<!doctype html>
Faster, Stronger, Better
Ο Ολυμπιακός που αλλάζει χωρίς να περιμένει. Νέο γήπεδο, μεγαλύτερες απαιτήσεις και ένα club που καλείται να μεγαλώσει μαζί με τις φιλοδοξίες του.
Δεν αρκεί πια να φτιάχνεις καλή ομάδα
Υπήρχε μια εποχή που η μεγαλύτερη συζήτηση γύρω από τον μπασκετικό Ολυμπιακό ήταν αν θα βρει έναν ακόμη καλό guard, αν θα κρατήσει τον ψηλό του, αν θα καταφέρει ο Μπαρτζώκας να βγάλει κάτι περισσότερο από έναν παίκτη που αλλού έμοιαζε συνηθισμένος.
Ήταν μια σχεδόν ρομαντική εποχή.
Μπάσκετ, προπονητής, αποδυτήρια, δύο πρόεδροι που πλήρωναν, ένα ΣΕΦ που έσταζε από διάφορα σημεία και εμείς που αναρωτιόμασταν κάθε καλοκαίρι ποιον Αμερικανό των 500 χιλιάδων είχε βρει πάλι ο κόουτς και γιατί πρέπει να κάνουμε Google το όνομά του.
Ο σημερινός Ολυμπιακός είναι διαφορετικό ζώο.
Η συνέντευξη του Χρήστου Μπαφέ στους Floor Generals έχει ενδιαφέρον ακριβώς επειδή, αν αφήσεις για λίγο στην άκρη τα αποσπάσματα που προσφέρονται για τίτλους, βλέπεις πίσω της έναν οργανισμό που βρίσκεται στη μέση μιας πολύ μεγαλύτερης αλλαγής.
Υπάρχει το θέμα του Τάιλερ Ντόρσεϊ. Ο Μπαφές ήταν καθαρός ως προς την επιθυμία του Ολυμπιακού να τον κρατήσει, αλλά εξίσου καθαρός ότι σε μια τέτοια σχέση πρέπει να το θέλει και ο παίκτης. Υπάρχει ο Τόμας Ουόκαπ. Υπάρχει η προσωρινή Sunel Arena. Υπάρχει, πίσω απ’ όλα αυτά, το νέο ΣΕΦ.
Αν τα βάλεις δίπλα δίπλα, η ιστορία δεν είναι πια «θα ανανεώσει ο Ντόρσεϊ;».
Η ιστορία είναι ότι ο Ολυμπιακός μεγαλώνει.
Και το να μεγαλώνεις είναι συνήθως πολύ πιο δύσκολο από το να γίνεσαι καλός.
Το αγωνιστικό μοντέλο του Ολυμπιακού έχει εδώ και χρόνια ταυτότητα. Ξέρουμε τι θέλει ο Μπαρτζώκας, ξέρουμε τι είδους παίκτες αναζητά, ξέρουμε περίπου τι σημαίνει όταν λέμε «μπασκετικός Ολυμπιακός». Το επόμενο βήμα όμως δεν αφορά μόνο το παρκέ. Αφορά την ικανότητα του club να συμπεριφερθεί σαν οργανισμός που θέλει να κατοικεί μόνιμα στην κορυφή της ευρωπαϊκής αγοράς.
Και εκεί αλλάζουν όλα.
Άλλο να βρίσκεις τον παίκτη πριν γίνει ακριβός και άλλο να κρατάς τον παίκτη όταν έγινε ακριβός.
Άλλο να ζητάς από τον κόσμο να γεμίσει το ΣΕΦ και άλλο να σχεδιάζεις ένα γήπεδο που πρέπει να αποτελεί πραγματική έδρα, εμπειρία, πηγή εσόδων και κομμάτι της ταυτότητας του συλλόγου.
Άλλο να λες «ο Ολυμπιακός είναι οικογένεια» και άλλο να καταφέρνεις αυτή η φράση να επιβιώνει όταν οι αποφάσεις αφορούν εκατομμύρια, agents, συμβόλαια, ρόλους και καριέρες.
Η προσωρινή μετακόμιση στη Sunel Arena είναι ίσως η πιο παράξενη εικόνα αυτής της μετάβασης. Η ΚΑΕ έχει ανακοινώσει ότι θα τη χρησιμοποιεί ως έδρα μέχρι την ολοκλήρωση των εργασιών και την παράδοση του νέου ΣΕΦ. Για λίγο, λοιπόν, ο Ολυμπιακός θα είναι ουσιαστικά ένας οργανισμός ανάμεσα σε δύο σπίτια.
Και αυτό έχει κάτι συμβολικό.
Το παλιό σπίτι δεν αρκεί πια.
Το καινούργιο δεν είναι ακόμη έτοιμο.
Και στο μεταξύ πρέπει να συνεχίσεις να κερδίζεις.
Ο Μπαφές είχε πει πριν από λίγες ημέρες κάτι που ίσως είναι πιο σημαντικό από αρκετές μεταγραφικές ατάκες: «Ο Ολυμπιακός δεν μπορεί να μένει μόνο στις αναμνήσεις.»
Ακριβώς.
Γιατί οι αναμνήσεις είναι υπέροχες όταν κάθεσαι στην εξέδρα.
Είναι καταστροφικές όταν αρχίζεις να διοικείς με αυτές.
Ο Ολυμπιακός του 2026 δεν χρειάζεται να αποδείξει ότι έχει ιστορία. Χρειάζεται να αποφασίσει πόσο μεγάλος θέλει να είναι όταν η ιστορία σταματήσει να αποτελεί το βασικό επιχείρημα.
Και αυτή η ιστορία, σε βάθος χρόνου, μπορεί να αποδειχθεί πολύ σημαντικότερη από το αν θα μπει το επόμενο τρίποντο.
Μία στέγη. Ένας Ολυμπιακός.
Στο πλαίσιο της πανολυμπιακής συστράτευσης για το μεγάλο όνειρο της Ολυμπιακής Πολιτείας στον χώρο του ΣΕΦ, η ανακατασκευή του γηπέδου δημιουργεί ίσως την κατάλληλη στιγμή για να ανοίξει μια συζήτηση που κάποτε πρέπει να γίνει σοβαρά.
Θα ήταν πραγματικά υπέροχο η ΚΑΕ Ολυμπιακός να αγκαλιάσει και το γυναικείο τμήμα μπάσκετ.
Όχι ως επικοινωνιακή κίνηση. Ούτε επειδή είναι της μόδας να μιλάμε για «one club».
Αλλά επειδή υπάρχει μια πολύ απλή λογική πίσω από την ιδέα: το ερυθρόλευκο μπάσκετ, από τις ακαδημίες μέχρι τις μεγάλες ομάδες ανδρών και γυναικών, αξίζει να αποκτήσει κοινή μπασκετική στέγη, κοινές υποδομές και ενιαία διοικητική κατεύθυνση.
Να μεγαλώνει ένα παιδί στις ακαδημίες και να αισθάνεται ότι ανήκει στον ίδιο μπασκετικό οργανισμό που βλέπει στην κορυφή της EuroLeague. Να έχει το γυναικείο τμήμα πρόσβαση στην τεχνογνωσία, στις εγκαταστάσεις, στην εμπορική δύναμη και στις δυνατότητες ενός οργανισμού που πλέον σκέφτεται πολύ πέρα από την επόμενη Κυριακή.
Αν πράγματι ονειρευόμαστε μια Ολυμπιακή Πολιτεία, αυτή δεν μπορεί να είναι απλώς ένα ωραιότερο γήπεδο για την ανδρική ομάδα.
Πρέπει να είναι σπίτι του Ολυμπιακού.
Και το σπίτι πρέπει να χωράει όλους.
Όποιος θεωρεί ότι αυτό δεν είναι το σωστό μοντέλο, απολύτως θεμιτό. Αλλά μετά από τόσα χρόνια θα ήταν ακόμη πιο χρήσιμο να ακούσουμε και την καλύτερη αντιπρόταση.
Γιατί το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποιος θα έχει ποιο τμήμα.
Το ερώτημα είναι ποια δομή μπορεί να κάνει ολόκληρο το μπάσκετ του Ολυμπιακού ισχυρότερο.
Αυτά κρατήσαμε σήμερα
Ο Ντόρσεϊ και το επόμενο συμβόλαιο
Ο Χρήστος Μπαφές επιβεβαίωσε δημόσια ότι ο Ολυμπιακός θέλει τον Τάιλερ Ντόρσεϊ και μετά το υπάρχον συμβόλαιό του, χωρίς να παρουσιάσει κάποια συμφωνία ως τελειωμένη. Η ουσία βρίσκεται ίσως στη διατύπωση: «θα πρέπει να θέλει κι αυτός».
Σωστό.
Τα μεγάλα συμβόλαια δεν είναι ερωτικές επιστολές. Είναι συμφωνίες δύο πλευρών.
Η Sunel δεν είναι το νέο σπίτι
Είναι η γέφυρα προς αυτό.
Η ΚΑΕ έχει ανακοινώσει ότι θα αγωνίζεται προσωρινά στη Sunel Arena μέχρι να ολοκληρωθεί το νέο ΣΕΦ. Αυτό αξίζει να το θυμόμαστε όταν αρχίσουν αναπόφευκτα οι συζητήσεις για ατμόσφαιρα, συνήθειες, μετακινήσεις και το αν μια προσωρινή έδρα «μοιάζει με Ολυμπιακό».
Δεν χρειάζεται να μοιάζει.
Χρειάζεται να λειτουργήσει μέχρι να επιστρέψουμε εκεί που πρέπει.
Και, ναι, υπάρχει και μπάσκετ
Η EuroLeague αρχίζει στις 24 Σεπτεμβρίου και ο πρωταθλητής Ευρώπης Ολυμπιακός ξεκινά στη Βιτόρια. Ακολουθούν δύο ακόμη εκτός έδρας παιχνίδια, σε Κάουνας και Μπολόνια, πριν από το πρώτο εντός έδρας ευρωπαϊκό παιχνίδι με την Anadolu Efes.
Τρία ταξίδια για αρχή.
Καλωσήρθατε πίσω στη EuroLeague, εκεί όπου το πρόγραμμα σε χαιρετάει συνήθως με μια μικρή σφαλιάρα.
Τι γράφεται και τι συζητά η εξέδρα
MASS MEDIA
Από τη σημερινή ροή είναι εύκολο να διαπιστώσει κανείς ότι η πρεμιέρα της EuroLeague έχει ήδη αυξήσει κατακόρυφα την παραγωγή περιεχομένου γύρω από τις δύο ελληνικές ομάδες.
Στην περίπτωση του Παναθηναϊκού, η κάλυψη είναι ιδιαίτερα πυκνή και απλώνεται πολύ πέρα από το βασικό αγωνιστικό preview: δηλώσεις αντιπάλων, μεταγραφικές προεκτάσεις, τραυματισμοί, ατμόσφαιρα, πρόσωπα και κάθε μικρή πληροφορία που μπορεί να αποκτήσει δικό της τίτλο.
Αυτό που μπορούμε να πούμε με ασφάλεια είναι ότι υπάρχει όγκος.
Για να πούμε ότι υπάρχει συστηματικά ευνοϊκή μεταχείριση χρειάζεται κάτι περισσότερο από την εντύπωση μιας ημέρας: σύγκριση framing, τίτλων, επιλογής θεμάτων και διαφορετικής αντιμετώπισης αντίστοιχων γεγονότων.
Και αυτή είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα άσκηση από το να μετράμε πράσινα thumbnails.
RPG COMMUNITY
Η RPG Community σήμερα έχει δύο πολύ συγκεκριμένα θέματα.
Το πρώτο είναι η συνέντευξη του Χρήστου Μπαφέ.
Και είναι λογικό. Όταν ένας άνθρωπος τόσο κοντά στη λειτουργία του μπασκετικού Ολυμπιακού κάθεται και μιλάει εκτενώς, ο μπασκετόγαυρος δεν ακούει μόνο τις απαντήσεις. Ακούει τις λέξεις που επιλέγονται, αυτά που τονίζονται, αυτά που αποφεύγονται και προσπαθεί να καταλάβει προς τα πού πηγαίνει ο οργανισμός.
Το δεύτερο είναι πολύ λιγότερο ψύχραιμο.
Υπάρχει έντονη ενόχληση για αυτό που η κοινότητα αντιλαμβάνεται ως «εξόφθαλμο χαϊδολόγημα» προς οτιδήποτε αφορά τον Παναθηναϊκό από σημαντικό μέρος των mass media.
Η λέξη είναι της κοινότητας και αποτυπώνει ακριβώς το συναίσθημα.
Δεν την μετατρέπουμε αυτομάτως σε διαπιστωμένο γεγονός.
Αλλά ούτε την αποστειρώνουμε για να ακουστούμε καθώς πρέπει.
Αυτό συζητούν οι μπασκετόγαυροι σήμερα.
THE GAP
Και ίσως εδώ υπάρχει ένα θέμα που αξίζει περισσότερο από έναν ακόμη καβγά Ολυμπιακών–Παναθηναϊκών.
Ποιος αποφασίζει τι είναι είδηση;
Τα media μετρούν ενδιαφέρον, clicks, μέγεθος κοινού και επικαιρότητα.
Ο οπαδός μετρά κάτι άλλο: αν αισθάνεται ότι τα ίδια γεγονότα αντιμετωπίζονται με τα ίδια μέτρα.
Αυτή η απόσταση δεν αποδεικνύει από μόνη της προκατάληψη.
Αλλά εξηγεί γιατί δύο άνθρωποι μπορούν να κοιτάζουν ακριβώς την ίδια homepage και να βλέπουν δύο εντελώς διαφορετικές πραγματικότητες.
Μια ιδέα από την εξέδρα
Ο Θρυλέων έκανε την πρώτη του εμφάνιση το 1992, σε αγώνα του Ολυμπιακού με τη Zadar στην Πάτρα.
Το καλύτερο όμως είναι άλλο.
Δεν τον κατασκεύασε κάποιο marketing department. Προέκυψε από διαγωνισμό φιλάθλων, με έπαθλο ένα εισιτήριο διαρκείας. Η φίλαθλος που κέρδισε τον σχεδίασε και του έδωσε το όνομα «Θρυλέων», εμπνευσμένη από το Πόρτο Λεόνε, την παλιά ονομασία του Πειραιά λόγω των λιονταριών που βρίσκονταν στην είσοδο του λιμανιού.
Δηλαδή, τεχνικά, ένας από τους μακροβιότερους «παίκτες» του Ολυμπιακού αποκτήθηκε με scouting από διαγωνισμό ζωγραφικής.
Και δεν χρειάστηκε ούτε buyout.
Και ίσως τελικά αυτή η πληροφορία να μην είναι τόσο άχρηστη.
Γιατί η αγάπη για μια ομάδα είναι τεράστια κινητήριος δύναμη. Κι όταν ένας σύλλογος αφήνει χώρο στον αγνό φίλαθλο — σε αυτόν που δεν ζητά τίποτα περισσότερο από το να αισθάνεται κομμάτι του — να μιλήσει, να προτείνει, να δημιουργήσει και καμιά φορά να ακουστεί, συνήθως μόνο κερδισμένος μπορεί να βγει.
Ο Θρυλέων είναι ακόμη εδώ, 34 χρόνια αργότερα.
Καθόλου άσχημα για μια ιδέα από την εξέδρα.
Τι κοιτάμε όταν δεν κοιτάμε τον Ολυμπιακό
Το πρόβλημα που άνοιξε η Zalgiris
Η Zalgiris έβαλε δημόσια στο τραπέζι ένα ζήτημα που μπορεί να γίνει πολύ μεγαλύτερο από μία συγκεκριμένη υπόθεση: πόσο προστατευμένες είναι πραγματικά οι ομάδες όταν άλλοι σύλλογοι προσεγγίζουν παίκτες που βρίσκονται ήδη σε συμβόλαιο.
Η συζήτηση ήρθε μαζί με την παραμονή του Nigel Williams-Goss στο Κάουνας έως το 2029.
Αυτό μας ενδιαφέρει.
Όχι επειδή πρέπει να πάρουμε θέση για τη Zalgiris.
Αλλά επειδή όσο η EuroLeague μεγαλώνει οικονομικά, οι κανόνες της αγοράς θα γίνονται εξίσου σημαντικοί με τους κανόνες του παρκέ.
Και το SuperCup είχε τιμή
Η Real Madrid εισέπραξε €580.000 ως νικήτρια του πρώτου EuroLeague SuperCup, σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιεύθηκαν για τα οικονομικά βραβεία της διοργάνωσης.
Κάποτε τα preseason tournaments έδιναν κύπελλο, χειραψία και πιθανώς κανένα καλάθι με τοπικά προϊόντα.
Το ευρωπαϊκό μπάσκετ αλλάζει.
Μην κάνουμε την καχυποψία δημοσιογραφική μέθοδο
Θα το πω ως Ολυμπιακός.
Υπάρχουν φορές που διαβάζεις έναν τίτλο για τον Παναθηναϊκό και σκέφτεσαι ότι, αν ο ίδιος συντάκτης έγραφε δελτίο καιρού, η βροχή πάνω από το ΟΑΚΑ θα παρουσιαζόταν ως «ευλογία για την ατμόσφαιρα».
Το καταλαβαίνω.
Γελάω κιόλας.
Αλλά επειδή εδώ δεν θέλουμε απλώς να γκρινιάζουμε, υπάρχει και ένας πολύ απλός τρόπος να δούμε αν αυτή η αίσθηση έχει πραγματική βάση.
Θέλετε να αρχίσουμε να γράφουμε πόσες θετικές και πόσες αρνητικές ειδήσεις δημοσιεύει το κάθε «αντικειμενικό» και «αμερόληπτο» μέσο για τον Ολυμπιακό και πόσες για τον Παναθηναϊκό;
Να βάλουμε κάτω τίτλους, λέξεις, φωτογραφίες, έκταση, framing. Ίδια γεγονότα, δύο ομάδες, ίδια μέσα. Και να αφήσουμε τους αριθμούς να μιλήσουν.
Αφήστε το καλύτερα γιατί… μετά θα λέτε ότι κάνουμε προπαγάνδα και «στοχοποιούμε» μέσα και συντάκτες.
Αλλά και η κοροϊδία έχει κάποιο όριο.
Δεν ζητάμε από κανέναν να είναι Ολυμπιακός. Ούτε θέλουμε δημοσιογραφία που θα χαϊδεύει εμάς αντί για τους άλλους. Αυτό θα ήταν ακριβώς το ίδιο πράγμα με διαφορετικό χρώμα.
Ζητάμε κάτι πολύ πιο απλό:
ίδιο μέτρο.
Και αν κάποτε αποφασίσουμε πραγματικά να κάνουμε αυτή την καταγραφή, δεν θα χρειαστεί ούτε να φωνάξουμε ούτε να «στοχοποιήσουμε» κανέναν.
Θα χρειαστεί μόνο Excel.
Ωραία η Sunel. Πού παρκάρουμε;
Ας αφήσουμε για λίγο τα μεγάλα.
Το νέο ΣΕΦ, την ανάπτυξη του οργανισμού, τα έσοδα, τις σουίτες, το μέλλον.
Ο μπασκετόγαυρος αυτή τη στιγμή έχει μερικές πολύ πιο πεζές απορίες:
Πώς διάολο θα πηγαίνουμε στα Άνω Λιόσια;
Πού θα αφήνουμε το αυτοκίνητο;
Και, όταν τελειώνει ένα παιχνίδι EuroLeague στις έντεκα παρά κάτι το βράδυ, πόση ώρα θα χρειάζεται μέχρι να καταφέρουμε να φύγουμε;
Γιατί άλλο να κοιτάς τη Sunel Arena σε φωτογραφίες και άλλο να μετακινείς μερικές χιλιάδες ανθρώπους προς και από αυτήν δεκάδες φορές μέσα στη σεζόν.
Το γήπεδο διαθέτει οργανωμένους χώρους parking και οι χώροι εποπτεύονται από προσωπικό ασφαλείας και CCTV. Το ζήτημα της στάθμευσης και της ασφάλειας βρίσκεται ήδη μεταξύ αυτών που εξετάζονται ενόψει της εγκατάστασης του Ολυμπιακού εκεί.
Ωραία.
Τώρα μένει να δούμε πώς θα λειτουργήσει όλο αυτό όταν αντί για ένα σχεδιάγραμμα έχεις χιλιάδες Ολυμπιακούς που φτάνουν περίπου την ίδια ώρα και άλλους τόσους που θέλουν να φύγουν ταυτόχρονα.
Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη που δεν γίνεται να κάνουμε ότι δεν υπάρχει.
Η απόφαση της ΑΕΚ να παραχωρήσει τη Sunel στον Ολυμπιακό έχει προκαλέσει πραγματικές και δημόσιες αντιδράσεις σε μερίδα των οργανωμένων οπαδών της. Υπήρξε ακόμη και αποχώρηση οπαδών της ΑΕΚ από φιλικό ως διαμαρτυρία για τη συμφωνία.
Και παράλληλα κυκλοφορούν στα οπαδικά περιβάλλοντα λεονταρισμοί, προειδοποιήσεις και διάφορες αναφορές περί «εκπλήξεων» που υποτίθεται ότι περιμένουν τους Ολυμπιακούς στα Άνω Λιόσια.
Δεν ξέρουμε ποια από αυτά είναι κάτι περισσότερο από πληκτρολογιακός τσαμπουκάς.
Και ειλικρινά ελπίζουμε να μη χρειαστεί ποτέ να μάθουμε.
Γιατί εδώ σταματάει η πλάκα.
Ο άνθρωπος που θα πάρει το παιδί του και θα πάει να δει Ολυμπιακό–Barcelona δεν πρέπει να χρειάζεται να σκέφτεται αν το αυτοκίνητό του έχει «λάθος» κασκόλ μέσα, από ποιον δρόμο πρέπει να φύγει ή αν κάποιος αποφάσισε ότι η παραχώρηση ενός γηπέδου από δύο ΚΑΕ αποτελεί λόγο για να παίξουμε ξύλο.
Αυτά δεν είναι «οπαδική κουλτούρα».
Είναι ανοησίες.
Η ΚΑΕ Ολυμπιακός, η ΚΑΕ ΑΕΚ, η Sunel Arena και η Πολιτεία έχουν επομένως μια πολύ απλή υποχρέωση:
να κάνουν τη μετάβαση βαρετή.
Να ξέρουμε πού παρκάρουμε.
Να ξέρουμε πώς μπαίνουμε.
Να ξέρουμε πώς φεύγουμε.
Να πηγαίνει ο πατέρας με το παιδί του, η παρέα, ο πιτσιρικάς με το κασκόλ του και να μη χρειάζεται κανείς να παριστάνει τον κομάντο για να δει ένα παιχνίδι μπάσκετ.
Και αν τελικά οι μόνες «εκπλήξεις» στα Άνω Λιόσια είναι ότι βρίσκουμε εύκολα parking και βγαίνουμε από το γήπεδο χωρίς μποτιλιάρισμα;
Ακόμη καλύτερα.
Αυτές τις εκπλήξεις, παιδιά, να μας τις κάνετε κάθε εβδομάδα.
