Game Report | Ολυμπιακός – Fenerbahçe: Από το +16 στην κατάρρευση

Ο Ολυμπιακός έχασε ένα παιχνίδι που είχε στα χέρια του για το μεγαλύτερο μέρος της βραδιάς. Προηγήθηκε με 16 πόντους, έλεγξε τον αντίπαλο στο πρώτο δεκάλεπτο και μπήκε στην τελευταία περίοδο μπροστά (49–45). Η Fenerbahçe, όμως, δεν χρειάστηκε να κάνει εντυπωσιακό επιθετικό παιχνίδι για να φύγει με τη νίκη (61–64). Χρειάστηκε να διατηρήσει την αμυντική πίεση, να περιορίσει τις εύκολες επιλογές των γηπεδούχων και να φέρει τον αγώνα σε λίγες κατοχές όπου η ποιότητα της απόφασης είχε μεγαλύτερη αξία από την προηγούμενη υπεροχή.

Οι απουσίες των Μοντέρο, Φουρνιέ και Ντόρσεϊ περιόρισαν αισθητά τις διαθέσιμες λύσεις στην περιφέρεια. Δεν ακυρώνουν όμως το βασικό συμπέρασμα: μία ομάδα που βρέθηκε στο +16 και κράτησε τον αντίπαλο στους 64 πόντους δεν μπορεί να εξετάζει την ήττα μόνο μέσα από τις απουσίες. Το πρόβλημα ήταν η ολοένα μικρότερη παραγωγή καθαρών επιθέσεων και η αδυναμία να διατηρηθεί η λειτουργία της αρχικής πεντάδας στα κρίσιμα λεπτά.

1ο δεκάλεπτο (20–8). Η αρχική πεντάδα του Μπαρτζώκα αμύνθηκε με συγκέντρωση, περιόρισε την Fenerbahçe σε μόλις οκτώ πόντους και εκμεταλλεύτηκε την κακή της εκκίνηση. Το 5/12 στις βολές, ωστόσο, ήταν μια πρώιμη ένδειξη ότι ο Ολυμπιακός δεν αξιοποιούσε πλήρως το πλεονέκτημα που δημιουργούσε.

2ο δεκάλεπτο (14–16). Οι ερυθρόλευκοι έμειναν χωρίς καλάθι για περισσότερο από πέντε λεπτά, διατήρησαν όμως το προβάδισμα χάρη στην άμυνά τους και πήγαν στα αποδυτήρια στο +10 (34–24). Η άμυνα κρατούσε τη διαφορά· η επίθεση είχε ήδη αρχίσει να δυσκολεύεται.

3ο δεκάλεπτο (15–21). Μετά το 36–34, ο Ολυμπιακός επανήλθε προσωρινά στο 44–34, χωρίς όμως να σταματήσει τη σταδιακή αλλαγή της ισορροπίας. Οι Larkin και Shields βρήκαν λύσεις από την περιφέρεια, περιορίζοντας το προβάδισμα στους τέσσερις (49–45).

4ο δεκάλεπτο (12–19). Το 59–51 δεν μετατράπηκε σε ασφάλεια. Η Fenerbahçe πέτυχε τα κρίσιμα καλάθια, ο Baldwin την έβαλε μπροστά (62–61) περίπου 38 δευτερόλεπτα πριν από τη λήξη και το τελευταίο τρίποντο ισοφάρισης του Vezenkov δεν βρήκε στόχο. Από το 59–51 μέχρι το τέλος, ο Ολυμπιακός σκόραρε μόνο δύο πόντους.

Η υπεροχή στα ριμπάουντ (+8) και ειδικά οι 15 επιθετικές ανανεώσεις έδωσαν στον Ολυμπιακό επιπλέον δυνατότητες να σκοράρει. Δεν ήταν όμως αρκετές: το χαμηλό ποσοστό στα σουτ εντός παιδιάς, οι οκτώ χαμένες βολές και τα πέντε περισσότερα λάθη περιόρισαν την αξία αυτών των δεύτερων ευκαιριών. Η Fenerbahçe συνδύασε λιγότερα λάθη με τρία περισσότερα εύστοχα τρίποντα· σε έναν αγώνα 125 συνολικών πόντων, αυτές οι μικρές διαφορές είχαν καθοριστικό βάρος.

Ο χάρτης εκτέλεσης των ερυθρολεύκων αποτυπώνει 40% κοντά στο καλάθι (10/25), 33% (6/18) από την κεντρική περιφέρεια και 39% (7/18) από τη μία πλευρά του περιφερειακού τόξου. Από την άλλη, υπάρχει πλευρά με 13% (1/8) και κεντρική μεσαία απόσταση με 13% (1/8). Το 40% στο πιο κοντινό τελείωμα είναι σημαντικό: ο Ολυμπιακός δεν σπατάλησε μόνο μακρινές προσπάθειες, αλλά δυσκολεύτηκε να τελειώσει αποτελεσματικά ακόμη και μέσα στη ρακέτα.

Η Fenerbahçe είχε 50% κοντά στο καλάθι (8/16) στον αντίστοιχο χάρτη της δικής της επίθεσης. Η διαφορά αυτών των δύο περιοχών δεν αποδεικνύει από μόνη της την αποτελεσματικότητα όλης της επίθεσης — οι ζώνες του χάρτη και η ταξινόμησή τους έχουν τη δική τους σημασία — αλλά συνδέεται με αυτό που φάνηκε στο παρκέ: ο Ολυμπιακός δεν πήρε αρκετούς εύκολους πόντους ώστε να ξεφύγει όταν η άμυνα του επέτρεπε να κρατά την Fenerbahçe χαμηλά.

Το πλέον χρησιμοποιημένο σχήμα, Μιλουτίνοφ – Βεζένκοφ – Παπανικολάου – Μίλερ-ΜακΙντάιρ – Γουόρντ, ήταν +9 σε 14:16, με 27 πόντους σε 32 καταγεγραμμένες κατοχές πεντάδας. Πρόκειται για ουσιαστικό χρόνο και δείγμα που τεκμηριώνει ότι το αρχικό πλάνο μπορούσε να λειτουργήσει.

Η πιο αρνητική σύνθεση με σχετικό χρόνο ήταν Μιλουτίνοφ – Βεζένκοφ – Τζόζεφ – Μίλερ-ΜακΙντάιρ – Γουόρντ, η οποία είχε −6 σε 4:14 και μόλις δύο πόντους στις 10 καταγεγραμμένες κατοχές της. Η αλλαγή από Παπανικολάου σε Τζόζεφ δεν αποτελεί από μόνη της αιτιώδη εξήγηση, αλλά το συγκεκριμένο πενταμελές σχήμα συνδέθηκε με αισθητή επιθετική δυσλειτουργία.

Για την Fenerbahçe, το σχήμα Melli – Clyburn – Larkin – Shields – Baldwin είχε +10 σε 6:05. Η παρουσία τριών παικτών με ικανότητα προσωπικής δημιουργίας και εκτέλεσης απείλησε την αμυντική ισορροπία του Ολυμπιακού σε μια περίοδο κατά την οποία οι γηπεδούχοι χρειάζονταν μεγαλύτερη συνέπεια στην επιστροφή και στις αποφάσεις. Η πεντάδα δεν έκρινε μόνη της το παιχνίδι, αλλά αποτυπώνει μια σαφή διαφορά στην ποιότητα των διαθέσιμων επιθετικών λύσεων.

Ο Βεζένκοφ ήταν ο πρώτος σκόρερ και κυριότερο σημείο αναφοράς του Ολυμπιακού, με 17 πόντους και 10 ριμπάουντ, αλλά το 5/13 εντός παιδιάς και το 2/7 από την περιφέρεια αποτυπώνουν το βάρος της εκτέλεσης απέναντι σε μια οργανωμένη άμυνα. Ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ πρόσθεσε 12 πόντους, τέσσερις ασίστ και έξι ριμπάουντ, αλλά χρειάστηκε 16 σουτ. Ο Γουόρντ είχε 11 πόντους με 4/7 σουτ· η συμμετοχή του στο αρχικό σχήμα και η επιβάρυνση με φάουλ έκαναν τη διαχείρισή του σημαντική για την ισορροπία της περιφέρειας. Ο Μιλουτίνοφ κυριάρχησε στο ριμπάουντ (13), χωρίς να γίνει ανάλογα αποδοτικός τελικός εκτελεστής (1/5 εντός παιδιάς).

Οι Shields, Baldwin και Larkin σημείωσαν μαζί 44 από τους 64 πόντους της Fenerbahçe. Ο Shields ήταν ο πιο αποτελεσματικός εκτελεστής της με 3/5 τρίποντα, ενώ οι Baldwin και Larkin έδωσαν από πέντε ασίστ. Το επιθετικό βάρος συγκεντρώθηκε σε δημιουργούς ικανούς να αποφασίσουν οι ίδιοι αν θα επιτεθούν ή θα πασάρουν. Σε παιχνίδι τόσο περιορισμένων κατοχών με καθαρό πλεονέκτημα, αυτή η δυνατότητα αποτέλεσε σαφή διαφορά ποιότητας εκτέλεσης.

Μετά το 59–51, ο Ολυμπιακός δεν έπαψε ξαφνικά να προσπαθεί. Έχασε, όμως, την επιθετική αλληλουχία που του επέτρεπε να προηγείται. Οι κατοχές έγιναν περισσότερο ατομικές, οι επιλογές εκτέλεσης δυσκόλεψαν και το παιχνίδι μεταφέρθηκε σε ένα είδος αγώνα όπου η Fenerbahçe είχε περισσότερους διαθέσιμους δημιουργούς. Το αμφισβητούμενο επιθετικό φάουλ στον Βεζένκοφ επηρέασε μια κρίσιμη κατοχή, αλλά δεν αναιρεί την προηγούμενη επιθετική ξηρασία.

Ο Γιώργος Μπαρτζώκας στάθηκε μετά τον αγώνα στην ανάγκη για περισσότερη υπομονή, στην πτώση της ταχύτητας κυκλοφορίας της μπάλας στο δεύτερο ημίχρονο και στις περιορισμένες επιλογές από τον πάγκο. Η παρατήρησή του συμφωνεί με τη γενική εικόνα της αναμέτρησης: η μεγάλη αμυντική προσπάθεια δεν υποστηρίχθηκε από αντίστοιχη επιθετική σταθερότητα. Οι απουσίες, η συσσώρευση φάουλ και η κόπωση επιβάρυναν το πρόβλημα, αλλά η απάντηση πρέπει να βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο η ομάδα δημιουργεί καθαρές τελικές αποφάσεις υπό πίεση.

Η ήττα αφήνει μία συγκεκριμένη απαίτηση: μεγαλύτερη ανθεκτικότητα στη δημιουργία όταν λείπουν βασικοί περιφερειακοί και όταν ο αντίπαλος κλείνει τις πρώτες επιλογές. Η άμυνα πρόσφερε στον Ολυμπιακό την ευκαιρία να κερδίσει. Η επίθεση δεν μπόρεσε να την προστατεύσει μέχρι το τέλος.