“`html
Ώρα να τον δούμε
Όλο το καλοκαίρι συζητούσαμε τι μπορεί να γίνει αυτός ο Ολυμπιακός. Σήμερα αρχίζουμε να βλέπουμε τι είναι.
Τέλος οι υποθέσεις. Τώρα αρχίζει το μπάσκετ.
Υπάρχει μια περίεργη στιγμή κάθε Σεπτέμβρη που ο μπασκετόγαυρος πρέπει να αποχωριστεί έναν Ολυμπιακό που, κατά κάποιον τρόπο, δεν υπήρξε ποτέ.
Είναι ο Ολυμπιακός του καλοκαιριού.
Εκείνος που φτιάξαμε στο μυαλό μας μέσα από μεταγραφές, πεντάδες, rotations, συζητήσεις για το ποιος θα παίζει με ποιον, για το αν χωράει ο ένας δίπλα στον άλλον, για το πόσο δημιουργία προσθέσαμε, πόσο διαφορετικά μπορούμε να παίξουμε, πόσο ψηλότερο είναι φέτος το ταβάνι. Ένας Ολυμπιακός που μέχρι τώρα είχε το μεγάλο προνόμιο να είναι σχεδόν τέλειος, επειδή δεν είχε ακόμη υποχρεωθεί να αποδείξει τίποτα.
Σήμερα αυτό τελειώνει.
Ο ημιτελικός με τη Fenerbahce στο πρώτο EuroLeague SuperCup είναι ο πρώτος επίσημος αγώνας της σεζόν. Και ναι, υπάρχει τίτλος.
Ο Γιώργος Μπαρτζώκας το είπε χωρίς περιστροφές: κάθε τίτλος αποτελεί στόχο για τον Ολυμπιακό. Ταυτόχρονα όμως παραδέχθηκε κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον για τη συγκεκριμένη εποχή του χρόνου: οι ομάδες δεν έχουν ακόμη αποκτήσει πλήρη χημεία.
Εκεί ακριβώς βρίσκεται και η δική μας περιέργεια.
Δεν περιμένουμε στις 18 Σεπτεμβρίου να δούμε τον Ολυμπιακό του Απριλίου. Θα ήταν παράλογο. Περιμένουμε όμως τα πρώτα ίχνη του.
Θέλουμε να δούμε πώς μοιράζεται η μπάλα όταν το παιχνίδι σφίξει. Πώς λειτουργεί η δημιουργία όταν απέναντι βρίσκεται μια άμυνα με μέγεθος και ένταση. Πού μπαίνουν ο Codi Miller-McIntyre και ο Jean Montero στην πραγματική ιεραρχία ενός αγώνα που μετράει. Πόσο εύκολα βρίσκει ο Sasha Vezenkov τις δικές του κατοχές χωρίς να χρειάζεται το παιχνίδι να σταματήσει για να του τις κατασκευάσει.
Και, ίσως περισσότερο από όλα, αν αρχίζουμε να βλέπουμε εκείνο το χαρακτηριστικό του καλού Ολυμπιακού του Μπαρτζώκα: πέντε παίκτες που μοιάζουν να γνωρίζουν πού πρέπει να βρίσκονται πριν φτάσει εκεί η μπάλα.
Δεν ψάχνουμε σήμερα απαντήσεις για ολόκληρη τη σεζόν. Ψάχνουμε ενδείξεις.
Και κάπου εδώ βρίσκεται η μικρή παγίδα της ημέρας. Αν ο Ολυμπιακός παίξει καταπληκτικά, θα χρειαστεί αυτοσυγκράτηση. Αν παίξει άσχημα, θα χρειαστεί ακόμη περισσότερη.
Είμαστε ικανοί, άλλωστε, να ανακαλύψουμε μέσα σε σαράντα λεπτά τόσο τον επόμενο πρωταθλητή Ευρώπης όσο και μια ανεπανόρθωτη καταστροφή στο roster construction.
Μπασκετόγαυροι είμαστε. Όχι βουδιστές μοναχοί.
Αλλά σήμερα, επιτέλους, έχουμε κάτι πολύ καλύτερο από τις υποθέσεις.
Έχουμε μπάσκετ.
Σήμερα το αποτέλεσμα μετράει. Αλλά όχι όσο νομίζουμε.
Από τη στιγμή που υπάρχει επίσημο τρόπαιο, θέλεις να το κερδίσεις. Τελεία.
Αλλά αν έπρεπε να διαλέξω τι θέλω περισσότερο να πάρω από το πρώτο επίσημο σαραντάλεπτο, δεν θα ήταν μια φωτογραφία με κύπελλο. Θα ήταν τρεις-τέσσερις καθαρές απαντήσεις για το πώς σκοπεύει να λειτουργήσει αυτή η ομάδα όταν το παιχνίδι πάψει να είναι φιλικό.
Ο τίτλος θα μείνει στην τροπαιοθήκη. Οι σωστές απαντήσεις μπορούν να μείνουν μέχρι τον Μάιο.
Αυτά κρατήσαμε σήμερα
Ο πρώτος επίσημος έλεγχος
Ολυμπιακός–Fenerbahce στις 17:00 ώρα Ελλάδας, στην Etihad Arena. Ο νικητής προκρίνεται στον τελικό του πρώτου EuroLeague SuperCup.
Το ημερολόγιο γράφει ακόμη Σεπτέμβριο. Η ποιότητα των ομάδων, πάντως, δεν θυμίζει ακριβώς τουρνουά προετοιμασίας.
Το ερωτηματικό του Milutinov
Ο Nikola Milutinov είχε αντιμετωπίσει πρόβλημα τενοντίτιδας πριν από την αναχώρηση και στο Abu Dhabi ανέβασε σταδιακά ρυθμούς.
Για εμάς το ενδιαφέρον δεν περιορίζεται στο «παίζει ή δεν παίζει». Σεπτέμβριος είναι. Το σημαντικότερο είναι να μη μετατραπεί η ανάγκη ενός πρώτου τίτλου σε λόγο να πιεστεί περισσότερο από όσο πρέπει ένας παίκτης που θα χρειαστεί πολύ περισσότερο αργότερα.
Η περιπέτεια του Montero
Ο Jean Montero ταξίδεψε χωριστά για το Abu Dhabi μετά από πρόβλημα με τη visa, χάνοντας πολύτιμο κοινό χρόνο με την ομάδα πριν από τον ημιτελικό.
Δεν χρειάζεται να κατασκευάσουμε δράμα εκεί όπου υπάρχει γραφειοκρατία. Για έναν νέο guard που προσπαθεί να μάθει ομάδα, συμπαίκτες και σύστημα, όμως, κάθε χαμένη κοινή προπόνηση έχει μεγαλύτερη αξία απ’ όση θα είχε τον Φεβρουάριο.
Μερικές λέξεις που κρατήσαμε
Ο προπονητής του Ολυμπιακού αντιμετωπίζει το SuperCup ως διοργάνωση με ξεχωριστή σημασία και έχει ξεκαθαρίσει ότι η ομάδα αντιμετωπίζει κάθε τίτλο ως στόχο.
RPG: Σωστά. Δεν γίνεται να είσαι Ολυμπιακός, να συμμετέχεις σε διοργάνωση που δίνει κύπελλο και να εξηγείς προκαταβολικά ότι δεν σε ενδιαφέρει.
Ο Evan Fournier επέστρεψε στην ίδια πόλη με αρκετές αναμνήσεις και προτίμησε το χιούμορ όταν η συζήτηση πήγε στην προηγούμενη εμπειρία του Abu Dhabi.
RPG: Δεκτό. Υπάρχουν μερικά μπασκετικά τραύματα που δεν χρειάζονται ψυχανάλυση πριν από το πρώτο τζάμπολ της νέας σεζόν.
Δύο συζητήσεις γύρω από το ίδιο παιχνίδι
Η σημερινή ελληνική μπασκετική επικαιρότητα έχει φυσιολογικά συγκεντρωθεί γύρω από το EuroLeague SuperCup: την κατάσταση του Milutinov, την άφιξη του Montero, τις δηλώσεις πριν από τη Fenerbahce και το πρώτο επίσημο τεστ της χρονιάς.
Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι πόσο γρήγορα ένας αγώνας του Σεπτεμβρίου αποκτά γλώσσα κανονικής EuroLeague.
Και ίσως δικαιολογημένα. Δεν είναι συνηθισμένο να ξεκινάς τη σεζόν έχοντας απέναντί σου τη Fenerbahce και ένα επίσημο τρόπαιο στο τραπέζι.
Αυτό που χρειάζεται είναι να μην κάνουμε το επόμενο άλμα: από το «επίσημο και ανταγωνιστικό» στο «τεστ που θα μας πει τι ομάδα έχει ο Ολυμπιακός».
Δεν θα μας το πει. Θα μας πει όμως κάτι.
Στην RPG Community η συζήτηση είναι ακόμη πιο απλή — και ίσως πιο ειλικρινής.
Αγωνία να δούμε επιτέλους την ομάδα μας.
Το EuroLeague SuperCup ενδιαφέρει, ο πρώτος τίτλος ενδιαφέρει, η Fenerbahce ασφαλώς ενδιαφέρει. Πίσω όμως από όλα αυτά υπάρχει κυρίως η προσμονή της πρώτης επίσημης εικόνας του νέου Ολυμπιακού.
Μετά από ένα καλοκαίρι γεμάτο θεωρία, roster discussions και προβλέψεις, οι μπασκετόγαυροι θέλουν πλέον να δουν την κατάσταση της ομάδας όταν ανάψει η πινακίδα και το αποτέλεσμα αρχίσει να γράφεται στην ιστορία της σεζόν.
Και κάπως τους καταλαβαίνουμε.
Έχουμε αναλύσει αρκετά το μενού. Ώρα να δοκιμάσουμε το φαγητό.
Δεν υπάρχει σήμερα μεγάλη απόσταση μεταξύ media και RPG Community.
Υπάρχει όμως μια μικρή διαφορά στην ερώτηση.
Τα media κοιτούν κυρίως τι θα γίνει στο SuperCup.
Η κοινότητα μοιάζει να ρωτά περισσότερο:
«Για δείξε μας, λοιπόν, τι ομάδα φτιάξαμε.»
Και αυτή είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα ερώτηση.
Για λίγα λεπτά θα είναι όλοι αήττητοι
Το σημερινό Ολυμπιακός–Fenerbahce δεν είναι απλώς το πρώτο επίσημο παιχνίδι της σεζόν για τους ερυθρόλευκους.
Είναι ο πρώτος ημιτελικός στην ιστορία του EuroLeague Basketball SuperCup.
Πράγμα που σημαίνει ότι για λίγα λεπτά, πριν αρχίσουν τα καλάθια, Ολυμπιακός και Fenerbahce θα έχουν ακριβώς το ίδιο ρεκόρ στη διοργάνωση:
0–0.
Στατιστική ισορροπία που δύσκολα θα ξαναπετύχουμε.
Τι κοιτάμε όταν δεν κοιτάμε τον Ολυμπιακό
Υπάρχει μία εξέλιξη εκτός παρκέ που αξίζει περισσότερο από μια απλή είδηση streaming.
Η EuroLeague TV διευρύνει το περιεχόμενό της εντάσσοντας επιλεγμένους αγώνες εθνικών πρωταθλημάτων, μεταξύ των οποίων και η Stoiximan GBL, σε συγκεκριμένες αγορές. Στην επέκταση περιλαμβάνονται επίσης πρωταθλήματα από Αυστραλία, Κίνα, Γαλλία, Γερμανία και Ιταλία.
Σε πρώτη ανάγνωση: περισσότερα παιχνίδια σε μία πλατφόρμα.
Σε δεύτερη: λίγο πιο ενδιαφέρον.
Η EuroLeague αρχίζει να τοποθετεί το δικό της OTT όχι αποκλειστικά ως το μέρος όπου βλέπεις EuroLeague, αλλά ως πιθανότερο σημείο πρόσβασης σε ένα ευρύτερο διεθνές μπασκετικό προϊόν.
Δεν χρειάζεται ακόμη να φτιάξουμε μεγάλες θεωρίες.
Αλλά το κρατάμε.
Γιατί στο σύγχρονο ευρωπαϊκό μπάσκετ μερικές φορές η πραγματική μάχη δεν γίνεται μόνο για το ποιος διοργανώνει τους αγώνες.
Γίνεται και για το ποιος ελέγχει την οθόνη από την οποία τους βλέπεις.
Μην αποφασίσουμε απόψε τι ομάδα έχουμε
Το γράφω σήμερα για να μπορώ να το διαβάσω κι εγώ στον εαυτό μου μετά το παιχνίδι.
Αν κερδίσουμε με είκοσι, δεν σημαίνει ότι λύθηκαν όλα.
Αν χάσουμε με είκοσι, δεν σημαίνει ότι ο σχεδιασμός απέτυχε.
Αν ο Montero βάλει 18, δεν έγινε ο νέος ηγέτης της ομάδας.
Αν βάλει δύο, δεν χρειάζεται δανεισμό.
Αν το πρώτο rotation μάς αρέσει, δεν σημαίνει ότι αυτό θα βλέπουμε τον Μάιο.
Και αν δεν μας αρέσει, ο Μπαρτζώκας πιθανότατα δεν χρειάζεται να απολυθεί πριν από το βραδινό.
Ξέρω. Ζητάω πολλά.
Εκείνα τα πέντε λεπτά πριν αρχίσει
Υπάρχουν πέντε λεπτά που μου είχαν λείψει.
Όχι τα τελευταία πέντε ενός ντέρμπι. Ούτε εκείνα στα οποία ο Vezenkov αρχίζει να κάνει αυτά τα εκνευριστικά απλά πράγματα που καταλήγουν ξαφνικά σε 24 πόντους.
Τα πέντε πριν από το πρώτο επίσημο παιχνίδι μιας καινούργιας σεζόν.
Εκεί όπου βλέπεις τις εμφανίσεις, τα πρόσωπα, τους καινούργιους δίπλα στους παλιούς και για μία τελευταία στιγμή όλα είναι ακόμη πιθανά.
Κανείς δεν έχει απογοητεύσει.
Κανείς δεν έχει δικαιώσει.
Κανένα rotation δεν είναι λάθος, καμία μεταγραφή δεν είναι επιτυχία, κανένα πρόβλημα δεν έχει γίνει ακόμη κρίση.
Υπάρχει μόνο εκείνη η γνώριμη, λίγο παιδική ανυπομονησία.
Θέλεις να αρχίσει.
Και μετά από τόσους μήνες που μιλάμε για το τι θα μπορούσε να είναι ο Ολυμπιακός, σήμερα υπάρχει κάτι ανακουφιστικό στην ιδέα ότι σε λίγες ώρες η μπάλα θα σηκωθεί στον αέρα και οι θεωρίες μας θα αρχίσουν, μία-μία, να συναντούν την πραγματικότητα.
Δεν ξέρω ακόμη πόσο καλός είναι αυτός ο Ολυμπιακός.
Αυτό είναι το ωραίο.
Από σήμερα αρχίζουμε να μαθαίνουμε.
“`
