Δεν είμαστε έτοιμοι. Ωραία. Τώρα αρχίζει το ενδιαφέρον.
Ο Ολυμπιακός κερδίζει ενώ ακόμη ψάχνει τη συνοχή του. Η άμυνα φωνάζει, οι νέοι παίκτες μαθαίνουν ο ένας τον άλλον και το πρώτο επίσημο τεστ πλησιάζει πολύ γρηγορότερα απ’ όσο θα θέλαμε.
Το «δεν είμαστε έτοιμοι» είναι ίσως η πιο χρήσιμη δήλωση του Σεπτεμβρίου
Υπάρχουν δύο τρόποι να αντιμετωπίσεις ένα φιλικό που κερδίζεις 89–87. Ο πρώτος είναι ο παραδοσιακός ελληνικός: κοιτάς το σκορ, βρίσκεις τους πρώτους σκόρερ, λες ότι «η ομάδα έδειξε χαρακτήρα» και συνεχίζεις τη ζωή σου. Ο δεύτερος είναι να ακούσεις τον προπονητή που μόλις κέρδισε να σου λέει, σχεδόν χωρίς καμία διάθεση να γλυκάνει την εικόνα, ότι η ομάδα του δεν έπαιξε καλά.
Ο Γιώργος Μπαρτζώκας το είπε καθαρά μετά το 89–87 επί της Crvena Zvezda. Ο Ολυμπιακός ήταν υποτονικός αμυντικά, δεν πίεσε αρκετά την μπάλα, επέτρεψε στους δημιουργούς του αντιπάλου να βλέπουν εύκολα το γήπεδο, καθυστέρησε στα close-outs και έχασε φάσεις 50-50 και μακρινά ριμπάουντ. Και μετά πρόσθεσε το πιο σημαντικό: «δεν είμαστε έτοιμοι».
Κανονικά εδώ θα έπρεπε να ανησυχήσουμε.
Και, για να είμαι ειλικρινής, λίγο ανησυχούμε.
Όχι επειδή χάθηκε ένα αμυντικό rotation σε φιλικό του Σεπτεμβρίου. Αν αυτό είναι το πρόβλημα, θα επιβιώσουμε. Το πρόβλημα είναι ότι ο χρόνος που έχει η ομάδα για να λύσει όλα αυτά τα μικρά πράγματα είναι πραγματικά μικρός. Δέκα παίκτες επέστρεψαν από εθνικές ομάδες και οι νέοι ουσιαστικά έχουν ελάχιστες κοινές προπονήσεις. Η πραγματικότητα είναι λίγο παράλογη: έχουμε ένα από τα βαθύτερα ρόστερ που θυμόμαστε και, ταυτόχρονα, ένα από τα πιο πιεσμένα χρονικά παράθυρα για να γίνει αυτό το ρόστερ ομάδα.
Εδώ βρίσκεται και η πρώτη μεγάλη παγίδα της σεζόν. Η ποιότητα μπορεί να καλύψει πολλά. Ο Sasha Vezenkov μπορεί να βάλει έξι συνεχόμενους πόντους στο τέλος. Ο Jean Montero μπορεί να βγάλει μια άμυνα που αλλάζει κατοχή. Ο Tyler Dorsey, ο Evan Fournier, ο Nikola Milutinov μπορούν να λύσουν επιθέσεις που δεν λειτουργούν όπως σχεδιάστηκαν. Αυτό είναι το πλεονέκτημα του ταλέντου.
Αλλά το ταλέντο είναι πολύ κακό υποκατάστατο της συνοχής όταν αρχίζουν τα πραγματικά παιχνίδια.
Στη EuroLeague, αν ο αντίπαλος guard βλέπει το γήπεδο χωρίς πίεση, κάποια στιγμή θα βρει τον σωστό σουτέρ. Αν η weak side περιστροφή έρθει μισό δευτερόλεπτο αργά, το μισό δευτερόλεπτο γίνεται τρίποντο. Αν δύο παίκτες δεν έχουν ακόμη κοινό λεξιλόγιο στο pick-and-roll, η φάση δεν χάνεται επειδή δεν έχουν ταλέντο. Χάνεται επειδή ο ένας πιστεύει ότι ο άλλος θα κάνει κάτι διαφορετικό.
Και αυτά είναι τα πράγματα που δεν αγοράζονται τον Ιούλιο.
Ο Ολυμπιακός αυτή τη στιγμή μοιάζει λίγο με άνθρωπο που μετακόμισε σε καλύτερο σπίτι αλλά δεν έχει ακόμη ανοίξει όλες τις κούτες. Τα έπιπλα είναι ακριβότερα, ο χώρος μεγαλύτερος, η θέα καλύτερη — αλλά ακόμη ψάχνεις πού έχεις βάλει τα ποτήρια.
Το θετικό είναι ότι η ομάδα κερδίζει ενώ ψάχνει τα ποτήρια.
Το ακόμη πιο θετικό είναι ότι κανείς μέσα στην ομάδα δεν προσποιείται πως τα έχει ήδη βρει.
Αυτό δεν είναι μικρό πράγμα.
Το καλύτερο νέο από το 89–87 δεν ήταν η νίκη
Το καλύτερο νέο ήταν ότι ο Μπαρτζώκας δεν προσπάθησε να μας εξηγήσει ότι όλα πήγαν περίπου όπως έπρεπε.
Στην preseason δεν με τρομάζει μια κακή άμυνα. Με τρομάζει πολύ περισσότερο ένας προπονητής που βλέπει κακή άμυνα και τη βαφτίζει «στάδιο προετοιμασίας».
Ο Ολυμπιακός έχει αρκετό ταλέντο για να κερδίζει βραδιές στις οποίες δεν λειτουργεί σωστά. Αν αρχίσει όμως να θεωρεί ότι αυτό είναι φυσιολογικό, τότε το πλεονέκτημα γίνεται παγίδα.
Αυτά κρατήσαμε σήμερα
Ο Vezenkov έβαλε 22, αλλά κρατάμε περισσότερο τον αγκώνα παρά τους πόντους
Ο Sasha Vezenkov ήταν ο πρώτος σκόρερ απέναντι στην Crvena Zvezda με 22 πόντους και πέτυχε τους έξι τελευταίους του Ολυμπιακού, αλλά μετά το παιχνίδι είπε ότι δεν βρίσκεται ακόμη στο 100% λόγω ενοχλήσεων στον αγκώνα. Δεν υπάρχει λόγος για δραματοποίηση ούτε για αυθαίρετο ιατρικό σενάριο. Υπάρχει όμως ένας απλός λόγος να το παρακολουθούμε: ο παίκτης που αποτελεί το πιο σταθερό επιθετικό σημείο αναφοράς της ομάδας παίζει αυτή τη στιγμή χωρίς να αισθάνεται απολύτως ελεύθερος σωματικά.
Ο Dorsey επιστρέφει απέναντι στη Maccabi
Ο Tyler Dorsey έμεινε εκτός απέναντι στον Ερυθρό Αστέρα για λόγους ξεκούρασης και ο Μπαρτζώκας επιβεβαίωσε ότι θα αγωνιστεί απέναντι στη Maccabi Tel Aviv. Το ενδιαφέρον δεν είναι να μετρήσουμε πόσους πόντους θα βάλει. Είναι να δούμε άλλη μία εκδοχή της περιφέρειας και, κυρίως, πόσο φυσικά μοιράζεται η μπάλα όταν στο ίδιο rotation υπάρχουν περισσότεροι παίκτες που μπορούν —και θέλουν— να δημιουργήσουν.
Το 89–87 είχε μία λεπτομέρεια που μας άρεσε περισσότερο από το τρίποντο της νίκης
Η φάση πριν από τους τελευταίους πόντους του Vezenkov ξεκίνησε από άμυνα του Montero. Είναι preseason, δεν θα χτίσουμε μύθο από μία κατοχή, αλλά υπάρχει κάτι που αξίζει να παρατηρούμε: όταν ένας νέος guard κερδίζει χρόνο όχι μόνο επειδή βάζει καλάθια αλλά επειδή δημιουργεί κατοχές στην άμυνα, ο δρόμος προς την εμπιστοσύνη του προπονητή γίνεται πολύ πιο σύντομος.
Άλλο πράγμα συζητούν τα πρωτοσέλιδα, λίγο άλλο αρχίζει να συζητά η κοινότητα
Το βασικό media frame μετά το φιλικό είναι αναμενόμενο: Vezenkov clutch, Montero καθοριστικός, νίκη με ανατροπή, δηλώσεις Μπαρτζώκα για την ετοιμότητα και την ανάγκη βελτίωσης. Η αφήγηση είναι εύκολη να καταλάβεις γιατί λειτουργεί: έχει σκορ, πρωταγωνιστές, δραματικό τέλος και μια καθαρή εικόνα προετοιμασίας που οδηγεί προς το SuperCup.
Υπάρχει όμως και μια μικρή υπερβολή που πρέπει να αποφεύγουμε. Κάθε καλή φάση του Montero δεν χρειάζεται να γίνεται προφητεία και κάθε κακή αμυντική κατοχή δεν χρειάζεται να γίνεται προειδοποίηση καταστροφής. Είναι Σεπτέμβριος. Το μπάσκετ εξακολουθεί να έχει το δικαίωμα να είναι ατελές.
Η συζήτηση των μπασκετόγαυρων παραμένει κυρίως αγωνιστική, αλλά αρχίζει να αλλάζει κατεύθυνση. Η επίθεση και το shooting, η άμυνα και το rebounding, η διαιτησία και οι ατομικές εμφανίσεις αποτέλεσαν τα βασικά σημεία ενδιαφέροντος του τελευταίου διαστήματος, όμως πλέον το βάρος μετακινείται αισθητά προς το ρόστερ, τις μεταγραφές και τα συμβόλαια. Η πρώτη ανάγνωση των φιλικών αρχίζει να δίνει τη θέση της στο πιο δύσκολο ερώτημα: πώς ακριβώς θα χωρέσουν όλα αυτά τα κομμάτια στην ίδια ομάδα;
Ο Jean Montero βρίσκεται καθαρά στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Πίσω του ακολουθεί μια ισχυρή ομάδα προσώπων με τους Evan Fournier, Sasha Vezenkov και Tyler Dorsey, ενώ ενδιαφέρον υπάρχει και γύρω από τους Nikola Milutinov, Donta Hall και Nikos Plotas. Ειδικά στην περίπτωση του Montero, η κουβέντα έχει ήδη ξεφύγει από την απλή περιέργεια για το καινούργιο πρόσωπο και έχει περάσει στο πραγματικό μπασκετικό ερώτημα: πόσο γρήγορα μπορεί να αποκτήσει ουσιαστικό ρόλο σε μια περιφέρεια γεμάτη δημιουργία, εμπειρία και απαιτήσεις;
Συναισθηματικά, η κοινότητα εμφανίζει μια ήπια προς μέτρια αρνητική προδιάθεση, χωρίς όμως έντονη φόρτιση. Δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή κλίμα γενικευμένης γκρίνιας ή ανησυχίας· περισσότερο διακρίνεται επιφυλακτικότητα, παρατήρηση και αναμονή. Μάλιστα, η ένταση φαίνεται να υποχωρεί όσο περνούν οι ώρες, με τη συζήτηση να γίνεται περισσότερο πληροφοριακή και λιγότερο φορτισμένη.
Με δυο λόγια: λιγότερο «πανικός Σεπτεμβρίου», περισσότερο «για να δούμε πώς θα δέσει όλο αυτό». Και, για την εποχή, δεν είναι καθόλου κακό σημείο εκκίνησης.
Τα media έχουν έναν φυσικό πειρασμό να μετατρέπουν κάθε παιχνίδι σε ιστορία. Η κοινότητα αυτή τη στιγμή μοιάζει περισσότερο να περιμένει να καταλάβει ποια είναι η ιστορία. Και ίσως αυτό είναι το πιο υγιές πράγμα που μπορεί να κάνει ένας φίλαθλος στα μέσα Σεπτεμβρίου.
Το φιλικό είχε και… προεδρικό background
Η αποστολή του Ολυμπιακού επισκέφθηκε το Προεδρικό Μέγαρο στην Κύπρο, όπου ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Χριστοδουλίδης δήλωσε ανοιχτά φίλαθλος του Ολυμπιακού.
Δεν ξέρουμε αν αυτό βελτιώνει το defensive rebounding.
Αλλά σε περίπτωση διπλωματικής κρίσης στο pick-and-roll, υπάρχει πλέον επαφή υψηλού επιπέδου.
Το SuperCup πλησιάζει και ακόμη δεν είμαι βέβαιος τι ακριβώς θέλω να σημαίνει
Στις 18 και 19 Σεπτεμβρίου, το Άμπου Ντάμπι θα φιλοξενήσει το πρώτο SuperCup της EuroLeague, με Ολυμπιακό, Fenerbahce, Real Madrid και Dubai Basketball. Με τα ισχύοντα δεδομένα, το τουρνουά προχωρά κανονικά.
Και τώρα αρχίζει το μπασκετικό κομμάτι.
Δεν ξέρω ακόμη αν πρέπει να αντιμετωπίσουμε το SuperCup σαν πραγματικό τίτλο, σαν premium φιλικό ή σαν κάτι που θα αποφασίσουμε εκ των υστέρων πόσο σημαντικό ήταν ανάλογα με το αν το κερδίσαμε.
Ναι, είμαστε άνθρωποι.
Αν το πάρουμε, πιθανότατα μέχρι τις 20 Σεπτεμβρίου θα έχουμε βρει ιστορικό βάθος στον θεσμό.
Αν το χάσουμε, θα θυμηθούμε ότι είναι η πρώτη διοργάνωση της ιστορίας της και ότι «στόχος είναι η σεζόν».
Το πιο σοβαρό ενδιαφέρον βρίσκεται αλλού: ο Μπαρτζώκας έχει ήδη δηλώσει ότι το SuperCup είναι το άμεσο αγωνιστικό σημείο αναφοράς της προετοιμασίας. Δηλαδή η περίοδος των φιλικών χωρίς κόστος τελειώνει. Το επόμενο στάδιο θα έχει scoreboard που, έστω και λίγο, θα μετράει.
Και γι’ αυτό το παιχνίδι με τη Maccabi Tel Aviv είναι χρήσιμο. Είναι μία από τις τελευταίες ευκαιρίες να δοκιμάσεις πράγματα με τη σχετική ασφάλεια της λέξης «φιλικό».
Μετά αρχίζουν οι τίτλοι.
Ακόμη κι αν δεν έχουμε αποφασίσει πόσο μεγάλος είναι ο πρώτος.
Μπορούμε να σταματήσουμε να βγάζουμε συμπέρασμα για κάθε παίκτη κάθε 48 ώρες;
Ο Montero έπαιξε καλά: «τι παικταρά πήραμε».
Θα κάνει ένα κακό παιχνίδι: «θέλει χρόνο».
Ο Fournier θα βάλει τέσσερα τρίποντα: «φέτος είναι άλλος».
Θα κάνει 1/7: «είναι ακόμη βαρύς».
Κάποια στιγμή ίσως πρέπει να δεχτούμε την επαναστατική ιδέα ότι οι παίκτες στην προετοιμασία… προετοιμάζονται.
Το ξέρω. Δεν βοηθά τα social media.
Βοηθά όμως πολύ το μπάσκετ.
Η καλύτερη εποχή της σεζόν είναι αυτή στην οποία ακόμη μπορούμε να κάνουμε λάθος
Υπάρχει κάτι όμορφο στις ημέρες πριν αρχίσουν τα επίσημα.
Όλοι έχουμε θεωρίες και καμία δεν έχει ακόμη προλάβει να καταστραφεί εντελώς.
Ο Montero μπορεί να γίνει ό,τι φανταζόμαστε. Ο Fournier μπορεί να κάνει τη σεζόν της ζωής του. Ο Dorsey μπορεί να βρει την τέλεια ισορροπία. Ο Vezenkov μπορεί να συνεχίσει να κάνει αυτό το παράξενο πράγμα όπου όλοι ξέρουν πού θα βρίσκεται και παρ’ όλα αυτά κανείς δεν προλαβαίνει να τον σταματήσει.
Και ο Ολυμπιακός μπορεί να γίνει η ομάδα που έχουμε ήδη σχεδιάσει στο μυαλό μας.
Σε λίγες εβδομάδες θα ξέρουμε περισσότερα.
Και, όπως συμβαίνει πάντα, αυτό θα είναι ταυτόχρονα καλύτερο και χειρότερο.
Γιατί η γνώση είναι χρήσιμη, αλλά η προσμονή είναι πιο γενναιόδωρη.
Σήμερα λοιπόν δεν με ενοχλεί ιδιαίτερα που ο Ολυμπιακός δεν είναι έτοιμος.
Μου αρκεί που φαίνεται να ξέρει ότι δεν είναι.
Και που βιάζεται να γίνει.
