 11 φάουλ και έβαλε την άμυνα της Valencia σε διαρκή πίεση.

Το σημαντικότερο όμως είναι ότι η παραγωγή του υπήρχε και πριν ξεκινήσει η μεγάλη επιστροφή. Σε ένα πρώτο ημίχρονο όπου σχεδόν όλα λειτουργούσαν άσχημα, ο Montero κράτησε μια επιθετική δίοδο ανοικτή. Χωρίς αυτό το πρώτο κομμάτι, ίσως να μην υπήρχε ποτέ η ευκαιρία για το δεύτερο.

ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ — Ο ΠΑΙΚΤΗΣ ΠΟΥ ΕΜΕΙΝΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

Ο Κώστας Παπανικολάου είχε 9 πόντους, 7 ριμπάουντ και 1 μπλοκ σε 20:46.

Αλλά τα νούμερα δεν είναι το σημαντικότερο στοιχείο. Ήταν ένας από τους ελάχιστους παίκτες του Ολυμπιακού που δεν έχασαν εντελώς τον αγωνιστικό τους προσανατολισμό στο πρώτο ημίχρονο.

Στην τέταρτη περίοδο είχε ακόμη μεγαλύτερη σημασία.

Το σχήμα Milutinov – Fournier – Παπανικολάου – Ndiaye – Montero ήταν το σχήμα της πραγματικής επιστροφής.

Έμεινε στο παρκέ για 4:26 και είχε +4, με 13 πόντους σε οκτώ κατοχές.

Δεν φαίνεται εντυπωσιακό από μόνο του. Το context όμως είναι διαφορετικό. Αυτό ήταν το σχήμα που έπαιζε όταν ο αγώνας είχε ήδη αλλάξει μορφή και κάθε κατοχή είχε αποκτήσει τεράστια αξία. Και ο Παπανικολάου έδωσε μία από τις πιο σημαντικές αμυντικές φάσεις του αγώνα με το μπλοκ του στο τέλος.

NDIAYE — Ο ΚΑΤΑΛΥΤΗΣ ΤΗΣ ΑΜΥΝΤΙΚΗΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ

Ο Mbaye Ndiaye είχε 11 πόντους με 5/6 σουτ, 2 ασίστ, 2 κλεψίματα και +10.

Το επιθετικό του βράδυ ήταν σχεδόν τέλειο:

Όμως η μεγαλύτερη συνεισφορά του ήρθε στην άμυνα. Στην τέταρτη περίοδο το μήκος και η κινητικότητά του άλλαξαν την πίεση στις γραμμές πάσας.

Μαζί με τον Fournier άρχισε να δημιουργεί κλεψίματα και κατοχές που δεν υπήρχαν στο πρώτο ημίχρονο.

Ο Ολυμπιακός δεν επέστρεψε μόνο επειδή σκόραρε. Επέστρεψε επειδή για πρώτη φορά ανάγκασε τη Valencia να αισθανθεί ότι κάθε πάσα μπορούσε να γίνει λάθος. Ο Ndiaye ήταν βασικό κομμάτι αυτής της αλλαγής.

MILUTINOV — ΠΕΝΤΕ RPG PLAYS, ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ

Ο Nikola Milutinov τελείωσε με 7 πόντους και 7 ριμπάουντ, εκ των οποίων 4 επιθετικά.

Είχε μόλις τρεις τελικές προσπάθειες. Το συνολικό RPG workload του ήταν μόλις 5 RPG Plays.

Και παρήγαγε 7 πόντους.

Όμως αυτός ο αριθμός δεν πλησιάζει καν την πραγματική επιρροή του. Τα τέσσερα επιθετικά ριμπάουντ δημιούργησαν νέες κατοχές, ενώ η παρουσία του ως screener και ως σημείο αναφοράς γύρω από το καλάθι έδωσε χώρο στους περιφερειακούς να επιτεθούν.

Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο τα RPG Plays πρέπει να διαβάζονται ως workload και όχι ως συνολική αξία. Ο Milutinov είχε ελάχιστο τελικό workload. Η επίδρασή του στη δομή της επίθεσης ήταν πολύ μεγαλύτερη.

VEZENKOV — ΔΥΣΚΟΛΟ ΒΡΑΔΥ, ΑΛΛΑ ΠΑΡΩΝ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Ο Sasha Vezenkov είχε 14 πόντους, αλλά με 3/10 σουτ και 1/5 τρίποντα.

Το eFG% του ήταν μόλις 35%.

Σε αντίθεση με πολλές βραδιές του, δεν βρήκε εύκολη παραγωγή μέσα από τη φυσιολογική ροή της επίθεσης.

Παρέμεινε όμως ενεργός. Είχε 7 ριμπάουντ και πήγε οκτώ φορές στη γραμμή των βολών.

Το επιθετικό του workload έφτασε στα 15 RPG Plays. Οι 14 πόντοι δεν είναι μεγάλη αποτελεσματικότητα για αυτό τον όγκο, αλλά το παιχνίδι του δείχνει κάτι χρήσιμο: όταν το σουτ δεν μπήκε, συνέχισε να βρίσκει τρόπους να παραμένει μέρος της επίθεσης αντί να εξαφανιστεί.

Η ΠΕΝΤΑΔΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ

Το πιο ενδιαφέρον lineup του αγώνα ήταν:

Milutinov – Fournier – Παπανικολάου – Ndiaye – Montero

Αυτό είναι το σχήμα που συνδέεται περισσότερο με την τελική φάση της επιστροφής.

Η δομή του είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Montero και Fournier μπορούν να δημιουργήσουν με την μπάλα. Παπανικολάου και Ndiaye δίνουν μήκος και αμυντική κάλυψη. Milutinov προστατεύει τη ρακέτα, καθαρίζει το ριμπάουντ και δίνει σημείο αναφοράς στην επίθεση.

Δεν ήταν η πεντάδα με το μεγαλύτερο συνολικό +/-. Ήταν όμως η πεντάδα που έδωσε στον Ολυμπιακό την καλύτερη ισορροπία όταν το παιχνίδι είχε μετατραπεί σε μάχη κάθε κατοχής.

Η ΑΡΧΙΚΗ ΠΕΝΤΑΔΑ — ΤΟ +5 ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΞΗΓΗΣΗ

Η αρχική πεντάδα Milutinov – Vezenkov – Fournier – Miller-McIntyre – Ward έπαιξε συνολικά 14:02 και τελείωσε με +5.

Αυτό φαίνεται παράδοξο όταν θυμηθούμε ότι ο Ολυμπιακός βρέθηκε στο -25 στο ημίχρονο.

Η εξήγηση βρίσκεται στο ότι η ίδια πεντάδα δεν χρησιμοποιήθηκε μόνο στο καταστροφικό ξεκίνημα. Επανήλθε αργότερα και κέρδισε σημαντικό μέρος των χαμένων πόντων.

Αυτό είναι σημαντικό για την αξιολόγηση των lineups. Το συνολικό +/- μιας πεντάδας δεν μας λέει σε ποιο σημείο του παιχνιδιού δημιούργησε το αποτέλεσμα. Και σε αυτό τον αγώνα το timing έχει τεράστια σημασία.

ΠΟΥ ΠΗΓΑΝ ΤΑ RPG PLAYS — GUARDS, FORWARDS ΚΑΙ CENTERS

Ο Ολυμπιακός κατέγραψε συνολικά 114 RPG Plays.

Η πρώτη εικόνα είναι εντυπωσιακή.

Οι Forwards απορρόφησαν πάνω από το 60% του συνολικού επιθετικού workload.

Fournier, Vezenkov, Ward, Ndiaye και Παπανικολάου συγκέντρωσαν 69 από τα 114 RPG Plays και παρήγαγαν 62 πόντους. Η αποτελεσματικότητα ήταν 0,90 πόντοι ανά RPG Play.

Το μεγαλύτερο μέρος αυτού του workload βρίσκεται φυσικά στον Fournier, ο οποίος μόνος του είχε 28 plays. Αυτό εξηγεί πόσο πολύ μετακινήθηκε η επίθεση προς τα forwards όσο προχωρούσε ο αγώνας.

Οι Guards είχαν 38 RPG Plays, το 33,3% του συνολικού φορτίου, και παρήγαγαν 31 πόντους. Η αποτελεσματικότητα ήταν 0,82 πόντοι ανά RPG Play.

Το μεγαλύτερο μέρος προήλθε από τον Montero: 26 plays και 26 πόντοι. Miller-McIntyre, Dorsey και Joseph είχαν συνολικά ελάχιστη επιθετική παραγωγή. Με άλλα λόγια, το guard production του Ολυμπιακού ήταν ουσιαστικά Montero.

Οι Centers είχαν μόλις 7 RPG Plays, το 6,1% του συνολικού workload. Κι όμως σημείωσαν 9 πόντους. Αυτό δίνει 1,29 πόντους ανά RPG Play, την υψηλότερη αποτελεσματικότητα από τις τρεις γραμμές.

Ο αριθμός όμως πρέπει να διαβαστεί προσεκτικά. Milutinov, Jones και Hall δεν χρησιμοποιήθηκαν ως τελικοί εκτελεστές. Ο ρόλος τους βρισκόταν στο screening, στο ριμπάουντ και στη δημιουργία χώρου. Το μεγαλύτερο positional εύρημα επομένως είναι ξεκάθαρο: η μεγάλη ανατροπή ήταν forward-driven.

Η ΙΕΡΑΡΧΙΑ ΤΩΝ ΣΧΗΜΑΤΩΝ

Οι κυριότερες πεντάδες του Ολυμπιακού δείχνουν ότι η ανατροπή δεν ήρθε από μία και μοναδική σύνθεση.

Η αρχική πεντάδα είχε +5 σε 14:02.

Το σχήμα Milutinov – Fournier – Παπανικολάου – Ndiaye – Montero είχε +4 σε 4:26.

Το Vezenkov – Fournier – Ward – Ndiaye – Montero είχε +6 σε μόλις 2:09.

Και το Fournier – Jones – Ward – Ndiaye – Montero είχε +3 σε 3:26.

Το κοινό στοιχείο των θετικών σχημάτων είναι ιδιαίτερα καθαρό.

Fournier και Ndiaye εμφανίζονται σχεδόν παντού. Ο Montero βρίσκεται επίσης στις περισσότερες από τις αποτελεσματικές εναλλακτικές πεντάδες. Αυτό ταιριάζει και με την εικόνα του αγώνα. Fournier έδωσε επιθετική επιθετικότητα, Ndiaye έδωσε αμυντική ένταση και μήκος, ενώ Montero ήταν ο χειριστής που μπορούσε να επιτεθεί στο πρώτο ρήγμα της άμυνας.

ΚΥΡΙΟΤΕΡΕΣ ΠΕΝΤΑΔΕΣ

ΤΕΤΑΡΤΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ — Ο ΑΓΩΝΑΣ ΑΛΛΑΞΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΜΥΝΑ

Η τέταρτη περίοδος είναι ίσως το σημαντικότερο κομμάτι της ανάλυσης.

Ο Γιώργος Μπαρτζώκας αποβλήθηκε στην έναρξή της μετά τη δεύτερη τεχνική ποινή του πάγκου και την τεχνική καθοδήγηση ανέλαβε ο Χρήστος Παππάς.

Ο Ολυμπιακός όμως δεν έχασε την κατεύθυνσή του. Την βρήκε.

Η πεντάδα Montero – Fournier – Παπανικολάου – Ndiaye – Milutinov άρχισε να ανεβάζει την πίεση σε κάθε πάσα.

Η Valencia δεν μπορούσε πλέον να μπει τόσο εύκολα στις επιθέσεις της. Ndiaye και Fournier έκλεισαν γραμμές πάσας και δημιούργησαν κλεψίματα. Ο Παπανικολάου έδωσε την αμυντική παρουσία που απαιτούσε το σημείο του αγώνα. Και ο Milutinov κράτησε το κέντρο της άμυνας.

Ο Ολυμπιακός κέρδισε την τέταρτη περίοδο 31–19.

Στο τέλος της κανονικής διάρκειας είχε φέρει το παιχνίδι στο 90–90. Από το -28 στο 90–90. Αυτό δεν μπορεί να εξηγηθεί με ένα hot shooting stretch. Εξηγείται μόνο από συνολική αλλαγή της ποιότητας των κατοχών και στις δύο πλευρές.

Η ΠΑΡΑΤΑΣΗ — ΟΤΑΝ Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΝΙΚΗ

Η επιστροφή έχει αξία μόνο αν ολοκληρωθεί.

Στην παράταση ο αγώνας είχε πλέον αλλάξει εντελώς χαρακτήρα.

Δεν υπήρχε η Valencia του πρώτου ημιχρόνου που έπαιζε με άνεση και χώρο. Υπήρχαν δύο ομάδες που έπαιζαν κάθε κατοχή σαν τελευταία.

Ο Ολυμπιακός πήρε το έξτρα πεντάλεπτο με 12–7.

Στα τελευταία 54 δευτερόλεπτα βρέθηκε στο +5 και αυτή τη φορά δεν άφησε την Valencia να επιστρέψει. Το τελικό 102–97 δεν ήταν απλώς το αποτέλεσμα μιας μεγάλης αντεπίθεσης. Ήταν το αποτέλεσμα μιας ομάδας που χρειάστηκε πρώτα να αλλάξει εντελώς τον τρόπο με τον οποίο έπαιζε για να αποκτήσει δικαίωμα στη νίκη.

ΠΩΣ ΕΙΔΕ Ο ΠΑΠΠΑΣ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

Ο Χρήστος Παππάς, που ανέλαβε την ομάδα μετά την αποβολή του Γιώργου Μπαρτζώκα, περιέγραψε ουσιαστικά δύο διαφορετικά παιχνίδια.

Χαρακτήρισε το πρώτο ημίχρονο καταστροφικό, σημειώνοντας ότι ο Ολυμπιακός δεν έπαιξε άμυνα, ήταν αργός επιθετικά και δεν προστάτευσε το ζωγραφιστό.

Τα δεδομένα δεν αφήνουν μεγάλο περιθώριο για διαφορετική ερμηνεία. Η Valencia είχε 59 πόντους στο ημίχρονο και ο Ολυμπιακός 34.

Το ενδιαφέρον βρίσκεται σε αυτό που είπε για το δεύτερο μέρος: ότι περίπου δύο λεπτά μετά την επανέναρξη η ομάδα άρχισε να παίζει πραγματική άμυνα και άλλαξε το μομέντουμ.

Αυτό είναι ίσως το ακριβέστερο σημείο σύνδεσης ανάμεσα στην τεχνική ανάγνωση και στην εξέλιξη του αγώνα.

Η Valencia έφτασε πρώτα στο +28. Και μετά σταμάτησε να παίζει το ίδιο παιχνίδι.

Δεν σταμάτησε επειδή επέλεξε να χαλαρώσει. Σταμάτησε επειδή ο Ολυμπιακός άλλαξε τις συνθήκες.

Ο Παππάς στάθηκε επίσης στους μόλις 31 πόντους που επέτρεψε ο Ολυμπιακός στο δεύτερο ημίχρονο της κανονικής διάρκειας.

Αυτό είναι το πραγματικό θεμέλιο της ανατροπής. Ούτε τα 23 του Fournier, ούτε οι 26 του Montero θα αρκούσαν αν η Valencia συνέχιζε να σκοράρει με τον ρυθμό των πρώτων είκοσι λεπτών. Η ανατροπή έγινε δυνατή όταν ο Ολυμπιακός σταμάτησε να προσπαθεί να κερδίσει τον αγώνα μόνο μέσα από την επίθεση.

RPG TACTICAL VERDICT

Το Valencia – Ολυμπιακός 97–102 είναι ένας αγώνας που μπορεί εύκολα να μείνει στη μνήμη μόνο ως η ανατροπή των 28 πόντων.

Αυτό θα ήταν όμως η λιγότερο χρήσιμη ανάγνωσή του.

Το πρώτο ημίχρονο έδειξε πόσο ευάλωτος μπορεί να γίνει ο Ολυμπιακός όταν η άμυνα χάνει τις αποστάσεις της, η επίθεση γίνεται αργή και κάθε παίκτης αρχίζει να λύνει μόνος του το πρόβλημα.

Το δεύτερο έδειξε το αντίθετο.

Όταν η άμυνα απέκτησε πίεση, οι κατοχές άρχισαν να κερδίζονται πριν ακόμη φτάσουν στο σουτ. Όταν Fournier και Montero επιτέθηκαν στο εσωτερικό της άμυνας αντί να περιμένουν μόνο την περιφερειακή εκτέλεση, η επίθεση απέκτησε ξανά δομή. Και όταν Παπανικολάου, Ndiaye και Milutinov έδωσαν μέγεθος και συνοχή γύρω τους, η Valencia έχασε τον έλεγχο που είχε για είκοσι λεπτά.

Η μεγαλύτερη ανατροπή δεν ήταν από το -28 στο +5.

Ήταν από μία ομάδα που δεν έπαιζε καθόλου άμυνα σε μία ομάδα που κέρδισε την κανονική διάρκεια του δεύτερου ημιχρόνου με 56–31. Αυτό είναι το στοιχείο που αξίζει να μείνει. Γιατί οι 28 πόντοι δεν θα υπάρχουν κάθε βράδυ. Η ανάγκη να παίζει ο Ολυμπιακός με την ένταση, τη συνοχή και την επιθετικότητα του δεύτερου ημιχρόνου θα υπάρχει.