Η ομάδα που δεν ξέρει να χάνει. Και μερικές φορές ξεχνάει πώς να μη δυσκολεύεται.

Υπάρχουν ομάδες που παίζουν καλά και κερδίζουν. Υπάρχουν ομάδες που παίζουν άσχημα και χάνουν. Και υπάρχει ο Ολυμπιακός, που αποφάσισε μέσα σε μία εβδομάδα να δοκιμάσει κάθε πιθανό τρόπο να ανεβάσει την πίεση των ανθρώπων που τον παρακολουθούν. Στη Βαλένθια χρειάστηκε να ανατρέψει μια κατάσταση που έμοιαζε χαμένη. Στη Βαρκελώνη χρειάστηκε ξανά παράταση. Στα Ιωάννινα έπρεπε να διαχειριστεί κόπωση, απουσίες και μια ομάδα που δεν είχε καμία διάθεση να παραδώσει το παιχνίδι επειδή απέναντί της βρισκόταν ο Ολυμπιακός.

Τρεις αγώνες. Τρεις νίκες. Τρεις διαφορετικές ιστορίες. Και ένα ερώτημα που αξίζει περισσότερο από το συνηθισμένο πανηγύρι των αποτελεσμάτων: πόσο καλό είναι να γνωρίζεις ότι μπορείς να επιστρέψεις από οποιαδήποτε κατάσταση, όταν αυτή η γνώση αρχίζει να σε κάνει υπερβολικά άνετο με το να βρίσκεσαι σε δύσκολη θέση; Η νίκη στη Βαλένθια είναι από εκείνες που μένουν στη μνήμη. Όχι μόνο για το αποτέλεσμα, αλλά για την απόσταση ανάμεσα στην εικόνα του πρώτου ημιχρόνου και σε όσα ακολούθησαν. Μια ομάδα που βρέθηκε σε τεράστιο μειονέκτημα βρήκε τρόπο να επιστρέψει, να επιβιώσει και τελικά να πάρει το παιχνίδι.

Αυτό απαιτεί χαρακτήρα. Απαιτεί παίκτες που δεν εγκαταλείπουν. Απαιτεί έναν πάγκο που συνεχίζει να πιστεύει ότι υπάρχουν λύσεις ακόμη κι όταν το γήπεδο δεν προσφέρει ιδιαίτερους λόγους αισιοδοξίας. Αλλά απαιτεί και μια δεύτερη ανάγνωση. Διότι όταν χρειάζεται να σκαρφαλώσεις έναν τοίχο που μόνος σου βοήθησες να χτιστεί, η επιτυχία της αναρρίχησης δεν ακυρώνει την ανάγκη να εξετάσεις γιατί βρέθηκες από κάτω.

Στη Βαρκελώνη, το σκηνικό ήταν διαφορετικό, αλλά η ένταση γνώριμη. Ο Ολυμπιακός έφτασε ξανά σε παιχνίδι που κρίθηκε πέρα από την κανονική διάρκεια. Η επιθετική του ποιότητα ήταν αρκετή για να δημιουργήσει και να αξιοποιήσει ευκαιρίες απέναντι σε έναν ισχυρό αντίπαλο. Η ανθεκτικότητά του ήταν αρκετή για να αντέξει τη δοκιμασία. Και πάλι, όμως, το τελικό αποτέλεσμα δεν πρέπει να μας εμποδίσει να δούμε τις στιγμές που ο έλεγχος του αγώνα ξέφυγε.

Η επιθετική παραγωγή των δύο ισπανικών αναμετρήσεων ήταν εντυπωσιακή. Ο Ολυμπιακός πέτυχε συνολικά 207 πόντους. Ταυτόχρονα δέχθηκε 197, σε δύο παιχνίδια που οδηγήθηκαν στην παράταση. Δεν πρόκειται για απλή στατιστική υποσημείωση. Είναι μια ένδειξη ότι η επίθεση έχει την ικανότητα να διορθώνει πολλές αδυναμίες, αλλά η άμυνα δεν έχει ακόμη εξασφαλίσει την ίδια σταθερότητα σε όλη τη διάρκεια ενός αγώνα.

Και αυτό έχει σημασία όταν απέναντί σου βρίσκονται ομάδες που δεν θα σου επιτρέπουν πάντοτε να διορθώνεις τα λάθη σου. Στα Ιωάννινα ήρθε η τρίτη πράξη. Λιγότερη λάμψη, διαφορετικές απαιτήσεις, αρκετές απουσίες. Ένας αγώνας ελληνικού πρωταθλήματος που εύκολα θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί ως τυπική υποχρέωση ανάμεσα σε δύο ευρωπαϊκές εβδομάδες. Μόνο που τέτοιοι αγώνες είναι συχνά πιο αποκαλυπτικοί από όσο δείχνει το όνομά τους.

Εκεί δεν εξετάζεται μόνο αν μπορείς να κερδίσεις. Εξετάζεται αν μπορείς να διατηρήσεις συγκέντρωση, να μοιράσεις σωστά τις ευθύνες, να αξιοποιήσεις το βάθος του ρόστερ και να μην αναγκάζεις τους ίδιους ανθρώπους να σβήνουν κάθε φορά τη φωτιά. Ο Ολυμπιακός πέρασε και από αυτή τη δοκιμασία. Δεν χρειάζεται να μικρύνουμε καμία από τις τρεις νίκες για να αναγνωρίσουμε τις αδυναμίες που εμφανίστηκαν.

Αντιθέτως, η ουσία είναι ακριβώς αυτή: οι νίκες επιτρέπουν στον Μπαρτζώκα να διορθώσει προβλήματα χωρίς να πληρώνει κάθε φορά το τίμημά τους στη βαθμολογία. Ο Ολυμπιακός έχει αποδείξει ότι ξέρει να επιστρέφει από την κόλαση. Το επόμενο βήμα είναι να σταματήσει να αγοράζει εισιτήριο για να πάει εκεί.

Τρεις εικόνες από μία εβδομάδα που δεν άφησε κανέναν να βαρεθεί

Η πρώτη εικόνα: η ανατροπή στη Βαλένθια

Όταν μια ομάδα επιστρέφει από μια τόσο μεγάλη διαφορά, το πρώτο ένστικτο είναι να μιλήσεις για ψυχή. Και σωστά. Υπάρχουν στιγμές στις οποίες οι τακτικές αναλύσεις δεν μπορούν να εξηγήσουν πλήρως τη συλλογική άρνηση μιας ομάδας να αποδεχθεί την ήττα. Η ψυχή, όμως, δεν κατεβάζει μόνη της την μπάλα. Δεν κλείνει τις αμυντικές περιστροφές. Δεν δημιουργεί σωστές αποστάσεις στην επίθεση. Χρειάζεται συγκεκριμένες αγωνιστικές πράξεις για να αποκτήσει περιεχόμενο.

Η μεγάλη επιστροφή δείχνει ότι ο Ολυμπιακός διαθέτει λύσεις, αυτοπεποίθηση και προσωπικότητες. Δείχνει επίσης πόσο μεγάλη μπορεί να γίνει η απόσταση ανάμεσα στο χειρότερο και στο καλύτερο πρόσωπό του.

Η δεύτερη εικόνα: η επιθετική απάντηση στη Βαρκελώνη

Οι 105 πόντοι απέναντι στην Barcelona, έστω και σε παιχνίδι παράτασης, δεν είναι μικρό πράγμα. Ο Σάσα Βεζένκοφ ήταν ξανά καθοριστικός, αλλά η πιο ενδιαφέρουσα πλευρά μιας τέτοιας βραδιάς είναι ότι η επίθεση χρειάζεται περισσότερους από έναν πρωταγωνιστές. Ο Εμπάι Εντζάι έδωσε ουσιαστική παρουσία κοντά στο καλάθι. Το παιχνίδι ανέδειξε την αξία παικτών που δεν χρειάζονται να αποτελούν το πρώτο όνομα στο φύλλο αγώνα για να αλλάξουν την ισορροπία μιας αναμέτρησης.

Το ζητούμενο δεν είναι να αναζητούμε κάθε εβδομάδα έναν νέο ήρωα. Είναι να αποκτήσει η ομάδα αρκετούς αξιόπιστους τρόπους να δημιουργεί πλεονεκτήματα.

Η τρίτη εικόνα: το παιχνίδι στα Ιωάννινα

Αν τα δύο ισπανικά παιχνίδια πρόσφεραν το θέαμα, η αναμέτρηση με τους Vikos Falcons πρόσφερε κάτι εξίσου χρήσιμο: μια ευκαιρία να εξετάσουμε την πραγματική λειτουργία του ρόστερ. Χωρίς τον Tyler Dorsey και με επιπλέον απουσίες, ο Ολυμπιακός έπρεπε να βρει άλλες επιθετικές διαδρομές. Ο Codi Miller-McIntyre ανέλαβε δημιουργικές και εκτελεστικές ευθύνες. Ο Όμηρος Νετζήπογλου είχε την ευκαιρία να προσθέσει πραγματικές αγωνιστικές παραστάσεις.

Και κάπου εδώ η συζήτηση μεταφέρεται από το ποιος έπαιξε καλά στο ποιος μπορεί να βοηθήσει συστηματικά. Γιατί μια ομάδα με μεγάλους στόχους δεν χρειάζεται μόνο ένα ισχυρό βασικό σχήμα. Χρειάζεται να γνωρίζει τι μπορεί να περιμένει από τους υπόλοιπους όταν η σεζόν αρχίσει να ζητά περισσότερα από όλους.

Ο πάγκος δεν είναι διακοσμητικός

Υπάρχει ένα παράξενο ελληνικό μπασκετικό έθιμο. Όταν μια ομάδα κερδίζει, ο πάγκος είναι γεμάτος παίκτες που περιμένουν υπομονετικά τη σειρά τους. Όταν χάνει, ο ίδιος πάγκος μετατρέπεται αυτομάτως σε κατάλογο ανθρώπων που έπρεπε να έχουν χρησιμοποιηθεί. Στον Ολυμπιακό, βέβαια, η κουβέντα έχει προχωρήσει λίγο περισσότερο. Δεν χρειάζεται να χαθεί ένα παιχνίδι για να αναρωτηθεί ο κόσμος αν αξιοποιείται σωστά το ρόστερ.

Και αυτή την εβδομάδα η συζήτηση της RPG Community είχε τέσσερις πολύ συγκεκριμένες κατευθύνσεις.

Χωρίς Dorsey, τι χάνει πραγματικά η επίθεση;

Ας ξεκινήσουμε από μια βασική παρανόηση. Η απουσία του Tyler Dorsey δεν σημαίνει απλώς ότι λείπει ένας παίκτης που μπορεί να πετύχει 15 ή 20 πόντους. Οι πόντοι είναι το αποτέλεσμα. Το ενδιαφέρον βρίσκεται στη διαδικασία που τους παράγει. Ο Dorsey είναι ένας περιφερειακός που μπορεί να εκτελέσει χωρίς να χρειάζεται να οργανώσει ολόκληρη την κατοχή. Μπορεί να υποδεχθεί την μπάλα και να σουτάρει γρήγορα, να κινηθεί μακριά από αυτήν, να εκμεταλλευτεί ένα screen ή να επιτεθεί σε μια άμυνα που βρίσκεται ήδη σε κίνηση.

Αυτή η απειλή επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο τοποθετούνται οι αντίπαλοι. Ένας αμυντικός που δεν μπορεί να εγκαταλείψει εύκολα τον Dorsey δημιουργεί περισσότερο χώρο για τους υπόλοιπους. Μια άμυνα που φοβάται το γρήγορο σουτ αναγκάζεται να βγει πιο επιθετικά στην περιφέρεια. Και όταν βγαίνει πιο επιθετικά, μπορεί να αφήσει πίσω της διαδρόμους. Αυτό είναι το πραγματικό επιθετικό αποτύπωμα ενός τέτοιου παίκτη.

Χωρίς αυτόν, ο Ολυμπιακός δεν χάνει αναγκαστικά την ικανότητα να σκοράρει. Χάνει, όμως, έναν συγκεκριμένο μηχανισμό παραγωγής πλεονεκτημάτων. Η ευθύνη μεταφέρεται περισσότερο στους δημιουργούς, στους υπόλοιπους σουτέρ και στις συνεργασίες που πρέπει να παράγουν ποιοτικές προσπάθειες χωρίς την ίδια απειλή στην αδύνατη πλευρά. Ο Codi Miller-McIntyre μπορεί να οργανώσει και να επιτεθεί. Ο Σάσα Βεζένκοφ μπορεί να σκοράρει με πολλούς τρόπους. Ο Evan Fournier διαθέτει τη δική του εκτελεστική και δημιουργική ποιότητα όταν είναι διαθέσιμος.

Αλλά δεν σημαίνει ότι οι λειτουργίες τους είναι ίδιες. Το μπάσκετ δεν είναι λογιστικό φύλλο όπου αφαιρείς 15 πόντους από έναν παίκτη και προσθέτεις 15 σε κάποιον άλλο. Το σημαντικό είναι τι χρειάζεται να αλλάξει για να παραχθούν αυτοί οι πόντοι.

3rd unit: αν δεν παίξουν τώρα, πότε θα παίξουν;

Το δεύτερο ερώτημα της κοινότητας είναι από εκείνα που δεν επιδέχονται εύκολη απάντηση. Ο Ολυμπιακός έχει ένα απαιτητικό πρόγραμμα, μεγάλους στόχους και μια αγωνιστική καθημερινότητα στην οποία ακόμη και οι θεωρητικά ευκολότερες υποχρεώσεις μπορούν να γίνουν επικίνδυνες. Ο προπονητής έχει κάθε λόγο να θέλει να εξασφαλίζει πρώτα το αποτέλεσμα. Από την άλλη πλευρά, οι παίκτες που βρίσκονται χαμηλότερα στην ιεραρχία δεν μπορούν να εξελιχθούν αποκλειστικά μέσα από την προπόνηση.

Υπάρχουν πράγματα που δεν αναπαράγονται πλήρως εκεί: η πίεση ενός πραγματικού αγώνα, η ανάγκη να πάρεις απόφαση μέσα σε ένα δευτερόλεπτο, η διαχείριση ενός προσωπικού λάθους, η επικοινωνία με τέσσερις συμπαίκτες που προσπαθούν να εκτελέσουν ένα συγκεκριμένο αμυντικό σχέδιο. Και, κυρίως, η εμπιστοσύνη. Όχι εκείνη που δηλώνεται στις συνεντεύξεις. Εκείνη που εκφράζεται όταν ένας παίκτης παραμένει στο παρκέ αφού κάνει ένα λάθος.

Δεν είναι απαραίτητο να παίξουν όλοι είκοσι λεπτά. Ούτε είναι λογικό να ζητάμε από τον Μπαρτζώκα να αντιμετωπίζει κάθε αγώνα πρωταθλήματος σαν φιλικό προετοιμασίας. Υπάρχει όμως μεγάλη απόσταση ανάμεσα στη διαχείριση ενός ρόστερ και στην απλή κατανομή των λεπτών που περισσεύουν. Ένα ουσιαστικό δεκάλεπτο, με σαφή ρόλο και συγκεκριμένες ευθύνες, μπορεί να αποκαλύψει περισσότερα από τέσσερις συμμετοχές των ενενήντα δευτερολέπτων.

Το πραγματικό ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν πρέπει να παίξουν οι παίκτες της τρίτης πεντάδας. Είναι αν υπάρχει ένα συνεκτικό σχέδιο για να αποκτήσουν τις παραστάσεις που θα τους επιτρέψουν να βοηθήσουν όταν τους χρειαστεί η ομάδα.

Papas: από τα τελευταία λεπτά σε πραγματική δοκιμασία

Το τρίτο θέμα της RPG Community αφορά τον Papas και την ανάγκη να αντιμετωπιστούν οι ευκαιρίες συμμετοχής του ως πραγματική αγωνιστική αξιολόγηση. Ένας παίκτης που μπαίνει στο τελευταίο λεπτό ενός ήδη κριμένου αγώνα δύσκολα μπορεί να δείξει ολόκληρο το παιχνίδι του. Μπορεί να προλάβει ένα σουτ. Μια αμυντική κατοχή. Ίσως μία πάσα. Αυτό δεν είναι επαρκές υλικό για να αποφασίσεις αν μπορεί να αναλάβει μεγαλύτερες ευθύνες.

Μια πραγματική δοκιμασία χρειάζεται διάρκεια, σαφείς οδηγίες και αξιολόγηση μέσα στο πλαίσιο του ρόλου που ζητά η ομάδα. Μπορεί να σταθεί αμυντικά; Διαβάζει σωστά τις αποστάσεις; Παίρνει γρήγορες αποφάσεις; Μπορεί να προσφέρει χωρίς να χρειάζεται να περνά συνεχώς η μπάλα από τα χέρια του; Και, κυρίως, μπορεί να εκτελεί αυτά τα καθήκοντα απέναντι σε μια ομάδα που εξακολουθεί να διεκδικεί το αποτέλεσμα;

Η απάντηση δεν βρίσκεται σε μια εντυπωσιακή φάση ούτε σε ένα άστοχο σουτ. Βρίσκεται σε επαναλαμβανόμενες, πραγματικές αγωνιστικές δοκιμές.

Νετζήπογλου — WATCH

Αν υπάρχει ένας παίκτης που αξίζει να παρακολουθούμε προσεκτικά αυτή την περίοδο, είναι ο Όμηρος Νετζήπογλου. Όχι επειδή πρέπει να του απονείμουμε πρόωρα έναν σημαντικό ρόλο. Ακριβώς επειδή έχει ενδιαφέρον να δούμε αν μπορεί να τον κερδίσει. Για έναν περιφερειακό που διεκδικεί θέση στο rotation του Ολυμπιακού, η αξιολόγηση δεν μπορεί να περιορίζεται στο σκοράρισμα. Η αμυντική συνέπεια είναι θεμελιώδης. Το ίδιο και η δυνατότητα να διατηρεί σωστές αποστάσεις, να εκτελεί χωρίς δισταγμό όταν δημιουργείται μια καλή ευκαιρία και να μη διακόπτει τη λειτουργία της επίθεσης αναζητώντας προσωπικές φάσεις.

Ο Νετζήπογλου δεν χρειάζεται να γίνει Dorsey. Χρειάζεται να αποδείξει ότι μπορεί να γίνει ένας αξιόπιστος Νετζήπογλου σε μια ομάδα με απαιτήσεις EuroLeague. Αυτό σημαίνει να γνωρίζει τι ακριβώς περιμένουν οι συμπαίκτες του από εκείνον και να μπορεί να το προσφέρει με συνέπεια. Η παρακολούθησή του δεν θα πρέπει να γίνεται με βάση το αν πέτυχε ένα εντυπωσιακό τρίποντο. Θα πρέπει να γίνεται με βάση το αν ο προπονητής μπορεί σταδιακά να τον εμπιστεύεται σε περισσότερες καταστάσεις.

Και αυτό, σε βάθος σεζόν, μπορεί να αποδειχθεί πολύ σημαντικότερο.

Ο Μπαρτζώκας δεν ψάχνει δικαιολογίες. Ψάχνει διάρκεια.

Οι δηλώσεις ενός προπονητή μετά από έναν αγώνα έχουν πάντοτε δύο επίπεδα. Το πρώτο είναι αυτό που ακούγεται: η απόδοση, η συγκέντρωση, τα λάθη, η κόπωση, οι απουσίες. Το δεύτερο είναι εκείνο που αποκαλύπτεται όταν τοποθετήσεις αυτές τις παρατηρήσεις μέσα στη συνολική εικόνα της ομάδας. Ο Γιώργος Μπαρτζώκας έχει κάθε λόγο να είναι ικανοποιημένος από τα αποτελέσματα της εβδομάδας. Δύο νίκες στην Ισπανία και μία ακόμη στο ελληνικό πρωτάθλημα αποτελούν ουσιαστική συγκομιδή.

Αλλά ένας προπονητής δεν μπορεί να αξιολογεί την ομάδα του μόνο από το τελικό σκορ. Και εδώ βρίσκεται το ενδιαφέρον.

Η συγκέντρωση δεν είναι διακόπτης

Όταν μια ομάδα εμφανίζει μεγάλες διακυμάνσεις μέσα στους αγώνες της, η εύκολη εξήγηση είναι ότι χρειάζεται περισσότερη συγκέντρωση. Σωστό, αλλά ανεπαρκές. Η συγκέντρωση δεν είναι ένα κουμπί που πατάς όταν το παιχνίδι δυσκολεύει. Συνδέεται με την κόπωση, τη σαφήνεια των ρόλων, την επικοινωνία, τη σωστή προετοιμασία και την ικανότητα των παικτών να εκτελούν με συνέπεια ακόμη και όταν δεν βρίσκονται στην καλύτερη βραδιά τους.

Αν ο Ολυμπιακός μπορεί να εμφανίζει τόσο διαφορετικά πρόσωπα μέσα σε σαράντα λεπτά, τότε το ζήτημα δεν περιορίζεται στη διάθεση. Αφορά τη σταθερότητα της λειτουργίας του.

Η κόπωση δεν εμφανίζεται ξαφνικά τον Μάρτιο

Οι δύο παρατάσεις στην Ισπανία πρόσθεσαν πραγματική αγωνιστική επιβάρυνση σε μια ήδη απαιτητική περίοδο. Δεν χρειάζεται να περιμένουμε την άνοιξη για να καταλάβουμε ότι οι επιπλέον κατοχές, οι συνεχείς μετακινήσεις και η συσσώρευση αγώνων έχουν κόστος. Η κόπωση μπορεί να εμφανιστεί ως ένα χαμένο αμυντικό βήμα, μια καθυστερημένη περιστροφή, ένα λάθος διάβασμα ή ένα σουτ που εκτελείται χωρίς την ίδια ισορροπία.

Αυτό κάνει τη διαχείριση του ρόστερ ουσιαστικό κομμάτι της αγωνιστικής στρατηγικής και όχι απλώς μέσο ξεκούρασης.

Η εμπιστοσύνη έχει και αγωνιστικό κόστος

Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά. Όταν ο προπονητής επιλέγει να χρησιμοποιήσει έναν λιγότερο έμπειρο παίκτη, αποδέχεται έναν βαθμό αβεβαιότητας. Ο παίκτης μπορεί να χάσει μια περιστροφή. Να κάνει ένα λάθος στην επίθεση. Να μην αντιδράσει σωστά σε μια αλλαγή της αντίπαλης άμυνας. Αν η απάντηση σε κάθε τέτοιο λάθος είναι η άμεση επιστροφή στον πάγκο, τότε η ανάπτυξη του ρόστερ γίνεται εξαιρετικά δύσκολη.

Αν, αντιθέτως, ο προπονητής επιμείνει χωρίς όρια, κινδυνεύει να χάσει τον έλεγχο ενός αγώνα που πρέπει να κερδίσει. Αυτή είναι η πραγματική δυσκολία της δουλειάς του Μπαρτζώκα. Δεν είναι απλώς να επιλέξει τους πέντε καλύτερους. Είναι να δημιουργήσει μια ομάδα στην οποία οι πέντε καλύτεροι δεν θα χρειάζεται να είναι κάθε βράδυ οι μοναδικοί αξιόπιστοι. Και αυτό δεν γίνεται με μία δήλωση εμπιστοσύνης.

Γίνεται με αποφάσεις μέσα στο παιχνίδι.

Οι πρωταγωνιστές αλλάζουν. Οι απαιτήσεις όχι.

Μια εβδομάδα με τρεις νίκες προσφέρεται για να μοιράσουμε συγχαρητήρια. Ο Βεζένκοφ σκόραρε, ο ΜακΙντάιρ ανέλαβε ευθύνες, ο Εντζάι πρόσφερε ενέργεια, οι υπόλοιποι συμπλήρωσαν την εικόνα. Ωραία. Και μετά; Το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται μόνο στο ποιος ήταν καλύτερος την προηγούμενη εβδομάδα. Βρίσκεται στο τι μπορεί να σημαίνει η παρουσία του για την επόμενη.

Σάσα Βεζένκοφ: η σταθερά που δεν πρέπει να γίνει άλλοθι

Ο Σάσα Βεζένκοφ παραμένει μία από τις πιο αξιόπιστες πηγές επιθετικής παραγωγής του Ολυμπιακού. Η αξία του δεν εξαντλείται στην ευστοχία. Βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον χώρο, μετακινείται πριν δημιουργηθεί η ευκαιρία και μετατρέπει μικρά αμυντικά λάθη σε πόντους. Ένας τέτοιος παίκτης προσφέρει στην επίθεση κάτι πολύ σημαντικό: συνέχεια. Δεν χρειάζεται να σταματήσει η κυκλοφορία της μπάλας για να γίνει επικίνδυνος. Συχνά γίνεται επικίνδυνος ακριβώς επειδή η μπάλα κυκλοφορεί.

Όμως υπάρχει ένας κίνδυνος. Όταν διαθέτεις έναν τόσο αποτελεσματικό παίκτη, μπορεί να αρχίσεις να αντιμετωπίζεις την παρουσία του ως μόνιμη λύση σε κάθε πρόβλημα. Ο Βεζένκοφ πρέπει να αποτελεί πολλαπλασιαστή της συνολικής λειτουργίας, όχι άλλοθι για τις στιγμές που αυτή δεν λειτουργεί.

Codi Miller-McIntyre: από τη δημιουργία στην ευθύνη

Ο Codi Miller-McIntyre βρέθηκε αυτή την εβδομάδα σε καταστάσεις που απαιτούσαν περισσότερα από την απλή οργάνωση. Η παρουσία του στα Ιωάννινα, με σημαντικές επιθετικές πρωτοβουλίες και καθοριστικές εκτελέσεις, υπενθύμισε ότι ένας δημιουργός δεν αξιολογείται αποκλειστικά από τις ασίστ του. Υπάρχουν στιγμές που η καλύτερη δημιουργική απόφαση είναι να επιτεθεί ο ίδιος. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι ο Ολυμπιακός χρειάζεται έναν ακόμη παίκτη που θα κρατά την μπάλα μέχρι να τελειώσει ο χρόνος.

Το ζητούμενο είναι η ισορροπία. Να μπορεί ο ΜακΙντάιρ να διαβάζει πότε πρέπει να επιταχύνει, πότε να οργανώσει, πότε να εκμεταλλευτεί ένα mismatch και πότε να αφήσει την επίθεση να λειτουργήσει μέσα από τις κινήσεις των υπολοίπων. Όσο καλύτερα αναγνωρίζει αυτές τις στιγμές, τόσο λιγότερο προβλέψιμος γίνεται ο Ολυμπιακός.

Εμπάι Εντζάι: οι κατοχές που δεν κάνουν πάντα θόρυβο

Η παρουσία του Εμπάι Εντζάι στη Βαρκελώνη ανέδειξε μια διαφορετική διάσταση του ρόστερ. Δεν είναι όλοι οι σημαντικοί παίκτες εκείνοι που δημιουργούν με την μπάλα στα χέρια. Υπάρχουν και εκείνοι που δημιουργούν αξία με την άμυνα, την ενέργεια, τα ριμπάουντ, τις σωστές τοποθετήσεις και την ικανότητα να τελειώνουν φάσεις που έχουν προετοιμάσει άλλοι. Για έναν ψηλό, η επιρροή στο παιχνίδι δεν αποτυπώνεται πάντοτε πλήρως στους πόντους.

Μια σωστή αμυντική κάλυψη μπορεί να αποτρέψει ένα εύκολο καλάθι. Ένα επιθετικό ριμπάουντ μπορεί να προσφέρει δεύτερη ευκαιρία. Μια δυνατή παρουσία στη ρακέτα μπορεί να αλλάξει την απόφαση ενός αντιπάλου προτού καν επιχειρήσει σουτ. Η πρόκληση για τον Εντζάι είναι να μετατρέψει αυτές τις στιγμές σε σταθερή συνεισφορά. Γιατί μία εξαιρετική εμφάνιση δημιουργεί προσδοκίες. Η συνέπεια δημιουργεί ρόλο.

Σας παρακαλούμε, κερδίστε και κανένα παιχνίδι ήρεμα

Υπάρχει μια μικρή παρεξήγηση ανάμεσα στον Ολυμπιακό και στον κόσμο του. Ο κόσμος θέλει νίκες. Ο Ολυμπιακός προσφέρει νίκες. Θεωρητικά, όλοι πρέπει να είναι ευχαριστημένοι. Στην πράξη, όμως, υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα: η ομάδα έχει αρχίσει να αντιμετωπίζει τη φυσιολογική εξέλιξη ενός αγώνα ως περιττή πολυτέλεια. Γιατί να προηγείσαι από την αρχή, όταν μπορείς να βρεθείς πίσω με μια διαφορά που θα έκανε τους περισσότερους ανθρώπους να αλλάξουν κανάλι;

Γιατί να τελειώσεις το παιχνίδι στα σαράντα λεπτά, όταν υπάρχουν πέντε επιπλέον για να απολαύσεις την εμπειρία; Γιατί να διαχειριστείς ένα παιχνίδι ελληνικού πρωταθλήματος χωρίς δράματα, όταν μπορείς να κρατήσεις τους πάντες σε εγρήγορση μέχρι το τέλος; Ο Ολυμπιακός, φαίνεται, έχει αποφασίσει να προσφέρει ένα ολοκληρωμένο ψυχαγωγικό προϊόν. Μπάσκετ, αγωνία, ανατροπές, ταχυκαρδία και δωρεάν υπενθύμιση ότι πρέπει να ελέγχουμε τακτικά την αρτηριακή μας πίεση.

Το πιο εκνευριστικό είναι ότι στο τέλος κερδίζει. Και έτσι δεν μπορείς ούτε να του θυμώσεις με την ησυχία σου. Ετοιμάζεις ολόκληρο μονόλογο για την αμυντική συγκέντρωση, τις κακές επιλογές και την ανάγκη σωστής διαχείρισης. Και εκεί που ετοιμάζεσαι να τον εκφωνήσεις, έρχεται ένα τρίποντο, μια άμυνα, μια ανατροπή. Και μένεις με τον μονόλογο στο χέρι. Αλλά επειδή αγαπάμε αυτή την ομάδα, έχουμε και μια μικρή παράκληση.

Δεν χρειάζεται κάθε εβδομάδα να γράφετε ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία της ανθρώπινης αντοχής. Μπορείτε, πού και πού, να προηγηθείτε με δέκα πόντους, να κρατήσετε τη διαφορά και να κερδίσετε χωρίς να χρειαστεί να επικαλεστούμε όλες τις γνωστές και άγνωστες δυνάμεις του σύμπαντος. Δεν θα σας παρεξηγήσουμε. Δεν θα πούμε ότι χάσατε τον χαρακτήρα σας. Δεν θα απαιτήσουμε παράταση επειδή πληρώσαμε εισιτήριο.

Και, κυρίως, δεν θα αισθανθούμε ότι μας στερήσατε το θέαμα. Γιατί ξέρουμε πολύ καλά ότι το πραγματικό θέαμα δεν είναι μόνο να επιστρέφεις από μια χαμένη κατάσταση. Είναι και να φτάνεις σε μια νίκη χωρίς να χρειαστεί πρώτα να τη χάσεις. Μέχρι τότε, βέβαια, θα συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που ξέρουμε. Θα γκρινιάζουμε στο πρώτο κακό πεντάλεπτο. Θα εξηγούμε στον διπλανό μας ποια αλλαγή έπρεπε να έχει γίνει.

Θα ανακαλύπτουμε εκ των υστέρων ότι είχαμε προβλέψει την ανατροπή. Και στο τέλος θα πανηγυρίζουμε σαν να μην είχαμε αμφιβάλει ούτε δευτερόλεπτο. Γιατί έτσι λειτουργεί αυτή η σχέση. Ο Ολυμπιακός μάς ανεβάζει την πίεση. Κι εμείς συνεχίζουμε να επιστρέφουμε για την επόμενη μέτρηση. Ραντεβού στο επόμενο παιχνίδι. Και, για αλλαγή, ας δοκιμάσουμε μια νίκη χωρίς παράταση.