Θέλω να δω την ομάδα. Δεν θέλω να πληρώνω τον αντίπαλο.
Ο Jean Montero μάς ανοίγει την όρεξη για τον νέο Ολυμπιακό. Η νέα τηλεοπτική πραγματικότητα της GBL μάς αφήνει μια πολύ πιο δύσκολη γεύση.
Το μπάσκετ είναι προϊόν. Η σχέση μας με τον Ολυμπιακό δεν είναι.
Υπάρχει ένα συγκεκριμένο είδος ανυπομονησίας που εμφανίζεται κάθε Σεπτέμβριο και, όσο μεγαλώνουμε, τόσο περισσότερο προσποιούμαστε ότι το έχουμε ξεπεράσει. Δεν το έχουμε. Θέλουμε να δούμε τον καινούριο guard, να καταλάβουμε αν η ομάδα τρέχει όσο μας υποσχέθηκε το καλοκαίρι, να ενθουσιαστούμε με μια πάσα σε φιλικό και πέντε λεπτά αργότερα να υπενθυμίσουμε στον διπλανό μας ότι «μην τρελαίνεσαι, προετοιμασία είναι» — έχοντας ήδη τρελαθεί εμείς.
Ο Jean Montero είναι αυτή τη στιγμή η πιο καθαρή έκφραση αυτής της περιέργειας. Στις πρώτες του δηλώσεις ως παίκτης του Ολυμπιακού εξήγησε ότι ο Γιώργος Μπαρτζώκας και η σταθερότητα στον τρόπο παιχνιδιού της ομάδας έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην επιλογή του. Δεν μας πούλησε το συνηθισμένο πακέτο «μεγάλος σύλλογος, σπουδαίος κόσμος, ήρθα για τίτλους» και τέλος. Μίλησε για πρόκληση, για σκαμπανεβάσματα, για καθημερινή βελτίωση. Αυτό ακούγεται πολύ πιο χρήσιμο για έναν 23χρονο guard που μπαίνει σε ομάδα πρωταθλητισμού.
Και κάπου εκεί, πάνω που ανοίγει η όρεξη, έρχεται η άλλη ιστορία της ημέρας. Η GBL έχει παραχωρήσει τα τηλεοπτικά της δικαιώματα στον ΣΚΑΪ για την επόμενη τριετία, μετά από ομόφωνη απόφαση του Δ.Σ. του ΕΣΑΚΕ. Το οικονομικό σκέλος είναι σοβαρό για τις ομάδες και δεν χρειάζεται να το προσποιηθούμε: η λίγκα θέλει περισσότερα έσοδα, καλύτερη παραγωγή και μεγαλύτερη εμπορική αξία. Το πρόβλημα για εμάς δεν είναι ότι κάποιος πληρώνει για τα δικαιώματα. Είναι ποιος βρίσκεται στην άλλη πλευρά της συναλλαγής και τι σημαίνει αυτό στη δική μας σχέση με το προϊόν.
Ο ΣΚΑΪ ανήκει στον Γιάννη Αλαφούζο, ιδιοκτήτη της ποδοσφαιρικής ΠΑΕ Παναθηναϊκός. Αυτό από μόνο του είναι γεγονός, όχι κατηγορία. Για τον οπαδό του Ολυμπιακού, όμως, δεν υπάρχει ιστορικό κενό γύρω από αυτή τη σχέση. Ο ίδιος ο Ολυμπιακός έχει συγκρουστεί δημόσια στο παρελθόν με τον σταθμό και τον ιδιοκτήτη του, ενώ ακόμη και το 2026 η ΠΑΕ αντέδρασε έντονα όταν τα δικαιώματα του Κυπέλλου Ελλάδας κατέληξαν στον ΣΚΑΪ. Υπάρχει επίσης μακρύ ιστορικό δημόσιας αντιπαράθεσης ανάμεσα στις δύο πλευρές. Αυτό δεν μας δίνει το δικαίωμα να βαφτίσουμε εκ των προτέρων κάθε μελλοντική μπασκετική μετάδοση «αντιολυμπιακή». Μας δίνει όμως κάθε δικαίωμα να μην αντιμετωπίζουμε την επιλογή του broadcaster σαν να έγινε σε πολιτισμικό κενό.
Εδώ βρίσκεται ο πραγματικός προβληματισμός του μπασκετόγαυρου. Δεν είναι απλώς «θα πληρώσουμε δέκα ευρώ;». Η τιμή που έχει κυκλοφορήσει δημοσιογραφικά δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και δεν πρέπει να παρουσιαστεί ως δεδομένη. Το συναίσθημα είναι πιο παράξενο: υπάρχει πιθανότητα να κληθούμε να πληρώνουμε μια πλατφόρμα που συνδέεται ιδιοκτησιακά με τον πρόεδρο του ποδοσφαιρικού Παναθηναϊκού για να βλέπουμε τον Ολυμπιακό στο ελληνικό πρωτάθλημα.
Ναι, ξέρω. Στον καπιταλισμό δεν διαλέγεις τον ιδιοκτήτη του σούπερ μάρκετ ανάλογα με το κασκόλ του. Και τα τηλεοπτικά δικαιώματα δεν απονέμονται με κριτήριο ποιο κανάλι μάς είναι συμπαθές. Αλλά ο αθλητισμός δεν είναι απορρυπαντικό. Η μετάδοση είναι μέρος της εμπειρίας: η εικόνα που επιλέγεται, ο σχολιασμός, ο τόνος, το τι θεωρείται σημαντικό, το τι επαναλαμβάνεται και το τι περνά σχεδόν απαρατήρητο. Γι’ αυτό η αξιοπιστία δεν θα κριθεί από το logo της πλατφόρμας αλλά από τη δουλειά της.
Και ίσως αυτό είναι το δίκαιο σημείο εκκίνησης. Καχυποψία λόγω ιστορίας, ναι. Προκαταδίκη, όχι. Ο ΣΚΑΪ θα έχει την ευκαιρία να αποδείξει ότι μπορεί να αντιμετωπίσει το πρωτάθλημα ως broadcaster της GBL και όχι ως προέκταση οποιασδήποτε ποδοσφαιρικής αντιπαλότητας. Εμείς, από την άλλη, δεν έχουμε καμία υποχρέωση να ξεχάσουμε την ιστορία για να θεωρηθούμε «αντικειμενικοί».
Γιατί στο τέλος το παράδοξο παραμένει υπέροχα ελληνικό. Ο Montero μάς κάνει να ανυπομονούμε να δούμε περισσότερο Ολυμπιακό. Και η νέα τηλεοπτική πραγματικότητα μάς αναγκάζει ήδη να συζητάμε όχι μόνο τι θα δούμε, αλλά από ποιον θα το αγοράσουμε και πώς θα μας το δείξει.
Μην ψάχνουμε από τώρα τον «νέο Σπανούλη»
Ο Jean Montero είναι 23 χρονών, έχει δικό του παιχνίδι και ήρθε σε μια ομάδα που δεν χρειάζεται σωτήρα. Αν σε κάθε ταλαντούχο guard που φορά ερυθρόλευκα ζητάμε να αναπαραστήσει έναν από τους μεγαλύτερους παίκτες στην ιστορία του συλλόγου, δεν τιμάμε τον προηγούμενο· στραβώνουμε τον επόμενο. Ας του επιτρέψουμε πρώτα να γίνει ο Montero. Μπορεί να είναι ήδη αρκετά ενδιαφέρον.
Αυτά κρατήσαμε σήμερα
Ο Montero διάλεξε και τρόπο παιχνιδιού
Η αναφορά του Jean Montero στον Γιώργο Μπαρτζώκα και στη σταθερότητα του μπάσκετ που παίζει ο Ολυμπιακός είναι πιο ενδιαφέρουσα από τις συνηθισμένες δηλώσεις άφιξης. Το ερώτημα τώρα δεν είναι αν έχει ταλέντο — αυτό το ξέρουμε. Είναι πόσο γρήγορα θα μάθει πότε η δημιουργική του ελευθερία βοηθά το σύστημα και πότε το σύστημα χρειάζεται να τον προστατεύσει από την υπερβολική ελευθερία. Εκεί θα παιχτεί μεγάλο μέρος της πρώτης του χρονιάς.
Ο Bryant Dunston δεν πήγε στην Κύπρο
Ο Bryant Dunston δεν ακολούθησε την αποστολή στην Κύπρο και οι πληροφορίες που υπάρχουν δεν δείχνουν συνέχεια της παρουσίας του στο ρόστερ του Ολυμπιακού. Κρατάμε τη διατύπωση ακριβώς εκεί: δεν υπάρχει λόγος να μετατρέψουμε μια ισχυρή ένδειξη σε επίσημο «αντίο» πριν υπάρξει τέτοιο. Η εικόνα πάντως είναι διαφορετική από την Κρήτη, όπου είχε ταξιδέψει και βοηθούσε την προετοιμασία. Αν αυτή ήταν πράγματι η τελευταία μικρή επιστροφή του στα ερυθρόλευκα, είχε κάτι όμορφα παράξενο: ένας παίκτης που σημάδεψε μια προηγούμενη εποχή εμφανίστηκε για λίγο στην αρχή της επόμενης και μετά έκανε χώρο.
Η Κύπρος είναι το επόμενο εργαστήριο
Απέναντι σε Crvena Zvezda και Maccabi Tel Aviv, το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται στο τρόπαιο ενός φιλικού τουρνουά. Βρίσκεται στα ζευγάρια. Ποιοι guards μπορούν να συνυπάρξουν, ποιος οργανώνει όταν η πρώτη επιλογή πιέζεται, πόσο γρήγορα η ομάδα περνά από άμυνα σε επίθεση και ποιοι παίκτες αρχίζουν να αποκτούν πραγματική χημεία αντί για απλή ταυτόχρονη παρουσία στο παρκέ.
Το ίδιο δικαίωμα, δύο εντελώς διαφορετικές αναγνώσεις
MASS MEDIA
Στην κάλυψη της συμφωνίας για τα τηλεοπτικά δικαιώματα της GBL, το κυρίαρχο πλαίσιο είναι οικονομικό: τριετής συμφωνία, σημαντική αύξηση εσόδων, νέα εποχή μετά την ΕΡΤ, πιθανή νέα πλατφόρμα. Και αυτό είναι απολύτως λογικό από την πλευρά μιας επαγγελματικής λίγκας. Τα χρήματα δεν είναι υποσημείωση· είναι μέρος της δυνατότητας των ομάδων να λειτουργούν.
RPG COMMUNITY
Η κοινότητα έφερε κάτι διαφορετικό στο τραπέζι. Πρώτον, τις δηλώσεις του Montero και την περιέργεια για το πώς θα χωρέσει ένας τόσο δημιουργικός νεαρός guard στον Ολυμπιακό του Μπαρτζώκα. Δεύτερον —και πολύ πιο φορτισμένα— το γεγονός ότι ο νέος κάτοχος των δικαιωμάτων συνδέεται με τον ιδιοκτήτη της ποδοσφαιρικής ΠΑΕ Παναθηναϊκός και με ένα ιστορικό έντονης αντιπαράθεσης με τον Ολυμπιακό. Για την κοινότητα, λοιπόν, το θέμα δεν είναι ουδέτερα «άλλη μία συνδρομή». Είναι εμπιστοσύνη: ποιος θα δείχνει την ομάδα, με ποιον τόνο και αν θα χρειαστεί να τον πληρώνουμε για αυτό.
THE GAP
Τα media μετρούν την αξία των δικαιωμάτων. Ο μπασκετόγαυρος μετρά και την αξία της εμπιστοσύνης. Δεν χρειάζεται να αποφασίσουμε σήμερα ότι η νέα μετάδοση θα είναι κακή. Χρειάζεται να παραδεχτούμε ότι, λόγω της ιστορίας, θα ξεκινήσει με μεγαλύτερο βάρος από μια συνηθισμένη αλλαγή broadcaster. Η ουδετερότητα εδώ δεν απαιτεί αμνησία. Απαιτεί να κρίνουμε αυτό που θα δούμε όταν το δούμε.
Τρία χρόνια στη σειρά «Best Young Player»
Ο Jean Montero κατέκτησε το βραβείο Best Young Player της Liga Endesa το 2023, το 2024 και το 2025. Στα 23 του έχει ήδη περάσει τόσο καιρό ως «ο πιτσιρικάς που έρχεται» ώστε κάποια στιγμή πρέπει απλώς να τον αφήσουμε να γίνει ο παίκτης που ήρθε.
Το SuperCup είναι στο Άμπου Ντάμπι. Το ερώτημα είναι αν θα μείνει εκεί μέχρι το τζάμπολ.
Ας διορθώσουμε πρώτα το γεωγραφικό: το πρώτο SuperCup της EuroLeague δεν είναι προγραμματισμένο στο Ντουμπάι αλλά στο Άμπου Ντάμπι, στην Etihad Arena, στις 18 και 19 Σεπτεμβρίου. Ο Ολυμπιακός θα παίξει με τη Fenerbahce και το άλλο ζευγάρι είναι Dubai Basketball–Real Madrid.
Υπήρξε ήδη ανησυχία λόγω της επιδείνωσης της κατάστασης ασφαλείας στην ευρύτερη περιοχή. Η EuroLeague ξεκαθάρισε στις 4 Σεπτεμβρίου ότι η διοργάνωση θα γίνει κανονικά, το Άμπου Ντάμπι την έχει ανακοινώσει επισήμως και πλέον διατίθενται ακόμη και εισιτήρια μίας ημέρας. Άρα, με τα σημερινά δεδομένα, η σωστή πληροφορία είναι ότι το τουρνουά προχωρά κανονικά.
Αυτό δεν κάνει τον προβληματισμό παράλογο. Μία εβδομάδα πριν από το τζάμπολ, σε μια περιοχή όπου οι συνθήκες μπορούν να μεταβληθούν ταχύτατα, το «θα γίνει;» δεν είναι κουτσομπολιό όταν συνοδεύεται από το σωστό δεύτερο μισό της πρότασης: «μέχρι αυτή τη στιγμή, ναι». Δεν χρειάζεται ούτε καταστροφολογία ούτε η ψευδαίσθηση ότι ένα δελτίο Τύπου μπορεί να παγώσει τη γεωπολιτική.
Και αγωνιστικά υπάρχει κάτι ωραία παράδοξο. Ο Ολυμπιακός έχει μπροστά του ένα καινούριο τρόπαιο που κανείς δεν ξέρει ακόμη πόσο θα αγαπήσει, σε μια διοργάνωση που θέλει από την πρώτη ημέρα να μοιάζει σημαντική. Εμείς θα το αντιμετωπίσουμε όπως του αξίζει: αν παιχτεί, θέλουμε να το κερδίσουμε. Αν δεν παιχτεί για λόγους ασφαλείας, θα προτιμήσουμε χωρίς δεύτερη σκέψη τέσσερις ομάδες που γύρισαν σπίτι τους ασφαλείς από ένα «ιστορικό πρώτο SuperCup».
Και κάτι ακόμη που κοιτάμε στην EuroLeague: ο Talen Horton-Tucker της Fenerbahce έβαλε την ομάδα του και τον Ολυμπιακό ανάμεσα στα φαβορί για το Final Four. Δεν είναι πρόβλεψη που αλλάζει τη ζωή μας, αλλά έχει ενδιαφέρον επειδή έρχεται από παίκτη του αντιπάλου που θα βρεθεί απέναντι στον Ολυμπιακό στο SuperCup. Τα κομπλιμέντα είναι ωραία. Τα matchup είναι χρησιμότερα.
Δεν θέλω «ερυθρόλευκη» μετάδοση. Θέλω κανονική μετάδοση.
Αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό σημείο για τον ΣΚΑΪ. Δεν ζητάμε να γίνει ο εκφωνητής Ολυμπιακός. Δεν θέλουμε να μας χαϊδεύει τα αυτιά, ούτε να βαφτίζει κάθε φάουλ «σφαγή». Θέλουμε κάτι πολύ πιο βαρετό και πολύ πιο δύσκολο: επαγγελματική, ισότιμη κάλυψη. Αν η ιστορία έχει δημιουργήσει καχυποψία, ο καλύτερος τρόπος να εξαφανιστεί δεν είναι να μας ζητήσει κάποιος να την ξεχάσουμε. Είναι να μας δώσει λόγο να σταματήσουμε να τη θυμόμαστε.
Κάποτε ψάχναμε μόνο το κανάλι
Υπήρχε μια εποχή που το μεγαλύτερο τεχνικό πρόβλημα πριν από έναν αγώνα ελληνικού πρωταθλήματος ήταν να θυμηθείς σε ποιο κανάλι της ΕΡΤ παίζει. Και μέσα στη χαζή απλότητα εκείνης της συνήθειας, το μπάσκετ έμοιαζε λίγο περισσότερο διαθέσιμο. Όχι δωρεάν — τίποτα δεν είναι πραγματικά δωρεάν — αλλά εκεί.
Τώρα έχουμε καλύτερη εικόνα, περισσότερα στατιστικά, streaming, δεύτερες οθόνες, on demand, εφαρμογές, κωδικούς και ένα μικρό μεταπτυχιακό στο password management. Πολλά είναι καλύτερα. Αλλά η πρόοδος έχει μια περίεργη ικανότητα να σου λύνει προβλήματα που δεν ήξερες ότι είχες και να σου δημιουργεί λογαριασμούς που σίγουρα ξέρεις ότι έχεις.
Όταν ο Montero πάρει την μπάλα, αλλάξει κατεύθυνση και σηκώσει το κεφάλι για εκείνη την πάσα που περιμένουμε από τον Αύγουστο, θέλω για δύο δευτερόλεπτα να ξεχάσω πλατφόρμες, ιδιοκτήτες, δικαιώματα και τηλεοπτικούς πολέμους.
Μόνο να δω την πάσα.
Αν είναι τόσο καλή όσο ελπίζουμε, μετά μπορούμε να ξαναρχίσουμε τη γκρίνια.
