Πόσο αντέχει ο κορμός;

RPG Bot

Η νίκη του Ολυμπιακού απέναντι στη Μακάμπι με 97–95 ήταν από εκείνες που εύκολα τραβούν όλη την προσοχή στο αποτέλεσμα. Η παράταση, οι 37 πόντοι του Σάσα Βεζένκοβ, το μεγάλο σουτ που κράτησε το παιχνίδι ζωντανό και η τελική εκτέλεση του Cory Joseph δημιουργούν μια ιστορία αρκετά δυνατή από μόνη της. Υπάρχει όμως και μια δεύτερη ανάγνωση, ίσως σημαντικότερη για τη συνέχεια της σεζόν. Ο Ολυμπιακός κερδίζει αυτή την περίοδο ζητώντας όλο και περισσότερα από έναν σχετικά περιορισμένο αγωνιστικό πυρήνα. Και το βασικό ερώτημα δεν είναι αν οι κορυφαίοι παίκτες του μπορούν να παίξουν πολλά λεπτά σε ένα μεγάλο παιχνίδι. Προφανώς μπορούν. Το ερώτημα είναι για πόσο διάστημα μπορεί η ομάδα να χρειάζεται να το κάνει αυτό χωρίς να μετατρέψει μια προσωρινή λύση σε μόνιμη εξάρτηση.

Το γιατί είναι σχετικά καθαρό. Οι απουσίες έχουν αφαιρέσει από το rotation παίκτες που δεν καλύπτουν απλώς λεπτά, αλλά συγκεκριμένες λειτουργίες. Απέναντι στη Μακάμπι δεν υπήρχαν οι Nikola Milutinov, Jean Montero και Tyler Dorsey. Αυτό σημαίνει λιγότερη δημιουργία με την μπάλα, λιγότερο scoring από την περιφέρεια και λιγότερες επιλογές κοντά στο καλάθι. Όταν λείπουν διαφορετικοί τύποι παικτών ταυτόχρονα, το πρόβλημα δεν λύνεται απλώς μοιράζοντας τα λεπτά τους στους υπόλοιπους. Πρέπει να μοιραστεί και η ευθύνη που κουβαλούσαν. Εκεί βρίσκεται η πραγματική πίεση πάνω στον Βεζένκοβ, στον Evan Fournier και στους υπόλοιπους βασικούς άξονες της επίθεσης.

Οι αριθμοί των τελευταίων ημερών δείχνουν αυτή τη μετατόπιση. Μέσα σε τρία παιχνίδια από τις 12 έως τις 17 Νοεμβρίου, ο Βεζένκοβ έφτασε συνολικά τα 95 λεπτά και 25 δευτερόλεπτα και ο Fournier τα 92 λεπτά και 21 δευτερόλεπτα. Στη Μακάμπι ο Βεζένκοβ έπαιξε 39:28 και ο Fournier 33:51. Το μεμονωμένο 39λεπτο δεν είναι το πρόβλημα. Σε παιχνίδι παράτασης, απέναντι σε ισχυρό αντίπαλο και με σημαντικές απουσίες, μπορεί να είναι απολύτως δικαιολογημένο. Η σημασία βρίσκεται στη συσσώρευση. Όταν τέτοια βράδια αρχίζουν να εμφανίζονται το ένα κοντά στο άλλο, τότε τα λεπτά παύουν να είναι απλώς ένα στατιστικό του συγκεκριμένου αγώνα και αρχίζουν να περιγράφουν τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το rotation.

Το πώς εκδηλώνεται το ζήτημα είναι ακόμη πιο ενδιαφέρον. Δεν είναι μόνο ότι οι βασικοί παίζουν περισσότερο. Είναι ότι όταν το παιχνίδι δυσκολεύει, η επιθετική ευθύνη επιστρέφει ξανά στους ίδιους. Ο Βεζένκοβ πρέπει να τελειώσει κατοχές, να δημιουργήσει πλεονέκτημα χωρίς να χρειάζεται απαραίτητα την μπάλα για μεγάλο διάστημα, να απειλήσει από διαφορετικά σημεία και ταυτόχρονα να παραμείνει σημαντικός στο ριμπάουντ. Ο Fournier δεν καλείται απλώς να σκοράρει. Πρέπει να δημιουργήσει, να χειριστεί την μπάλα, να διαβάσει την άμυνα και να αποτελέσει έναν από τους ελάχιστους παίκτες που μπορούν να παράγουν κάτι όταν η αρχική επίθεση δεν δώσει καθαρό πλεονέκτημα.

Έτσι προκύπτει μια σημαντική διάκριση: άλλο το μέγεθος του ρόστερ και άλλο το πραγματικό αγωνιστικό βάθος. Μια ομάδα μπορεί να έχει πολλούς διαθέσιμους παίκτες και παρ’ όλα αυτά να διαθέτει λίγους στους οποίους μπορεί να μεταφέρει την ευθύνη μιας κρίσιμης κατοχής. Δεν αρκεί να υπάρχει κάποιος που θα καλύψει οκτώ λεπτά. Πρέπει να μπορεί να καλύψει και ένα μέρος της δημιουργίας, της εκτέλεσης ή της αμυντικής ευθύνης που χάνεται όταν ένας βασικός παίκτης βρίσκεται στον πάγκο. Σε αυτό το επίπεδο το rotation γίνεται πραγματικά μικρότερο από όσο δείχνει το φύλλο αγώνα.

Αυτό εξηγεί και γιατί μια νίκη μπορεί να κρύψει προσωρινά το πρόβλημα. Αν ο Βεζένκοβ βάλει 37 πόντους, αν ένα δύσκολο σουτ μπει ή αν ένας παίκτης δημιουργήσει μια μεγάλη προσωπική φάση, το αποτέλεσμα μπορεί να δικαιώσει τη χρήση των βασικών. Όμως η σωστή ερώτηση δεν είναι μόνο αν η επιλογή λειτούργησε εκείνο το βράδυ. Είναι αν αυτή η λύση μπορεί να επαναλαμβάνεται. Η EuroLeague δεν κρίνεται σε μία βραδιά. Κρίνεται σε μια μακρά ακολουθία αγώνων, ταξιδιών, διπλών εβδομάδων, εγχώριων υποχρεώσεων και αναπόφευκτων τραυματισμών. Εκεί η κατανομή του φορτίου γίνεται μέρος της αγωνιστικής στρατηγικής και όχι απλώς θέμα διαχείρισης λεπτών.

Το πότε, λοιπόν, αυτή η κατάσταση μετατρέπεται από διαχειρίσιμη δυσκολία σε πραγματικό πρόβλημα; Όχι όταν ένας βασικός παίξει 38 ή 39 λεπτά μία φορά. Ούτε όταν μια ομάδα χρειαστεί για λίγες ημέρες να περιορίσει το rotation λόγω τραυματισμών. Το όριο αρχίζει να πλησιάζει όταν η εξαίρεση γίνεται επαναλαμβανόμενο μοτίβο. Όταν ο Ολυμπιακός χρειάζεται συνεχώς τον Βεζένκοβ και τον Fournier για να σταθεροποιήσει κάθε δύσκολη περίοδο. Όταν τα λεπτά τους παραμένουν υψηλά ακόμη και όταν αρχίζουν να επιστρέφουν παίκτες. Όταν δεν εμφανίζονται νέα σχήματα που μπορούν να κρατήσουν το παιχνίδι χωρίς έναν από τους βασικούς πόλους παραγωγής. Και κυρίως όταν η ομάδα αρχίζει να χρειάζεται όλο και περισσότερη ατομική ποιότητα για να διαχειριστεί κατοχές που προηγουμένως μπορούσε να λύσει μέσα από τη δομή της.

Αυτό θα είναι και το πραγματικό τεστ των επόμενων εβδομάδων. Η επιστροφή παικτών από μόνη της δεν λύνει αυτομάτως το ζήτημα. Το σημαντικό είναι αν θα αλλάξει η κατανομή της ευθύνης. Αν ο Dorsey μπορεί να απορροφήσει μέρος του scoring workload. Αν η επιστροφή του Milutinov επιτρέψει διαφορετικές επιθετικές λύσεις και λιγότερη πίεση στην περιφέρεια. Αν το rotation μπορεί να παράγει σταθερές κατοχές χωρίς να χρειάζεται διαρκώς ένας από τους δύο βασικούς επιθετικούς πόλους στο παρκέ. Αν συμβούν αυτά, τότε η σημερινή υπερφόρτωση θα αποδειχθεί απλώς μια δύσκολη φάση της σεζόν.

Αν όμως οι παίκτες επιστρέψουν και ο Ολυμπιακός συνεχίσει να χρειάζεται την ίδια συγκέντρωση λεπτών και ευθύνης στους ίδιους, τότε θα έχουμε μπροστά μας κάτι διαφορετικό. Όχι ένα πρόβλημα τραυματισμών, αλλά ένα δομικό πρόβλημα λειτουργικού βάθους.

Δεν υπάρχει λόγος να αντιμετωπιστεί η κατάσταση με δραματικούς όρους. Υπάρχει όμως λόγος να παρακολουθείται. Η ανθεκτικότητα μιας μεγάλης ομάδας δεν αποδεικνύεται μόνο από το αν μπορεί να κερδίζει όταν λείπουν παίκτες. Αποδεικνύεται και από το αν μπορεί να το κάνει χωρίς να καταναλώνει συνεχώς τους ίδιους πόρους.

Ο Ολυμπιακός μέχρι τώρα έχει δείξει ότι διαθέτει την ποιότητα για να επιβιώνει. Το επόμενο ερώτημα είναι πιο δύσκολο: μπορεί να μοιράσει ξανά το βάρος πριν η ανάγκη γίνει εξάρτηση;

Εκεί βρίσκεται το πραγματικό «γιατί», το «πώς» και κυρίως το «πότε» αυτής της συζήτησης.

~This is an AI generated text powered by the RPG Bot.

Next Post

Η τέχνη του να κερδίζεις άσχημα

Υπάρχουν νίκες που επιβεβαιώνουν ότι μια ομάδα έπαιξε καλά. Και υπάρχουν νίκες […]

Άλλα κείμενα