Ο Ντέιβιντ Κάρο, διευθυντής της Octagon Basketball και εκπρόσωπος του Τόμας Γουόκαπ, αποφάσισε να εξηγήσει στην AS πώς βλέπει την υπόθεση της αποχώρησης του πελάτη του από τον Ολυμπιακό.
Και κάπου ανάμεσα στην υπεράσπιση του πελάτη του και στην προσπάθεια να παρουσιάσει την Octagon ως τον οργανισμό που τα έβαλε με το κατεστημένο, χαρακτήρισε Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό «νταήδες» της αγοράς.
Εδώ όμως αρχίζει το πρόβλημα.
Όχι επειδή ένας ατζέντης υπερασπίζεται τον πελάτη του. Αυτή ακριβώς είναι η δουλειά του.
Αλλά επειδή ένας επαγγελματίας αυτού του επιπέδου γνωρίζει καλύτερα από οποιονδήποτε ότι στις επιχειρηματικές σχέσεις υπάρχουν συμβόλαια, δικαιώματα, υποχρεώσεις και διαπραγματεύσεις. Δεν υπάρχουν «νταήδες» επειδή η μία πλευρά αποφασίζει να ασκήσει τα συμβατικά δικαιώματα που θεωρεί ότι έχει.
Ο ίδιος ο Κάρο περιγράφει ότι ο Γουόκαπ προχώρησε σε μονομερή καταγγελία γνωρίζοντας ότι θα μπορούσε να προκύψει υποχρέωση αποζημίωσης. Περιγράφει επίσης προσφυγή στο BAT και, τελικά, οικονομική συμφωνία με τον Ολυμπιακό ώστε να ολοκληρωθεί η μεταγραφή.
Άρα κάτι εδώ δεν κολλάει.
Αν ο Ολυμπιακός ήταν απλώς ο «νταής» που κρατούσε έναν παίκτη παρά τη θέλησή του, γιατί χρειάστηκε διαπραγμάτευση;
Γιατί χρειάστηκε συμφωνία;
Και κυρίως, γιατί χρειάστηκε να πληρωθεί ο Ολυμπιακός για να ολοκληρωθεί η μεταγραφή;
Αυτό δεν αποδεικνύει αυτομάτως ποια πλευρά θα δικαιωνόταν εάν η υπόθεση έφτανε μέχρι τέλους σε διαιτητική κρίση. Αποδεικνύει όμως κάτι πολύ απλούστερο: υπήρχε πραγματική συμβατική διαφορά που έπρεπε να λυθεί.
Και τελικά λύθηκε με συμφωνία.
Υπάρχει όμως και ένα δεύτερο, ίσως μεγαλύτερο ερώτημα.
Η Octagon είναι σίγουρη ότι αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο θέλει να ορίσει τη μελλοντική επιχειρηματική σχέση της με τον Ολυμπιακό;
Γιατί η Octagon δεν εκπροσωπεί μόνο έναν παίκτη για μία μεταγραφή. Είναι ένα μεγάλο agency που δρα σε μια μικρή ευρωπαϊκή αγορά, στην οποία οι ίδιοι σύλλογοι, οι ίδιοι ατζέντηδες και οι ίδιοι παίκτες συναντιούνται ξανά και ξανά.
Σήμερα διαπραγματεύεσαι την αποχώρηση του Γουόκαπ.
Αύριο μπορεί να θέλεις να τοποθετήσεις άλλον πελάτη σου στον Ολυμπιακό.
Μεθαύριο μπορεί να χρειάζεσαι τον Ολυμπιακό για ανανέωση, μεταγραφή ή οποιαδήποτε άλλη συμφωνία.
Αυτό λέγεται relationship management.
Και γι’ αυτό υπάρχει τεράστια απόσταση ανάμεσα στο «υπερασπίζομαι σκληρά τα συμφέροντα του πελάτη μου» και στο «χαρακτηρίζω δημόσια νταή έναν οργανισμό με τον οποίο μόλις ολοκλήρωσα μία από τις μεγαλύτερες συμφωνίες της αγοράς».
Το ακόμη πιο παράδοξο;
Όταν ολοκληρώθηκε η μεταγραφή, η ίδια η Dubai ευχαρίστησε δημόσια τον Ολυμπιακό για τον επαγγελματισμό, τη συνεργασία και την εποικοδομητική στάση του και μίλησε για την αρχή μιας θετικής, μακροχρόνιας σχέσης μεταξύ των δύο συλλόγων.
Δηλαδή οι δύο οργανισμοί που είχαν το πραγματικό οικονομικό και νομικό αντικείμενο της συμφωνίας κατάφεραν τελικά να βρουν κοινό έδαφος.
Και μετά έρχεται ο ατζέντης για να μας εξηγήσει ποιος είναι ο «νταής».
Η Octagon ασφαλώς έχει κάθε δικαίωμα να υπερασπίζεται επιθετικά τους πελάτες της.
Ο Ολυμπιακός όμως έχει ακριβώς το ίδιο δικαίωμα να προστατεύει τα συμβόλαια και τα περιουσιακά του στοιχεία.
Αυτό δεν λέγεται bullying.
Λέγεται επαγγελματικός αθλητισμός.
Και όταν εκπροσωπείς έναν από τους μεγαλύτερους παίκτες της συγκεκριμένης αγοράς, καλό είναι να θυμάσαι κάτι ακόμη:
οι μεταγραφές τελειώνουν. Οι σχέσεις μένουν.
