Η ιστορία με τον Tyler Dorsey δεν είναι πια ένα απλό θέμα λεπτών συμμετοχής. Από τη στιγμή που η δυσαρέσκεια βγήκε δημόσια και ο Ολυμπιακός αντέδρασε πειθαρχικά, η υπόθεση πέρασε από το αγωνιστικό στο οργανωτικό επίπεδο. Και κάπου εκεί αλλάζει και το πραγματικό ερώτημα. Δεν έχει τόση σημασία αν η ποινή ήταν δικαιολογημένη· το πιο ουσιαστικό είναι αν αυτή η ποινή μπορεί πράγματι να λύσει το πρόβλημα ή απλώς να το μεταθέσει λίγες ημέρες πιο κάτω.
Ο Dorsey έχει κάθε δικαίωμα να θεωρεί ότι αξίζει μεγαλύτερο ρόλο. Ένας παίκτης αυτού του επιπέδου έχει άποψη για τη θέση του στην ομάδα, για τον χρόνο που πρέπει να παίρνει και για το πόσο σημαντικός θεωρεί ότι είναι. Αυτό από μόνο του δεν είναι πρόβλημα. Πρόβλημα γίνεται όταν η δυσαρέσκεια δεν βρίσκει εσωτερικό δρόμο να εκτονωθεί και καταλήγει δημόσια. Από εκείνη τη στιγμή, ο παίκτης παύει να πιέζει μόνο για περισσότερο χρόνο και αρχίζει να πιέζει ολόκληρο τον οργανισμό να πάρει θέση.
Η αντίδραση του Ολυμπιακού ήταν αναμενόμενη. Καμία σοβαρή ομάδα δεν μπορεί να αφήσει να περάσει το μήνυμα ότι ο καθένας μπορεί να βγαίνει δημόσια και να διαπραγματεύεται τον ρόλο του μέσα από δηλώσεις ή αναρτήσεις. Η ομάδα οφείλει να δείξει ότι υπάρχουν όρια και ότι το σύνολο είναι πάνω από τον παίκτη. Ως εκεί, η λογική είναι ξεκάθαρη.
Μόνο που αυτό είναι το εύκολο κομμάτι.
Το δύσκολο αρχίζει την επόμενη μέρα. Τι γίνεται όταν ο Dorsey επιστρέψει στην προπόνηση; Ποιος είναι ο ρόλος του; Έχει αλλάξει κάτι στη σχέση του με το staff; Υπήρξε ουσιαστική κουβέντα ή απλώς επιβλήθηκε μια ποινή και περιμένουμε να ξεχαστεί το θέμα; Γιατί αν ο παίκτης επιστρέψει έχοντας ακριβώς την ίδια αίσθηση αδικίας και η ομάδα επιστρέψει έχοντας ακριβώς την ίδια αμφιβολία για το πώς πρέπει να τον χρησιμοποιεί, τότε τίποτα δεν έχει λυθεί.
Απλώς μπήκε μια παρένθεση.
Εδώ είναι που η ευθύνη βαραίνει και τις δύο πλευρές. Ο Dorsey οφείλει να καταλάβει ότι σε μια ομάδα EuroLeague κανένας ρόλος δεν είναι εγγυημένος. Τα λεπτά αλλάζουν, οι ισορροπίες αλλάζουν, τα matchups αλλάζουν και κάποια βράδια ο προπονητής μπορεί να εμπιστευτεί άλλον παίκτη περισσότερο. Αν αυτό για εκείνον είναι αδύνατο να γίνει αποδεκτό, τότε ίσως το πρόβλημα δεν είναι προσωρινό. Ίσως είναι δομικό.
Από την άλλη, ο Ολυμπιακός δεν μπορεί να θεωρεί ότι η διαχείριση τελειώνει με την πειθαρχική απόφαση. Αν ήξερες ότι ο παίκτης είναι δυσαρεστημένος, αν έβλεπες ότι ο ρόλος του αλλάζει και αν υπήρχε ήδη ένταση γύρω από τη θέση του, τότε το θέμα έπρεπε να έχει
αντιμετωπιστεί πριν γίνει δημόσιο. Οι μεγάλες ομάδες δεν κρίνονται μόνο από το αν ξέρουν να επιβάλουν τάξη. Κρίνονται και από το αν μπορούν να προλάβουν την απορρύθμιση.
Και εδώ ίσως βρίσκεται το μεγαλύτερο πρόβλημα. Ο Dorsey δεν είναι μια απλή περίπτωση παίκτη που «γκρίνιαξε». Είναι παίκτης με ισχυρή προσωπικότητα, συγκεκριμένη εικόνα για τον εαυτό του και μεγάλη ανάγκη να νιώθει σημαντικός. Αυτούς τους παίκτες είτε τους εντάσσεις σε ξεκάθαρο πλαίσιο είτε αργά ή γρήγορα θα σε αναγκάσουν να ασχοληθείς με αυτό που δεν κατάφερες να ορίσεις.
Η ποινή λοιπόν μπορεί να ήταν αναγκαία, αλλά δεν είναι λύση από μόνη της. Η λύση είναι να αποφασιστεί αν υπάρχει πραγματικό κοινό έδαφος. Μπορεί ο Dorsey να αποδεχθεί έναν ρόλο που δεν θα είναι πάντα πρώτης γραμμής; Μπορεί ο Ολυμπιακός να του δώσει αρκετή εμπιστοσύνη ώστε να νιώθει ότι έχει λόγο να μείνει; Αν η απάντηση είναι ναι, τότε χρειάζεται καθαρή επανεκκίνηση της σχέσης. Αν η απάντηση είναι όχι, τότε η ιστορία πρέπει να τελειώσει χωρίς παρατεταμένες σκιές.
Το χειρότερο σενάριο είναι να συνεχίσουν όλοι σαν να μην συνέβη τίποτα. Γιατί τότε η ένταση δεν εξαφανίζεται. Απλώς κρύβεται. Και όταν μια σύγκρουση έχει ήδη βγει προς τα έξω, η πιθανότητα να επιστρέψει είναι πάντα μεγαλύτερη.
Οπότε η ουσία δεν είναι αν ο Ολυμπιακός «έβαλε τον Dorsey στη θέση του». Αυτό είναι εύκολο να το λες. Η ουσία είναι αν κατάφερε να βάλει και το ίδιο το πρόβλημα στη θέση του.
Αν ναι, τότε η ποινή είχε νόημα.
Αν όχι, απλώς αγοράστηκε λίγος χρόνος.
