RPG Game Report | Ολυμπιακός – ΠΑΟΚ 101–96 | Το Game Story πίσω από έναν τελικό που γύρισε από το +21 στο clutch

Ο Ολυμπιακός κατέκτησε το πέμπτο διαδοχικό Super Cup, αλλά ο τελικός εξηγείται καλύτερα από μία φαινομενικά παράδοξη εξίσωση. Ο ΠΑΟΚ πέτυχε 19 τρίποντα και πήρε από αυτά 57 πόντους, ενώ ο Ολυμπιακός είχε μόλις 9 εύστοχα τρίποντα και 27 πόντους από την περιφέρεια. Η διαφορά των 30 πόντων υπέρ του ΠΑΟΚ στο τρίποντο θα μπορούσε υπό άλλες συνθήκες να κρίνει έναν τελικό.

Ο Ολυμπιακός απάντησε εκεί όπου είχε καθαρό πλεονέκτημα. Πήρε 50 πόντους από δίποντα έναντι 28 και 24 από βολές έναντι 11. Δηλαδή δημιούργησε +35 πόντους από δίποντα και βολές, ακριβώς όσους χρειαζόταν για να αντισταθμίσει το −30 από το τρίποντο και να φτάσει στο τελικό +5.

Το ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι ότι ο ΠΑΟΚ τελείωσε με υψηλότερο eFG% (63,4% έναντι 56,6%) και υψηλότερο True Shooting (64,4% έναντι 61,9%). Ο Ολυμπιακός δεν κέρδισε επειδή σούταρε συνολικά καλύτερα. Κέρδισε επειδή συνδύασε την εξαιρετική αποτελεσματικότητα στα δίποντα, την πολύ μεγαλύτερη παρουσία στη γραμμή των βολών, τέσσερα λιγότερα λάθη και ελαφρώς μεγαλύτερο αριθμό επιθέσεων.

Η προέλευση των πόντων εξηγεί καλύτερα από οποιοδήποτε συνολικό ποσοστό γιατί οι δύο ομάδες έφτασαν στους 101 και 96 πόντους με τόσο διαφορετικό τρόπο. Ο Ολυμπιακός είχε καθαρό πλεονέκτημα στο transition, 20–13, και ακόμη μεγαλύτερο μέσα στη ρακέτα, 42–26. Αντίθετα, ο ΠΑΟΚ αξιοποίησε καλύτερα τις δεύτερες ευκαιρίες και πήρε 21 second chance points έναντι 12.

Οι πόντοι από λάθη ήταν σχεδόν ισόπαλοι, 17–16 υπέρ του Ολυμπιακού. Άρα η διαφορά δεν δημιουργήθηκε από κάποια μεγάλη ανισορροπία στην τιμωρία των λαθών. Δημιουργήθηκε κυρίως από την ικανότητα του Ολυμπιακού να μετατρέπει το ανοιχτό γήπεδο και τις επιθέσεις στο καλάθι σε πόντους, ενώ ο ΠΑΟΚ έμενε ζωντανός από το τρίποντο και από τις δεύτερες κατοχές.

Το ενδιαφέρον παράδοξο βρίσκεται στα ριμπάουντ. Ο Ολυμπιακός είχε μικρό προβάδισμα τόσο σε ORB% (38,9% έναντι 36,1%) όσο και σε DRB% (63,9% έναντι 61,1%), αλλά ο ΠΑΟΚ μετέτρεψε τις δικές του επιθετικές ανανεώσεις σε πολύ περισσότερους πόντους δεύτερης ευκαιρίας. Δηλαδή ο Ολυμπιακός κέρδισε οριακά τη μάχη του ριμπάουντ, αλλά ο ΠΑΟΚ αξιοποίησε αποτελεσματικότερα τις κατοχές που ανανέωσε.

Μετά το 7–7, ο Ολυμπιακός άρχισε να βρίσκει σταθερά πόντους από τον Vezenkov και τον Dorsey, έφτασε στο 18–8 και έκλεισε την περίοδο στο 25–17. Το αρχικό σχήμα Miller-McIntyre – Dorsey – Παπανικολάου – Vezenkov – Hall έπαιξε τα πρώτα 6:15 και έγραψε 15–7, +8. Δεν ήταν ένα διάστημα θεαματικής περιφερειακής εκτέλεσης· ήταν ένα διάστημα ελέγχου του ρυθμού, περιορισμένων λαθών και αποτελεσματικών τελειωμάτων μέσα στη γραμμή των τριών πόντων.

Στο τελευταίο δίλεπτο η πεντάδα Hall – Montero – Vezenkov – Dorsey – Ward έγραψε 7–6, +1. Ο Ολυμπιακός δεν μεγάλωσε σημαντικά τη διαφορά, αλλά έκλεισε την περίοδο χωρίς να επιτρέψει στον ΠΑΟΚ να μετατρέψει τα τρίποντά του σε ουσιαστική αλλαγή της ροής.

Η δεύτερη περίοδος έδωσε την εικόνα ενός τελικού που μπορούσε να τελειώσει νωρίς. Το σχήμα Fournier – Montero – Ndiaye – Vezenkov – Ward έδωσε ταχύτητα στη δημιουργία και περισσότερους τρόπους επίθεσης, και ο Ολυμπιακός άνοιξε τη διαφορά μέχρι το 50–29. Το ίδιο σχήμα τελείωσε τον αγώνα με +6 σε 12:01, έχοντας παραγάγει 34 πόντους.

Το τελευταίο δίλεπτο, όμως, ήταν το πρώτο καθαρό προειδοποιητικό σημάδι. Το Miller-McIntyre – Hall – Παπανικολάου – Dorsey – Ward έκλεισε το ημίχρονο με 0–5. Συνολικά το συγκεκριμένο σχήμα έπαιξε 2:07 και έγραψε −7. Ο ΠΑΟΚ δεν είχε ακόμη αλλάξει τον τελικό, αλλά είχε βρει τον τρόπο να επιβιώσει.

Εδώ αρχίζει να αποκτά σημασία και η διαχείριση των φάουλ. Ο Ολυμπιακός χρησιμοποίησε τρία από τα τέσσερα διαθέσιμα φάουλ της περιόδου χωρίς βολές, ενώ ο ΠΑΟΚ είχε ήδη μεγαλύτερο ποσοστό φάουλ που κατέληγαν στη γραμμή. Η διαφορά αυτή θα αποδεικνυόταν σημαντική, αφού στο τέλος ο Ολυμπιακός εκτέλεσε 31 βολές έναντι 17.

Το 50–36 δεν έμεινε για πολύ ασφαλές. Ο ΠΑΟΚ άρχισε να μετατρέπει την υψηλή περιφερειακή του ευστοχία σε πραγματική πίεση. Η τρίτη περίοδος έκλεισε 29–24 υπέρ των Θεσσαλονικέων και η διαφορά έπεσε στους εννέα, 74–65.

Τα δεδομένα εξηγούν γιατί. Ο ΠΑΟΚ είχε συνολικά 19/46 τρίποντα και ουσιαστικά έχτισε ολόκληρη την επιστροφή του πάνω στην περιφέρεια. Ο Ολυμπιακός από την άλλη δεν ακολούθησε στον ίδιο τύπο παιχνιδιού. Συνέχισε να αναζητά δίποντα, επαφές και βολές. Το πρόβλημα ήταν ότι το αμυντικό του περιθώριο μειωνόταν κάθε φορά που ο ΠΑΟΚ έβρισκε δύο ή τρία συνεχόμενα εύστοχα σουτ.

Στο τελευταίο δίλεπτο της περιόδου ο Ολυμπιακός έγραψε 6–5. Το βασικό σχήμα του διαστήματος, Fournier – Montero – Παπανικολάου – Ndiaye – Vezenkov, ήταν +3 στα πρώτα 1:51, πριν μία τελευταία αλλαγή δώσει στον ΠΑΟΚ το καλάθι που έκλεισε το δεκάλεπτο. Η διαφορά δεν κατέρρευσε, αλλά ο αγώνας είχε πλέον αλλάξει χαρακτήρα.

Ο ΠΑΟΚ συνέχισε να πιέζει. Το 83–75 και αργότερα το 92–84 έδειχναν ότι η διαφορά είχε πάψει να λειτουργεί ως ασφάλεια. Στα 1:10 πριν από το τέλος ο Foster μείωσε στο 94–93. Εκεί ο τελικός πέρασε πραγματικά σε clutch συνθήκη.

Ο Montero απάντησε αμέσως με δίποντο για το 96–93. Στην επόμενη κατοχή ο Calathes αστόχησε σε δύο τρίποντα, ο Montero πήρε το αμυντικό ριμπάουντ και στη συνέχεια έβαλε δύο βολές. Μετά το τρίποντο του Foster για το 98–96, ο Montero κέρδισε ξανά φάουλ και έκανε το 100–96. Το παιχνίδι που ο Ολυμπιακός είχε σχεδόν χάσει από τον έλεγχό του κρίθηκε τελικά από τον παίκτη που είχε την μπάλα στις πιο πιεστικές κατοχές.

Το συνολικό τελευταίο δίλεπτο ήταν ισόπαλο 7–7, αλλά αυτό κρύβει τη σημαντικότερη λεπτομέρεια: όταν η διαφορά έφτασε στον έναν πόντο, ο Ολυμπιακός παρήγαγε την επόμενη καθαρή απάντηση και δεν επέτρεψε ποτέ στον ΠΑΟΚ να περάσει μπροστά.

Ο τελικός είχε δύο διαφορετικές επιθετικές αρχιτεκτονικές. Ο Ολυμπιακός έδωσε το μεγαλύτερο μέρος του φορτίου στους Forwards: 51 RPG Plays, 52,0% του συνολικού όγκου, 61 πόντοι και 1,20 πόντους ανά RPG Play. Ο Vezenkov και ο Fournier ήταν οι βασικοί φορείς αυτής της παραγωγής και η κατανομή αυτή συνδέεται άμεσα με το πλεονέκτημα του Ολυμπιακού στα δίποντα και στις βολές.

Ο ΠΑΟΚ κινήθηκε σχεδόν στην αντίθετη κατεύθυνση. Οι Guards του ανέλαβαν 53 RPG Plays, περισσότερο από το μισό επιθετικό φορτίο, και παρήγαγαν 53 πόντους, 1,00 ανά RPG Play. Η κατανομή αυτή ταιριάζει με την εικόνα του αγώνα: η μεγάλη επιθετική απειλή του ΠΑΟΚ δημιουργήθηκε κυρίως από την περιφέρεια και κορυφώθηκε με τα 19 εύστοχα τρίποντα.

Οι Centers και των δύο ομάδων ήταν αποδοτικοί σε περιορισμένο όγκο, όμως η καθοριστική αντίθεση βρισκόταν αλλού: ο Ολυμπιακός διοχέτευσε το μεγάλο βάρος στους forwards, ο ΠΑΟΚ στους guards. Έτσι το 1,03 έναντι 0,97 πόντων ανά συνολικό RPG Play δεν είναι απλώς μία τελική αναλογία· περιγράφει δύο διαφορετικούς δρόμους παραγωγής που συναντήθηκαν σε έναν τελικό πέντε πόντων.

Σε ομαδικό επίπεδο ο Ολυμπιακός είχε 33 Defensive Stops έναντι 28. Η διαφορά δεν ήταν τεράστια, αλλά έγινε σημαντική επειδή ο ΠΑΟΚ σούταρε τόσο αποτελεσματικά από την περιφέρεια. Κάθε επιπλέον αμυντικό ριμπάουντ, κλέψιμο ή τάπα είχε μεγαλύτερη αξία όταν ο αντίπαλος μπορούσε να τιμωρήσει σχεδόν κάθε δεύτερη ανοιχτή περιφερειακή εκτέλεση.

Ο Ολυμπιακός αξιοποίησε 11 από τις 16 διαθέσιμες θέσεις φάουλ πριν από το ομαδικό όριο χωρίς να στείλει τον αντίπαλο στη γραμμή, ποσοστό 68,8%. Ο ΠΑΟΚ έμεινε στις 6/16, 37,5%. Η διαφορά αυτή δεν είναι απλώς αριθμητική. Ο ΠΑΟΚ έκανε πολύ περισσότερα φάουλ σε φάσεις που έδωσαν άμεσα βολές ή και καλάθι μαζί με βολή, κάτι που βοήθησε τον Ολυμπιακό να φτάσει στις 31 εκτελέσεις.

Στην άλλη πλευρά, ο Ολυμπιακός δεν ήταν πάντα αποτελεσματικός στην επιλογή στόχου όταν αναγκάστηκε να κάνει φάουλ στο δεύτερο ημίχρονο. Ο Alexander πήγε στη γραμμή επανειλημμένα και τελείωσε με 7/8, ενώ τα διαδοχικά φάουλ στο τέταρτο δεκάλεπτο βοήθησαν τον ΠΑΟΚ να διατηρήσει την πίεση χωρίς να χρειάζεται κάθε φορά να βρει νέο σουτ εντός ροής.

Άρα η εικόνα είναι διπλή: συνολικά ο Ολυμπιακός διαχειρίστηκε καλύτερα το περιθώριο των ομαδικών φάουλ, αλλά στο τέταρτο δεκάλεπτο η ποιότητα των φάουλ έπεσε ακριβώς την ώρα που ο ΠΑΟΚ πλησίαζε.

Η εικόνα των σχημάτων του ΠΑΟΚ εξηγεί πολύ καθαρά γιατί ο τελικός έφτασε από το +21 στον έναν πόντο. Μόλις τρία σχήματα ξεπέρασαν τα τρία λεπτά, αλλά το πιο αποτελεσματικό από αυτά ήταν ακριβώς η πεντάδα που έπαιξε σχεδόν ολόκληρο το τελευταίο εξάλεπτο.

Το καθοριστικό εύρημα: το Osman – Alexander – Foster – Calathes – Hudgins έπαιξε από το 34:33 μέχρι το τέλος και έγραψε 21–13, +8. Είναι το σχήμα που μετέτρεψε τον τελικό από ελεγχόμενο προβάδισμα του Ολυμπιακού σε πραγματικό clutch παιχνίδι.

Εξίσου χρήσιμο είναι ότι το αρχικό Osman – Alexander – Mitrou-Long – Calathes – Περσίδης έχει συνολικό +1, αλλά αυτό κρύβει δύο αντίθετα διαστήματα: −6 στα πρώτα 4:51 και +7 στα τελευταία 2:07 του ημιχρόνου. Άρα το ίδιο σχήμα που δυσκολεύτηκε στην εκκίνηση ήταν εκείνο που έδωσε στον ΠΑΟΚ την πρώτη ουσιαστική επιστροφή πριν από την ανάπαυλα.

Sasha Vezenkov: 25 πόντοι, 10 ριμπάουντ, 5 επιθετικά, 2 ασίστ και PIR 31. Η μεγαλύτερη αξία του ήταν ότι έδωσε στον Ολυμπιακό αποτελεσματικότητα εκεί ακριβώς όπου ο ΠΑΟΚ δεν μπορούσε να ακολουθήσει: μέσα από τη γραμμή του τριπόντου και στη γραμμή των βολών.

Jean Montero: 20 πόντοι, 5 ασίστ και 9/11 βολές. Το τελευταίο 1:10 ήταν δικό του: καλάθι, αμυντικό ριμπάουντ και τέσσερις εύστοχες βολές στις κατοχές που έκριναν τον τίτλο.

Evan Fournier: 19 πόντοι με 7/9 δίποντα. Παρότι δεν βρήκε τρίποντο, συνέβαλε στην επιθετική παραγωγή των forwards και έβαλε το κρίσιμο καλάθι για το 94–89 πριν από την τελευταία επίθεση του ΠΑΟΚ.

Donta Hall: 12 πόντοι, 8 ριμπάουντ, 4 επιθετικά και 2 κλεψίματα. Οι 6 Defensive Stops και η αποτελεσματικότητά του κοντά στο καλάθι έδωσαν ουσιαστική αξία σε χαμηλό επιθετικό όγκο.

Mbaye Ndiaye: 9 πόντοι, 6 ριμπάουντ, 1 κλέψιμο και 1 τάπα. Οι 6 Defensive Stops τον έφεραν στην κορυφή της ομάδας μαζί με Vezenkov και Hall, παρότι το αποτύπωμά του δεν φαίνεται μόνο από το σκοράρισμα.

Ο τελικός δεν ήταν ιστορία κυριαρχίας από την αρχή μέχρι το τέλος. Ήταν ιστορία δύο διαφορετικών τρόπων παραγωγής. Ο ΠΑΟΚ έβαλε 19 τρίποντα και είχε καλύτερους δείκτες συνολικής ευστοχίας. Ο Ολυμπιακός απάντησε με δίποντα, βολές, λιγότερα λάθη και μεγαλύτερη αμυντική δραστηριότητα.

Το +21 δεν άντεξε, επειδή ο ΠΑΟΚ συνέχισε να παράγει από την περιφέρεια και ο Ολυμπιακός έχασε μέρος της συνοχής του στα τελευταία λεπτά της δεύτερης και σε μεγάλο κομμάτι της τρίτης περιόδου. Όμως τα δύο βασικά σχήματα μεγάλης διάρκειας παρέμειναν θετικά, με +4 και +6, και ο Ολυμπιακός είχε αρκετές σταθερές για να μη χάσει ποτέ το προβάδισμα.

Το πιο ουσιαστικό στοιχείο είναι ότι τα KPIs δεν λένε μία διαφορετική ιστορία από το παιχνίδι. Τα 1,20 πόντοι ανά RPG Play των forwards και centers εξηγούν το πλεονέκτημα κοντά στο καλάθι. Το 42–26 μέσα στη ρακέτα και το 20–13 στο ανοιχτό γήπεδο δείχνουν πού βρήκε ο Ολυμπιακός την εναλλακτική παραγωγή απέναντι στα 19 τρίποντα του ΠΑΟΚ. Τα 33 Defensive Stops και το Hustling 48–42 εξηγούν τη μεγαλύτερη συνολική δραστηριότητα, ενώ το 21–12 του ΠΑΟΚ στους πόντους δεύτερης ευκαιρίας αποκαλύπτει ότι οι Θεσσαλονικείς αξιοποίησαν καλύτερα τα επιθετικά ριμπάουντ που κέρδισαν.

Η κατανομή των πόντων ολοκληρώνει την εικόνα: 41,6% των πόντων του Ολυμπιακού ήρθαν μέσα στη ρακέτα και 23,8% από βολές, ενώ ο ΠΑΟΚ πήρε 59,4% των πόντων του από τρίποντα. Η καλύτερη αξιοποίηση των διαθέσιμων φάουλ πριν από το ομαδικό όριο εξηγεί μέρος της διαφοράς των βολών. Και το τελευταίο δίλεπτο δείχνει ότι, όταν ο τελικός μπήκε πραγματικά στο clutch, η μπάλα πήγε στον Montero και ο Ολυμπιακός βρήκε την τελευταία απάντηση.

Το τρόπαιο κρίθηκε επειδή ο Ολυμπιακός είχε περισσότερους τρόπους να επιβιώσει όταν ο αρχικός του έλεγχος χάθηκε. Αυτό είναι το πραγματικό Game Story πίσω από το 101–96.