Από τις θέσεις στους ρόλους: πώς τα δεδομένα τριών σεζόν αποκάλυψαν τα αρχέτυπα παικτών της EuroLeague

Το μπάσκετ έχει μάθει εδώ και δεκαετίες να περιγράφει τους παίκτες μέσα από τις θέσεις τους. Point guard, shooting guard, small forward, power forward, center. Ακόμη και όταν απλοποιούμε αυτή τη γλώσσα σε Guards, Forwards και Centers, ουσιαστικά απαντάμε στην ερώτηση: «Σε ποια θέση ανήκει ένας παίκτης μέσα σε ένα roster;»

Από αυτή τη δεύτερη ερώτηση ξεκίνησε το RPG EuroLeague Player Archetypes Model. Η βασική ιδέα ήταν να μην αποφασίσουμε προκαταβολικά ότι ένας παίκτης είναι «shot creator», «stretch big», «3&D wing» ή «rim runner» και στη συνέχεια να αναζητήσουμε στα δεδομένα στοιχεία που επιβεβαιώνουν αυτή την ταμπέλα. Κάναμε το αντίθετο: αφήσαμε πρώτα τα ίδια τα αγωνιστικά δεδομένα να μας δείξουν ποιοι παίκτες παρουσιάζουν παρόμοια αγωνιστική συμπεριφορά και μόνο αφού προέκυψαν στατιστικά σταθερές ομάδες προσπαθήσαμε να ερμηνεύσουμε μπασκετικά τι αντιπροσωπεύει η καθεμία. [Μοντέλο]

Η ανάλυση της τριετίας 2021-22, 2022-23 και 2023-24 κατέληξε σε 8 διαφορετικούς επιθετικούς ρόλους και 4 διαφορετικούς αμυντικούς ρόλους. Όχι θέσεις. Ρόλους. [Μοντέλο]

Η θεμελιώδης αρχή: αγωνιστική συμπεριφορά δεν σημαίνει απόδοση

Η σημαντικότερη μεθοδολογική απόφαση ήταν ότι το μοντέλο δεν έπρεπε να ανακαλύψει ποιος είναι «καλός» και ποιος «κακός» παίκτης. Έπρεπε να ανακαλύψει πώς παίζει. Γι’ αυτό στο clustering δεν χρησιμοποιήθηκαν ως κριτήρια δημιουργίας των ρόλων οι πόντοι, το PIR, τα ποσοστά ευστοχίας, το eFG%, το TS%, η φήμη του παίκτη, η ηλικία, το ύψος ή η συμβατική θέση του. [Μοντέλο]

Ένας παίκτης μπορεί να είναι εξαιρετικός Lead Creator ή μέτριος Lead Creator. Αυτά είναι δύο διαφορετικά ερωτήματα. Το πρώτο αφορά τον ρόλο: πώς χρησιμοποιείται και ποια είναι η αγωνιστική του συμπεριφορά; Το δεύτερο αφορά την απόδοση: πόσο καλά εκτελεί αυτόν τον ρόλο;

Γι’ αυτό το μοντέλο κρατά απόλυτα χωρισμένα τα δύο επίπεδα. Η ομαδοποίηση δημιουργεί τους ρόλους. Η αξιολόγηση απόδοσης έρχεται αργότερα και εξετάζει πόσο αποτελεσματικά παίζει ο κάθε παίκτης μέσα στον ρόλο που έχει ήδη αναγνωριστεί. Αν βάζαμε, για παράδειγμα, το 3P%, το eFG% ή το PIR μέσα στο clustering, θα υπήρχε ο κίνδυνος να δημιουργήσουμε ομάδες «καλών» και «κακών» παικτών αντί για ομάδες διαφορετικών αγωνιστικών συμπεριφορών. [Μοντέλο]

Η μονάδα ανάλυσης: Παίκτης × Σεζόν

Η βασική μονάδα της ανάλυσης δεν είναι απλώς ο παίκτης. Είναι ο Παίκτης × Σεζόν. Αυτό είναι κρίσιμο, γιατί ο ίδιος παίκτης μπορεί να έχει διαφορετικό ρόλο σε άλλη ομάδα, με διαφορετικούς συμπαίκτες, σε διαφορετικό επιθετικό ή αμυντικό περιβάλλον ή ακόμη και στην ίδια ομάδα από τη μία χρονιά στην άλλη. Το μοντέλο επομένως δεν θεωρεί ότι ένας παίκτης «είναι για πάντα» ένας συγκεκριμένος archetype. [Μοντέλο]

Για την αρχική φάση ανακάλυψης χρησιμοποιήθηκαν αποκλειστικά οι σεζόν 2021-22, 2022-23 και 2023-24. Το ευρύτερο κλειστό εμπειρικό σύμπαν του μοντέλου περιλαμβάνει πέντε εξουσιοδοτημένα αρχεία σεζόν, από το 2021-22 έως το 2025-26, με αυστηρό διαχωρισμό discovery, validation και τελικού out-of-sample ελέγχου. [Μοντέλο]

Για να θεωρηθεί μία παρατήρηση επαρκώς αξιόπιστη για τη διαδικασία ομαδοποίησης, τέθηκαν κατώτατα όρια συμμετοχής: τουλάχιστον 300 λεπτά EuroLeague και τουλάχιστον 50 σχετικές καταγεγραμμένες ενέργειες στην αντίστοιχη πλευρά του γηπέδου. Μετά την εφαρμογή αυτών των κριτηρίων, το τελικό δείγμα της τριετίας περιλάμβανε 550 επιθετικές και 555 αμυντικές παρατηρήσεις Παίκτης × Σεζόν, με 549 παρατηρήσεις να υπάρχουν ταυτόχρονα και στις δύο πλευρές. [Μοντέλο]

Γιατί επίθεση και άμυνα αναλύθηκαν χωριστά

Το μοντέλο δεν υπέθεσε ότι ο επιθετικός ρόλος ενός παίκτη πρέπει να καθορίζει και τον αμυντικό του ρόλο. Ένας παίκτης μπορεί να είναι Lead Creator στην επίθεση και Screen Chaser στην άμυνα. Άλλος μπορεί να είναι Movement Spacer στην επίθεση και POA Hound στην άμυνα. Άλλος μπορεί να είναι Pop & Roll Big στην επίθεση και Paint Anchor στην άμυνα.

Για τον λόγο αυτό δημιουργήθηκαν δύο ξεχωριστοί χώροι ανάλυσης: επιθετικός ρόλος και αμυντικός ρόλος. Η μεταγενέστερη σύγκριση των δύο έδειξε ότι υπάρχει σχέση ανάμεσα στις δύο πλευρές, αλλά όχι τέτοια ώστε η μία να μπορεί να προβλέψει ή να αντικαταστήσει την άλλη. [Μοντέλο]

Τι ανέλυσε το μοντέλο στην επίθεση

Στην επίθεση, η βάση της ανάλυσης ήταν 11 διαφορετικές κατηγορίες Play Type: Transition, Catch & Shoot, Catch & Drive, Off Screen, Post Up, Isolation, Handoff, Cut, PnR Handler, PnR Roller και Pick-and-Pop. Το βασικό ερώτημα δεν ήταν απλώς πόσες φορές ένας παίκτης εκτέλεσε κάθε ενέργεια. Μας ενδιέφερε κυρίως πώς κατανέμεται συνολικά η επιθετική του συμπεριφορά. [Μοντέλο]

Ένας παίκτης μπορεί να έχει το 30% των ενεργειών του σε PnR Handler, άλλος να μοιράζει τη δραστηριότητά του ανάμεσα σε Isolation, Handoff και Drive, ενώ ένας τρίτος να ζει κυρίως από Cut, Roll και Catch & Shoot. Η κατανομή αυτή αποτελεί την πραγματική επιθετική «υπογραφή» του παίκτη.

Γιατί δεν αρκούσαν τα απλά ποσοστά

Τα Play-Type shares έχουν μία ιδιαίτερη μαθηματική ιδιότητα: αθροίζουν σε ένα σταθερό σύνολο. Αν αυξηθεί το ποσοστό ενός τύπου ενέργειας, αναγκαστικά μειώνεται το σχετικό βάρος κάποιας άλλης. Γι’ αυτό δεν μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε απλώς τα αρχικά ποσοστά σαν να ήταν ανεξάρτητες μεταβλητές.

Χρησιμοποιήθηκε μετασχηματισμός ILR, ώστε οι αποστάσεις μεταξύ των παικτών να αποτυπώνουν πραγματικές διαφορές στη σύνθεση της επιθετικής συμπεριφοράς και όχι μαθηματικές στρεβλώσεις που δημιουργούνται επειδή τα ποσοστά αθροίζουν στο 100%. Παράλληλα εφαρμόστηκε εμπειρική Μπεϊζιανή εξομάλυνση στις κατανομές των Play Types, ώστε ένας παίκτης να μην εμφανίζεται ως ακραία περίπτωση μόνο και μόνο επειδή είχε μικρό αριθμό σχετικών ενεργειών. [Μοντέλο]

Δεν κοιτάξαμε μόνο τα Play Types

Στο τελικό επιθετικό σύνολο μεταβλητών μπήκαν και επιλεγμένα στοιχεία που βοηθούν να διαφοροποιηθούν ρόλοι με παρόμοια κατανομή Play Types: Usage, assists ανά κατοχές, Screen Assists, Fouls Drawn, επιθετικά rebounds, Drives, 3PA Rate και Contested Attempt Share. Οι μεταβλητές αυτές χρησιμοποιήθηκαν για να περιγράψουν τον τρόπο συμμετοχής στην επίθεση, όχι την αποτελεσματικότητα. [Μοντέλο]

Πώς επιλέχθηκαν οι οκτώ επιθετικοί ρόλοι

Δεν ξεκινήσαμε λέγοντας «θέλουμε οκτώ ρόλους». Δοκιμάστηκαν διαφορετικές μέθοδοι ομαδοποίησης: KMeans, Ward hierarchical clustering, Gaussian Mixture Models, K-Medoids και HDBSCAN ως διαγνωστική μέθοδος. Παράλληλα εξετάστηκε αριθμός ομάδων από k=4 έως k=12. [Μοντέλο]

Το KMeans παρουσίασε την καλύτερη συνολική συμπεριφορά στους ελέγχους σταθερότητας και συνοχής. Το k=4 έδινε μία χρήσιμη γενική εικόνα τεσσάρων μεγάλων οικογενειών ρόλων. Το k=8, όμως, αποκάλυπτε μπασκετικά ουσιαστικές διαφορές χωρίς να διασπά υπερβολικά το δείγμα. [Μοντέλο]

Για να ελέγξουμε αν οι ομάδες ήταν πραγματικά σταθερές και όχι αποτέλεσμα μιας συγκεκριμένης εκτέλεσης του αλγορίθμου, πραγματοποιήθηκαν 500 επαναδειγματοληψίες στο 80% του δείγματος, με ολόκληρη την προεπεξεργασία να επαναλαμβάνεται σε κάθε δείγμα. Το επιθετικό μοντέλο με οκτώ ομάδες παρουσίασε διάμεσο ARI περίπου 0,853. Στον έλεγχο όπου αφαιρούσαμε κάθε φορά μία ολόκληρη σεζόν και εξετάζαμε αν η δομή μπορούσε να αναγνωριστεί ξανά στη σεζόν που είχε μείνει εκτός, ο διάμεσος ARI έφτασε περίπου 0,905. [Μοντέλο] [Μοντέλο]

Οι οκτώ επιθετικοί ρόλοι

Οι ονομασίες και οι παραπάνω αναλυτικοί ορισμοί αποτελούν την κλειδωμένη δημόσια ονοματολογία του μοντέλου. [Μοντέλο]

Η άμυνα χρειάστηκε ξεχωριστή προσέγγιση

Στην άμυνα το βασικό ερώτημα ήταν διαφορετικό. Δεν μας ενδιέφερε απλώς το ποσοστό ευστοχίας των αντιπάλων. Μας ενδιέφερε κυρίως σε ποιες επιθετικές ενέργειες καλείται να αμυνθεί ο συγκεκριμένος παίκτης.

Το βασικό αμυντικό σύνολο περιλάμβανε 10 κατηγορίες έκθεσης: Transition, Catch & Shoot, Catch & Drive, Off Screen, Post Up, Isolation, Handoff, Cut, Pick-and-Roll και Pick-and-Pop, μαζί με επιλεγμένες μεταβλητές αμυντικής δραστηριότητας και έκθεσης. Και εδώ η αποτελεσματικότητα παρέμεινε έξω από τη διαδικασία δημιουργίας των ρόλων. [Μοντέλο]

Το Opponent FG% ή το DRtg δεν χρησιμοποιήθηκαν για να αποφασίσουν αν ένας παίκτης είναι Paint Anchor, Screen Chaser ή POA Hound. Αυτά είναι στοιχεία απόδοσης. Ο αμυντικός ρόλος έπρεπε πρώτα να περιγράψει τι δουλειά αναλαμβάνει ο παίκτης. [Μοντέλο]

Γιατί καταλήξαμε σε τέσσερις αμυντικούς ρόλους

Η ίδια διαδικασία συγκριτικής αξιολόγησης έδειξε ακόμη καθαρότερη υπεροχή του KMeans στην άμυνα. Η λύση των k=4 ήταν η πιο σταθερή. Στις 500 επαναδειγματοληψίες του 80% του δείγματος, ο διάμεσος ARI έφτασε περίπου 0,934. Οι πιο αναλυτικές λύσεις με περισσότερες ομάδες έχαναν σταθερότητα χωρίς να προσφέρουν αντίστοιχο όφελος στην μπασκετική ερμηνεία. [Μοντέλο]

Έγινε επίσης ειδικός έλεγχος για να διαπιστωθεί αν οι αμυντικές ομάδες ήταν απλώς αντανάκλαση του συστήματος κάθε ομάδας. Η συγκέντρωση των παικτών ανά Team × Season δεν ήταν ισχυρότερη από αυτή που θα μπορούσε να προκύψει τυχαία. Άρα τα clusters δεν ήταν απλώς «οι παίκτες της ίδιας ομάδας αμύνονται με τον ίδιο τρόπο».

Οι τέσσερις αμυντικοί ρόλοι

Οι τέσσερις αμυντικοί ορισμοί είναι επίσης κλειδωμένοι στο canonical taxonomy του μοντέλου. [Μοντέλο]

Θέση και ρόλος δεν είναι το ίδιο πράγμα

Αφού ολοκληρώθηκε το clustering, προσθέσαμε ξεχωριστά μία δεύτερη πληροφορία: Guard, Forward, Center. Η θέση δεν είχε χρησιμοποιηθεί καθόλου για να δημιουργηθούν οι ρόλοι. Αν την είχαμε εισαγάγει μέσα στις μεταβλητές του clustering, θα είχαμε ουσιαστικά αναγκάσει το μοντέλο να αναπαράγει σε έναν βαθμό τις παραδοσιακές κατηγορίες που ακριβώς θέλαμε να εξετάσουμε. [Μοντέλο]

Η θέση χρησιμοποιήθηκε μόνο εκ των υστέρων, ώστε να απαντήσουμε στο ερώτημα: «Σε ποιες συμβατικές θέσεις εμφανίζεται συχνότερα κάθε αγωνιστικός ρόλος;» Άρα οι παρακάτω πίνακες δεν δείχνουν από ποια θέση «δημιουργήθηκε» ένας ρόλος. Δείχνουν σε ποια θέση συναντάμε συχνότερα έναν ρόλο που είχε ήδη αναγνωριστεί ανεξάρτητα από αυτήν. [Μοντέλο]

Επιθετικοί ρόλοι ανά θέση και σεζόν

[Πίνακες μοντέλου]

Συνολική σύνθεση επιθετικού δείγματος

Αμυντικοί ρόλοι ανά θέση και σεζόν

[Πίνακες μοντέλου]

Συνολική σύνθεση αμυντικού δείγματος

2021-22: οι παραδοσιακές θέσεις έχουν ακόμη ισχυρή σχέση με ορισμένους ρόλους

Οι Lead Creators είναι Guards σε ποσοστό 95,5%. Οι PnR Maestros είναι Guards σε ποσοστό 93,8%. Οι Rim Divers είναι Centers σε ποσοστό 94,1%. Οι Off-Ball Scorers είναι Forwards σε ποσοστό 90,0%. [Μοντέλο]

Η πρώτη ανάγνωση θα μπορούσε να είναι ότι το μοντέλο απλώς αναπαράγει τις παραδοσιακές θέσεις. Δεν συμβαίνει όμως αυτό. Γιατί μέσα στους ίδιους Guards εμφανίζονται διαφορετικοί ρόλοι: Lead Creator, PnR Maestro, Flex Secondary Creator και Movement Spacer. Το «Guard» μάς λέει πού ανήκει ο παίκτης στο roster. Δεν μας λέει με ποιον τρόπο δημιουργεί ή υποστηρίζει την επίθεση.

Το ίδιο συμβαίνει και στους ψηλούς. Ο Rim Diver είναι σχεδόν αποκλειστικά Center. Ο Post Hammer μοιράζεται ακριβώς 50/50 ανάμεσα σε Forwards και Centers. Ο Pop & Roll Big είναι 53,8% Forward και 46,2% Center. Τρεις εντελώς διαφορετικές μπασκετικές λειτουργίες μπορούν επομένως να βρίσκονται πίσω από τη γενική λέξη «big».

Εξίσου σημαντική είναι η διαφορά ανάμεσα στον Off-Ball Scorer και τον Movement Spacer. Ο πρώτος είναι κατά 90% Forward. Ο δεύτερος μοιράζεται ακριβώς 50/50 ανάμεσα σε Guards και Forwards. Και οι δύο μπορεί να έχουν χαμηλότερο Usage από τους βασικούς δημιουργούς. Όμως ο ένας έχει κύρια λειτουργία να τελειώνει τα πλεονεκτήματα, ενώ ο άλλος να διατηρεί τη σωστή γεωμετρία της επίθεσης. [Μοντέλο]

2022-23: οι διαφορετικοί τύποι ψηλών γίνονται ακόμη πιο καθαροί

Το συνολικό επιθετικό δείγμα αυξάνεται από 171 σε 191 παρατηρήσεις, επομένως οι απόλυτες διαφορές πρέπει πάντα να διαβάζονται μαζί με το διαφορετικό μέγεθος του δείγματος.

Οι Rim Divers παραμένουν κυρίως Centers, αλλά η συμμετοχή των Forwards αυξάνεται από 5,9% σε 16,7%. Οι Post Hammers γίνονται πιο έντονα Center-oriented: 66,7% Centers. Οι Pop & Roll Bigs μετακινούνται ακόμη περισσότερο προς τη θέση Center: από 46,2% το 2021-22 σε 77,8% το 2022-23. [Μοντέλο]

Στην περιφέρεια η κατανομή της δημιουργίας παραμένει πολύ καθαρή. Ο PnR Maestro γίνεται 100% Guard, ο Lead Creator παραμένει 88,9% Guard και ο Flex Secondary Creator βρίσκεται στο 76,9% Guards.

Στην άμυνα εμφανίζεται μία μεταβολή που αξίζει ιδιαίτερη προσοχή. Οι POA Hounds αυξάνονται από 31 σε 49 παρατηρήσεις, οι Utility Defenders μειώνονται από 56 σε 42, ενώ ο Screen Chaser γίνεται λιγότερο αποκλειστικά Guard role: το ποσοστό των Guards πέφτει από 80,0% σε 66,7%, ενώ των Forwards αυξάνεται από 20,0% σε 30,2%. [Μοντέλο]

Δεν μπορούμε από μία τέτοια μεταβολή να συμπεράνουμε ότι άλλαξε συνολικά η αμυντική φιλοσοφία της EuroLeague. Μπορούμε όμως να πούμε κάτι ασφαλέστερο: η κατανομή των αμυντικών λειτουργιών μέσα στο δείγμα μετακινήθηκε αισθητά.

2023-24: η άνοδος του POA Hound

Ο Off-Ball Scorer παραμένει εξαιρετικά σταθερός: 32 παρατηρήσεις, με 93,8% Forwards, ακριβώς ίδιο ποσοστό με την προηγούμενη σεζόν. Ο Movement Spacer αυξάνεται από 24 παρατηρήσεις το 2021-22 σε 31 το 2023-24 και γίνεται λίγο περισσότερο Forward-oriented: 58,1% Forwards έναντι 41,9% Guards. [Μοντέλο]

Στους βασικούς δημιουργούς, η συγκέντρωση στους Guards γίνεται σχεδόν απόλυτη. Οι Lead Creators είναι Guards σε ποσοστό 96,3%. Οι PnR Maestros είναι 100% Guards για δεύτερη συνεχόμενη σεζόν.

Στους ψηλούς, όμως, παραμένει η διαφοροποίηση: Rim Diver 87,5% Center, Post Hammer 60,0% Center / 40,0% Forward, Pop & Roll Big 72,2% Center / 27,8% Forward. Το Center εξακολουθεί να είναι μία σημαντική ένδειξη για το είδος του παίκτη. Δεν μας λέει όμως ποια ακριβώς δουλειά κάνει.

Από την πρώτη στην τρίτη σεζόν πρόκειται για αύξηση περίπου 90%. Το 2023-24 ο POA Hound γίνεται ο πολυπληθέστερος αμυντικός ρόλος του δείγματος και παραμένει κατά 83,1% Guard. Την ίδια στιγμή, ο Screen Chaser μειώνεται στις 50 περιπτώσεις και αποκτά μεγαλύτερη ποικιλία θέσεων: 60,0% Guards και 38,0% Forwards. [Μοντέλο]

Ο Utility Defender μειώνεται αριθμητικά σε 41 παρατηρήσεις αλλά γίνεται ακόμη περισσότερο Forward-oriented: 85,4% Forwards. Ο Paint Anchor παραμένει σταθερά συνδεδεμένος με τους Centers: 77,5%. Παρόλα αυτά, σχεδόν ένας στους τέσσερις Paint Anchors της σεζόν βρίσκεται στο broad positional group των Forwards.

Το σημαντικότερο συμπέρασμα: οι θέσεις δεν είναι άχρηστες — απλώς δεν αρκούν

Το μοντέλο δεν προσπαθεί να αποδείξει ότι οι παραδοσιακές θέσεις δεν έχουν νόημα. Τα δεδομένα δείχνουν το αντίθετο. Ο Lead Creator είναι σχεδόν πάντα Guard. Ο PnR Maestro επίσης. Ο Rim Diver είναι κυρίως Center. Ο Off-Ball Scorer είναι σε συντριπτικό βαθμό Forward. Ο Paint Anchor είναι κυρίως Center. Ο Utility Defender είναι κατά κύριο λόγο Forward.

Άρα η θέση εξακολουθεί να περιέχει σημαντική πληροφορία. Δεν αποτελεί όμως πλήρη περιγραφή της αγωνιστικής λειτουργίας. Ένας Forward μπορεί να είναι Off-Ball Scorer, Flex Secondary Creator, Rim Diver, Post Hammer, Pop & Roll Big ή Movement Spacer και, σε μικρότερο βαθμό, ακόμη και Lead Creator ή PnR Maestro. Αμυντικά, ένας Forward μπορεί να λειτουργεί ως Paint Anchor, Screen Chaser, POA Hound ή Utility Defender. [Μοντέλο]

Η θέση περιγράφει κυρίως σε ποια κατηγορία και roster slot ανήκει ο παίκτης. Ο ρόλος περιγράφει τι δουλειά κάνει στο παρκέ.

Η επίθεση δείχνει μεγαλύτερη σταθερότητα από την άμυνα

Στην επίθεση, η βασική αρχιτεκτονική των οκτώ ρόλων εμφανίζεται αρκετά σταθερή μέσα στην τριετία: Off-Ball Scorers 30 → 32 → 32, Lead Creators 22 → 27 → 27, Pop & Roll Bigs 13 → 18 → 18, Movement Spacers 24 → 27 → 31. Υπάρχουν μετακινήσεις, αλλά κανένας βασικός ρόλος δεν εξαφανίζεται ούτε εμφανίζεται ξαφνικά από το μηδέν. [Μοντέλο]

Στην άμυνα οι μετακινήσεις είναι μεγαλύτερες: Paint Anchors 31 → 38 → 40, Screen Chasers 55 → 63 → 50, POA Hounds 31 → 49 → 59, Utility Defenders 56 → 42 → 41. Είναι ακόμη νωρίς για να χαρακτηρίσουμε αυτές τις αλλαγές ως «εξέλιξη της άμυνας της EuroLeague». Τρεις σεζόν δεν αρκούν για τόσο ισχυρό συμπέρασμα. Αποτελούν όμως ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον ερευνητικό σήμα. [Μοντέλο]

Αν η αύξηση συγκεκριμένων αμυντικών ρόλων — και κυρίως του POA Hound — συνεχιστεί και στις επόμενες σεζόν, τότε θα μπορούμε πλέον να εξετάσουμε αν δεν αλλάζουν μόνο οι παίκτες αλλά και η ζήτηση συγκεκριμένων αμυντικών λειτουργιών μέσα στην ίδια τη διοργάνωση.

Από το «τι θέση παίζει;» στο «τι δουλειά κάνει;»

Αυτή είναι τελικά η βασική χρησιμότητα του μοντέλου. Όχι να αντικαταστήσουμε τους Guards, Forwards και Centers με πιο μοντέρνες λέξεις. Ούτε να δημιουργήσουμε νέες ταμπέλες για χάρη των ταμπελών. Ο στόχος είναι να προσθέσουμε ένα δεύτερο επίπεδο πληροφορίας.

Η θέση μάς λέει: πού ανήκει ο παίκτης.

Το archetype μάς λέει: τι κάνει.

Και όταν ενώσουμε την επιθετική και την αμυντική ταυτότητα, μπορούμε πλέον να αρχίσουμε να περιγράφουμε έναν παίκτη όχι μόνο ως Guard, Forward ή Center, αλλά ως ένα πολύ πιο συγκεκριμένο αγωνιστικό σύνολο: έναν Lead Creator που αμυντικά είναι POA Hound, έναν Off-Ball Scorer που λειτουργεί ως Screen Chaser, έναν Pop & Roll Big που είναι Paint Anchor ή έναν Movement Spacer που στην άλλη πλευρά λειτουργεί ως Utility Defender.

Από εκεί και πέρα ανοίγεται ένα πολύ μεγαλύτερο πεδίο. Μπορούμε να μελετήσουμε ποιοι ρόλοι συνυπάρχουν καλύτερα, ποιοι είναι σπάνιοι, ποιοι αυξάνονται ή μειώνονται μέσα στα χρόνια, ποιοι παίκτες μπορούν να αντικαταστήσουν λειτουργικά έναν άλλον, πώς διαφέρει η κατασκευή των ομάδων και τελικά αν η EuroLeague αλλάζει όχι μόνο σε επίπεδο παικτών αλλά και σε επίπεδο αγωνιστικών λειτουργιών.