Από το Άμπου Ντάμπι στη Βιτόρια
Το πρώτο τρόπαιο χάθηκε. Οι πρώτες πραγματικές απαντήσεις για τον νέο Ολυμπιακό, όμως, μόλις άρχισαν να έρχονται.
Τώρα αρχίζει να φαίνεται ποιος είναι ποιος
Ο τελικός με τη Real Madrid δεν χρειάζεται ούτε εξωραϊσμό ούτε καταστροφολογία. Ο Ολυμπιακός έχασε 89–93 και μαζί έχασε έναν ευρωπαϊκό τίτλο. Αυτό μετράει. Ταυτόχρονα, δύο παιχνίδια υψηλής έντασης στο EuroLeague SuperCup μάς έδωσαν το πρώτο πραγματικό υλικό για να αρχίσουμε να διαβάζουμε τη νέα ομάδα.
Το πιο ενδιαφέρον βρίσκεται στην περιφέρεια. Ο Codi Miller-McIntyre μοιάζει ακόμη ψαρωμένος, και στην επίθεση και στην άμυνα. Υπάρχουν κατοχές στις οποίες φαίνεται να σκέφτεται το παιχνίδι ένα κλικ περισσότερο απ’ όσο θα ήθελε, σαν παίκτης που ακόμη μεταφράζει τις απαιτήσεις του νέου συστήματος πριν αντιδράσει. Και μετά ήρθε η τρίτη περίοδος του τελικού.
Εκεί είδαμε για πρώτη φορά κάτι πολύ πιο κοντά στον Miller-McIntyre που περιμέναμε: περισσότερη αποφασιστικότητα, καλύτερο έλεγχο, πίεση πάνω στην άμυνα και διαδοχικές δημιουργίες. Το τελικό του line ήταν 17:33, 3 πόντοι, 9 ασίστ, 2 κλεψίματα και 3 λάθη. Δεν είναι πιστοποιητικό πλήρους προσαρμογής. Είναι όμως η πρώτη καθαρή ένδειξη ότι βρίσκεται κοντά στο σημείο όπου θα σταματήσει να σκέφτεται τα καινούργια του καθήκοντα και θα αρχίσει απλώς να τα εκτελεί.
Με τον Jean Montero η εικόνα είναι σχεδόν αντίστροφη. Σε δύο παιχνίδια του SuperCup έχει ήδη 25 πόντους, 7 ασίστ και 31 συνολικό PIR σε περίπου 22 λεπτά ανά αγώνα. Παίζει με την ίδια σπιρτάδα, αυτοπεποίθηση και ελαφρώς θρασύτατη αύρα που άφησε με ανοικτό το στόμα την μπασκετική Ευρώπη την περασμένη σεζόν. Παίρνει αποφάσεις, επιτίθεται, δοκιμάζει πράγματα. Μπορεί να κάνει λάθος, αλλά σπανίως δείχνει φοβισμένος από την πιθανότητα να το κάνει.
Κάπου ανάμεσα στους δύο ίσως βρίσκεται μεγάλο μέρος του πραγματικού ταβανιού του φετινού Ολυμπιακού. Τον Vezenkov τον ξέρουμε. Τον Fournier τον ξέρουμε. Οι Miller-McIntyre και Montero είναι οι δύο μεταβλητές που μπορούν να προσθέσουν διαφορετικούς τρόπους δημιουργίας και αλλαγής ενός αγώνα.
Το ένα παιδί πρέπει να λυθεί. Το άλλο, ευτυχώς, δεν φαίνεται να έχει δεθεί ποτέ.
Στους ευρωπαϊκούς τελικούς, η παρουσία δεν αρκεί
Ο Ολυμπιακός έχει κάνει κάτι εξαιρετικά δύσκολο σχεδόν συνηθισμένο: επιστρέφει ξανά και ξανά εκεί όπου κρίνονται οι ευρωπαϊκές κούπες. Από το 2015 και μετά, όμως, στους πέντε ευρωπαϊκούς τελικούς που μετράμε —2015, 2017, 2023, EuroLeague 2026 και EuroLeague SuperCup 2026— ο απολογισμός είναι 1–4.
Η μία νίκη είναι βέβαια αυτή που θα διαλέγαμε αν μας έδιναν μόνο μία: η κατάκτηση της EuroLeague το 2026. Αλλά δεν υπάρχουν «εκπαιδευτικές ήττες» σε τελικούς. Όταν μια ομάδα φτάνει τόσο συχνά μέχρι εκεί, δικαιούται να κρίνεται και από το πόσο συχνά φεύγει με την κούπα.
Αυτά κρατήσαμε σήμερα
Οι χρόνοι αρχίζουν να γράφουν ιεραρχία. Ο Vezenkov πήγε πάνω από τα 30 λεπτά στον τελικό, ο Hall πήρε σημαντικό βάρος στο «5», ενώ η περιφέρεια παραμένει πιο ρευστή. Δεν είναι ακόμη συμβόλαια ρόλων· είναι όμως τα πρώτα μολυβένια σημάδια πάνω στο χαρτί.
Ο Miller-McIntyre έδωσε την πρώτη σοβαρή υπόσχεση στην τρίτη περίοδο. Οι 9 ασίστ σε 17:33 έχουν αξία κυρίως επειδή ήρθαν μέσα σε ένα βράδυ όπου το ξεκίνημά του ήταν δύσκολο.
Ο Montero δεν περιμένει. Με 13 πόντους απέναντι στη Fenerbahce και 12 απέναντι στη Real, μπήκε στην επίσημη σεζόν σαν να είχε ήδη αποφασίσει ότι ο χρόνος προσαρμογής είναι πρόβλημα των άλλων.
Επόμενη στάση: Βιτόρια. Στις 24 Σεπτεμβρίου ο Ολυμπιακός ανοίγει την κανονική περίοδο της EuroLeague στην έδρα της Baskonia. Εκεί πλέον κάθε κατοχή γράφει βαθμολογία.
Χρόνοι, ρόλοι και τα δύο rotation layers
Δεν θα βαφτίσουμε αυθαίρετα δύο five-man lineups ως «τα βασικά rotations» μόνο επειδή έχουν πολλά λεπτά. Το πρώτο layer είναι ο κορμός γύρω από Vezenkov–Fournier και το βασικό «5». Το δεύτερο είναι η μεταβολή του χαρακτήρα της ομάδας μέσα από Miller-McIntyre, Montero και τα διαφορετικά guard/wing combinations. Η πραγματική ιεραρχία θα φανεί από τα recurring units, τα substitution patterns και κυρίως από το ποιοι κλείνουν τα κλειστά παιχνίδια.
Από το αποτέλεσμα στις πραγματικές ερωτήσεις
MASS MEDIA
Η φυσική πρώτη ανάγνωση είναι το 89–93, ο χαμένος πρώτος ευρωπαϊκός τίτλος της σεζόν και η νέα μονομαχία με τη Real. Για το RPG MAG το ενδιαφέρον μετακινείται ήδη ένα βήμα παρακάτω: τι μάθαμε για την κατανομή ρόλων και τι από αυτά μπορεί να μεταφερθεί στη Βιτόρια.
RPG COMMUNITY
Η συζήτηση γύρω από την ομάδα περνά πλέον στους χρόνους, στους ρόλους και στα rotations: ποιος δημιουργεί, ποιος κλείνει, πόσο γρήγορα θα λυθεί ο Miller-McIntyre και αν ο Montero μπορεί να διατηρήσει την αποφασιστικότητα που ήδη δείχνει όταν το επίπεδο δυσκολίας ανεβαίνει.
THE GAP
Το σκορ λέει ποιος πήρε την κούπα. Η συζήτηση του μπασκετόγαυρου έχει ήδη περάσει στο επόμενο ερώτημα: πόσο καλύτερη μπορεί να γίνει αυτή η ομάδα όταν οι δύο νέοι guards βρουν πλήρως τον ρόλο τους;
9 ασίστ σε 17:33
Ο Miller-McIntyre μοίρασε 9 ασίστ στον τελικό απέναντι στη Real σε λιγότερο από 18 λεπτά. Η προβολή του ρυθμού σε σαραντάλεπτο είναι απολύτως άχρηστη — και γι’ αυτό ακριβώς ταιριάζει εδώ.
Τώρα γράφει βαθμολογία
Στις 24 Σεπτεμβρίου ο Ολυμπιακός αντιμετωπίζει την Baskonia στη Fernando Buesa Arena για την πρώτη αγωνιστική της EuroLeague. Μετά από δύο παιχνίδια SuperCup που μας έδωσαν το πρώτο σοβαρό δείγμα, η Βιτόρια είναι η αρχή της κανονικής ευρωπαϊκής διαδρομής.
Το διακύβευμα δεν είναι να αποδείξει ο Ολυμπιακός ότι είναι ήδη έτοιμος. Είναι να δείξει ότι μπορεί να μετατρέψει γρήγορα τις παρατηρήσεις του Άμπου Ντάμπι σε διορθώσεις: καλύτερος έλεγχος, καθαρότερες αποφάσεις, ριμπάουντ και πιο σταθερή κατανομή ρόλων.
Και φυσικά θα κοιτάξουμε το πιο ενδιαφέρον πράγμα του Σεπτεμβρίου: όχι μόνο ποιος ξεκινά, αλλά ποιος παίζει όταν το παιχνίδι αρχίζει πραγματικά να καίει.
Αφήστε λίγο ήσυχη την αρχική πεντάδα
Κάθε Σεπτέμβρη υπάρχει η ίδια ανάγκη να κοιτάμε ποιος ξεκίνησε και να αποφασίζουμε ότι αυτή είναι η ιεραρχία του Μαΐου. Δεν είναι. Η αρχική πεντάδα είναι πληροφορία. Η πεντάδα που παίζει όταν απομένουν τέσσερα λεπτά και το σκορ είναι 78–77 είναι αποκάλυψη. Γι’ αυτό θα κοιτάμε rotations, χρόνους και recurring combinations. Τον Σεπτέμβριο κρατάμε σημειώσεις. Τον Μάιο βγάζουμε συμπεράσματα. Ιδανικά. Είμαστε και μπασκετόγαυροι, μην περιμένετε θαύματα.
Τώρα έχουμε κάτι καλύτερο από φαντασία
Όλο το καλοκαίρι μπορούσαμε να φανταζόμαστε τον καινούργιο Ολυμπιακό όπως θέλαμε. Μετά ήρθαν Fenerbahce και Real και έκαναν αυτό που κάνουν τα πραγματικά παιχνίδια στις ωραίες καλοκαιρινές θεωρίες: τις τσαλακώνουν λίγο.
Και καλά κάνουν.
Τώρα έχουμε λεπτά συμμετοχής. Έχουμε 9 ασίστ του Miller-McIntyre. Έχουμε τον Montero να μπαίνει χωρίς φόβο. Έχουμε έναν χαμένο ευρωπαϊκό τελικό. Έχουμε πράγματα που λειτούργησαν και πράγματα που δεν λειτούργησαν.
Και μπροστά έχουμε Βιτόρια.
Η σεζόν δεν χρειάζεται πλέον να μας υποσχεθεί τίποτε. Άρχισε να μας δείχνει.
